1.بادشاهه 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹بادشاهه دائود پوڙهو ٿي ويو هو، وڏي عمر ۾ پهتل هو. سندس مٿان ڪپڙا ڍڪيائون، پر کيس گرمي نہ آئي. ²سندس نوڪرن کيس چيو تہ ”منهنجي سائين بادشاهه لاءِ ڪا جوان ڪنوار ڳولي آئجي، جيڪا بادشاهه جي خدمت ۽ سنڀال ڪري. هوءَ تنهنجي ڀاڪر ۾ سمهندي، تہ جيئن منهنجو سائين بادشاهه گرم رهي.“ ³سڄي اسرائيل ۾ هڪ سهڻي ڇوڪري ڳولي، شونمي ابيشگ کي ڏٺائون ۽ کيس بادشاهه وٽ وٺي آيا. ⁴اها ڇوڪري ڏاڍي سهڻي هئي. هوءَ بادشاهه جي سنڀال ڪندڙ بڻي ۽ سندس خدمت ڪيائين، پر بادشاهه هن سان ڪو ازدواجي تعلق نہ رکيو.

ادونياه تخت تي هٿ وجھڻ جي ڪوشش ڪري ٿو

⁵حجيت جي پٽ ادونياه ”آءٌ بادشاهه ٿيندس“ چئي پاڻ کي اڳتي وڌايو، ۽ پاڻ لاءِ رٿ، گھوڙي سوار ۽ پنجاهه ماڻهو ڀرتي ڪيائين جيڪي سندس اڳيان ڊوڙن. ⁶سندس پيءُ ڪڏهن بہ کيس ٽوڪي نہ پڇيو هو تہ ”تو اهو ڇو ڪيو؟“ هو بہ ڏاڍو سهڻو هو، ۽ ابي سلوم کان پوءِ ڄائو هو. ⁷هن زرويا جي پٽ يوآب ۽ ابياثر ڪاهن سان صلاح ڪئي، ۽ انهن ادونياه جو ساٿ ڏنو ۽ سندس مدد ڪئي. ⁸پر صدوق ڪاهن، يهوياداع جو پٽ بنايا، ناتن نبي، سمعي، ريعي ۽ دائود جا سورما ادونياه سان گڏ نہ هئا.

⁹ادونياه عين روجل جي ڀرسان زوحلت جي پٿر وٽ رڍون، ڍڳا ۽ ٿلها وکرا قربان ڪيائين، ۽ پنهنجي سڀني ڀائرن، بادشاهه جي پٽن ۽ يهوداه جي سڀني شاهي اهلڪارن کي دعوت ڏنائين. ¹⁰پر ناتن نبي، بنايا، سورمن يا پنهنجي ڀاءُ سليمان کي دعوت نہ ڏنائين.

¹¹ناتن سليمان جي ماءُ بنات سبع کي چيو تہ ”ڇا تو ٻڌو ڪونہ آهي تہ حجيت جو پٽ ادونياه بادشاهي ڪري ٿو، ۽ اسان جي سائين دائود کي خبر ئي ناهي؟ ¹²هاڻي اچ، آءٌ تو کي صلاح ڏيان، تہ جيئن تون پنهنجو ۽ پنهنجي پٽ سليمان جو جيون بچائي سگھين. ¹³فوري طور بادشاهه دائود وٽ وڃ ۽ چؤ تہ ’اي منهنجا سائين بادشاهه، ڇا تو پنهنجي ٻانهيءَ سان قسم نہ کنيو هو تہ ”تنهنجو پٽ سليمان منهنجي پٺيان بادشاهي ڪندو، ۽ هو منهنجي تخت تي ويهندو“؟ پوءِ ادونياه ڇو بادشاهي ڪري ٿو؟‘ ¹⁴جيستائين تون اتي بادشاهه سان ڳالهائيندي هوندينءَ، آءٌ تنهنجي پويان اندر ايندس ۽ تنهنجي ڳالهه جي تصديق ڪندس.“

¹⁵بنات سبع بادشاهه وٽ سندس ڪمري ۾ ويئي — هو ڏاڍو پوڙهو هو، ۽ شونمي ابيشگ سندس خدمت ڪري رهي هئي. ¹⁶بنات سبع هيٺ جھڪي بادشاهه جي اڳيان سجدو ڪيو، تہ بادشاهه چيو تہ ”تون ڇا ٿي گھرين؟“

¹⁷چيائينس تہ ”اي منهنجا سائين، تو پاڻ پنهنجي ٻانهيءَ سان تنهنجي پيءُ جو قسم کڻي چيو هو تہ ’تنهنجو پٽ سليمان منهنجي پٺيان بادشاهي ڪندو ۽ منهنجي تخت تي ويهندو.‘ ¹⁸پر هاڻي ادونياه بادشاهه آهي، ۽ اي منهنجا سائين بادشاهه، تو کي ان جي خبر ئي ناهي. ¹⁹هن ڍڳا، ٿلها وکرا ۽ گھڻيون رڍون قربان ڪيائين، ۽ بادشاهه جي سڀني پٽن، ابياثر ڪاهن ۽ لشڪر جي سردار يوآب کي دعوت ڏنائين، پر تنهنجي نوڪر سليمان کي نہ سڏيائين. ²⁰اي منهنجا سائين بادشاهه، سڄي اسرائيل جون اکيون تو تي آهن تہ تون کين ٻڌائين تہ منهنجي سائين بادشاهه جي پٺيان سندس تخت تي ڪير ويهندو. ²¹نہ تہ جڏهن منهنجو سائين بادشاهه پنهنجن ابن ڏاڏن سان گڏ ستو، تڏهن مون ۽ منهنجي پٽ سليمان کي ڏوهاري ڳڻيو ويندو.“

²²هوءَ اڃا بادشاهه سان ڳالهائي ئي رهي هئي تہ ناتن نبي پهتو. ²³بادشاهه کي ٻڌايائون تہ ”ناتن نبي آيو آهي.“ هو اندر آيو ۽ منهن زمين تي رکي بادشاهه کي سجدو ڪيائين.

²⁴ناتن چيو تہ ”اي منهنجا سائين بادشاهه، ڇا تو چيو آهي تہ ’ادونياه منهنجي پٺيان بادشاهي ڪندو ۽ منهنجي تخت تي ويهندو‘؟ ²⁵هو اڄ هيٺ لهي ويو ۽ ڍڳا، ٿلها وکرا ۽ گھڻيون رڍون قربان ڪيائين، ۽ بادشاهه جي سڀني پٽن، لشڪر جي سردارن ۽ ابياثر ڪاهن کي دعوت ڏنائين. اهي سندس اڳيان کائي پيئي رهيا آهن ۽ نعرا هڻي رهيا آهن تہ ’بادشاهه ادونياه جيئرو رهي!‘ ²⁶پر مون تنهنجي نوڪر کي، صدوق ڪاهن کي، يهوياداع جي پٽ بنايا کي ۽ تنهنجي نوڪر سليمان کي ادونياه دعوت نہ ڏني. ²⁷ڇا منهنجي سائين بادشاهه اهو حڪم ڏنو آهي ۽ اسان نوڪرن کي نہ ٻڌايو آهي تہ سندس پٺيان سندس تخت تي ڪير ويهندو؟“

دائود قسم کڻي ٿو تہ سليمان بادشاهي ڪندو

²⁸بادشاهه دائود وراڻيو تہ ”بنات سبع کي مون وٽ سڏيو.“ هوءَ بادشاهه جي اڳيان آئي ۽ سندس حضور ۾ بيهي رهي. ²⁹بادشاهه قسم کنيو تہ ”اسان جي پيءُ جي حياتيءَ جو قسم، جنهن منهنجو جيون هر مصيبت کان ڇڏايو، ³⁰جيئن مون اسان جي پيءُ، اسرائيل جي خدا جو قسم کڻي تو کي چيو هو تہ تنهنجو پٽ سليمان منهنجي پٺيان بادشاهي ڪندو ۽ منهنجي بدران منهنجي تخت تي ويهندو، تيئن آءٌ اڄ ئي ڪندس.“

³¹بنات سبع منهن زمين تي رکي، بادشاهه جي اڳيان سجدي ۾ ڪري پئي ۽ چيائين تہ ”منهنجو سائين بادشاهه دائود هميشه جيئرو رهي!“

³²بادشاهه دائود چيو تہ ”صدوق ڪاهن، ناتن نبي ۽ يهوياداع جي پٽ بنايا کي سڏيو.“ اهي بادشاهه جي اڳيان آيا. ³³بادشاهه کين چيو تہ ”پنهنجي سائين جي نوڪرن کي ساڻ وٺو، منهنجي پٽ سليمان کي منهنجي پنهنجي خچر تي چاڙهيو ۽ کيس هيٺ جيحون ڏانهن وٺي وڃو. ³⁴اتي صدوق ڪاهن ۽ ناتن نبي کيس اسرائيل جي مٿان بادشاهه ڪري مسح ڪن؛ صور وڄايو ۽ نعرو هڻي چئو تہ ’بادشاهه سليمان جيئرو رهي!‘ ³⁵پوءِ سندس پٺيان مٿي اچو، ۽ هو اچي منهنجي تخت تي ويهندو ۽ منهنجي جاءِ تي بادشاهي ڪندو، ڇاڪاڻ تہ مون کيس اسرائيل ۽ يهوداه جو حاڪم مقرر ڪيو آهي.“

³⁶يهوياداع جي پٽ بنايا بادشاهه کي وراڻيو تہ ”آمين! اسان جو پيءُ، منهنجي سائين بادشاهه جو خدا، اهو پڪو ڪري. ³⁷جيئن اسان جو پيءُ منهنجي سائين بادشاهه سان گڏ هو، تيئن سليمان سان گڏ هجي، ۽ سندس تخت کي منهنجي سائين بادشاهه دائود جي تخت کان وڌيڪ وڏو ڪري.“

³⁸صدوق ڪاهن، ناتن نبي، يهوياداع جو پٽ بنايا، ڪريتي ۽ فليتي هيٺ ويا، سليمان کي بادشاهه دائود جي خچر تي چاڙهيائون ۽ کيس جيحون وٺي آيا. ³⁹صدوق ڪاهن خيمي مان تيل جو سڱ کڻي سليمان کي مسح ڪيو. هنن صور وڄايو ۽ سڀني ماڻهن نعرو هنيو تہ ”بادشاهه سليمان جيئرو رهي!“

⁴⁰سڀ ماڻهو سندس پٺيان مٿي ويا، بانسريون وڄائيندا ۽ وڏي خوشي ڪندا رهيا، ۽ سندن گوڙ سان زمين ڦاٽي پئي.

⁴¹ادونياه ۽ سندس سڀني مهمانن اهو ٻڌو، جڏهن اهي پنهنجي ماني کائي پوري ڪري رهيا هئا. صور جو آواز ٻڌي يوآب چيو تہ ”شهر ۾ هي ڪهڙو گوڙ آهي؟“

⁴²هو اڃا ڳالهائي ئي رهيو هو تہ ابياثر ڪاهن جو پٽ يونتن آيو. ادونياه چيو تہ ”اندر اچ — تون لائق ماڻهو آهين، ۽ ضرور سٺي خبر کڻي آيو هوندين.“

⁴³پر يونتن ادونياه کي وراڻيو تہ ”نہ، اسان جي سائين بادشاهه دائود سليمان کي بادشاهه ڪيو آهي. ⁴⁴بادشاهه سندس سان گڏ صدوق ڪاهن، ناتن نبي، يهوياداع جو پٽ بنايا، ڪريتين ۽ فليتين کي موڪليو؛ انهن کيس بادشاهه جي خچر تي ويهاريو. ⁴⁵صدوق ڪاهن ۽ ناتن نبي کيس جيحون ۾ بادشاهه ڪري مسح ڪيو، ۽ اتان خوشيون ملهائيندا مٿي آيا؛ شهر ۾ گوڙ مچي ويو آهي — اهو ئي گوڙ آهي جيڪو اوهان ٻڌو. ⁴⁶ايتري تائين جو سليمان شاهي تخت تي بہ ويهي چڪو آهي. ⁴⁷بادشاهه جا نوڪر بہ اسان جي سائين بادشاهه دائود کي مبارڪون ڏيڻ آيا تہ ’تنهنجو پيءُ سليمان جو نالو تنهنجي نالي کان وڌيڪ وڏو ڪري، سندس تخت تنهنجي تخت کان وڌيڪ وڏو ڪري.‘ پوءِ بادشاهه پنهنجي بستري تي سجدو ڪيو. ⁴⁸بادشاهه اهو بہ چيو تہ ’اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، مبارڪ هجي، جنهن اڄ منهنجي تخت تي ويهڻ لاءِ ڪنهن کي ڏنو، ۽ منهنجين پنهنجين اکين ڏٺو.‘“

⁴⁹پوءِ ادونياه جا سڀ مهمان ڊپ کان ڏڪي ويا. اُٿي بيٺا ۽ هر هڪ پنهنجي واٽ ڏانهن ڇڙوڇڙ ٿي ويا. ⁵⁰پر ادونياه سليمان کان ڊڄي، اُٿي ويو ۽ قربانگاه جا سڱ پڪڙي ورتائين. ^a a v50 قربانگاه جي نڪتل ڪنڊن کي پڪڙڻ پناهه گھرڻ جو قديم عمل هو — رحم ۽ موت جي سزا کان بچاءَ لاءِ هڪ بيحد تنگيءَ جي التجا. ⁵¹سليمان کي ٻڌايائون تہ ”ادونياه تو کان ڊڄي ٿو ۽ قربانگاه جا سڱ پڪڙي بيٺو آهي، ۽ چوي ٿو تہ ’بادشاهه سليمان پهرين مون سان قسم کڻي تہ پنهنجي نوڪر کي تلوار سان قتل نہ ڪندو.‘“

⁵²سليمان چيو تہ ”جيڪڏهن هو لائق ٿيو تہ سندس هڪ وار بہ زمين تي نہ ڪرندو؛ پر جيڪڏهن ان ۾ بڇڙائي ملي تہ هو مرندو.“

⁵³بادشاهه سليمان ماڻهو موڪليا ۽ هنن کيس قربانگاه کان هيٺ لاهي آندو. هن اچي بادشاهه سليمان کي سجدو ڪيو، ۽ سليمان چيو تہ ”گھر وڃ.“