1.بادشاهه 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹جڏهن داؤد جي مرڻ جو وقت ويجهو آيو، تڏهن هن پنهنجي پٽ سليمان کي تاڪيد ڪيو تہ ²”آءٌ سڀني ڌرتيءَ وارن جي واٽ وٺڻ تي آهيان. مضبوط ٿيءُ ۽ پاڻ کي مرد ثابت ڪر. ³تنهنجي پيءُ جي ذميواري نڀاءِ، يعني سندس واٽن تي هل، ۽ سندس قاعدا، حڪم، فيصلا ۽ شاهديون، جيئن موسيٰ جي شريعت ۾ لکيل آهن، تيئن مڃ، تہ جيڪو ڪجهه ڪرين ۽ جتي ڪٿي رخ ڪرين، اتي ڪامياب ٿين، ⁴تہ جيئن اسان جو پيءُ پنهنجو اهو ڪلام پورو ڪري جيڪو هن مون بابت فرمايو هو تہ ’جيڪڏهن تنهنجا پٽ پنهنجي واٽ جي نگهباني ڪندا ۽ پوري دل ۽ پوري جان سان منهنجي اڳيان وفاداريءَ سان هلندا، تہ اسرائيل جي تخت تي ويهڻ لاءِ تنهنجي گهراڻي ۾ ڪڏهن بہ ڪو مرد گهٽ نہ ٿيندو.‘

⁵تون پاڻ بہ ڄاڻين ٿو تہ زروياه جي پٽ يوآب مون سان ڇا ڪيو، يعني اسرائيل جي ٻن لشڪري سردارن، نير جي پٽ ابينير ۽ يتر جي پٽ عماسا سان ڇا ڪيائين. هن کين ماريائين، امن جي وقت جنگ جو رت وهايائين، ۽ جنگ جو اهو رت پنهنجي ڪمر جي پٽي تي ۽ پيرن جي جتين تي لڳايائين. ⁶پنهنجي حڪمت موجب عمل ڪج، ۽ سندس اڇو مٿو امن سان قبر ۾ نہ وڃڻ ڏجانءِ. ⁷گلعادي برزلي جي پٽن تي مهرباني ڪج، ۽ کين انهن ۾ شامل ڪج جيڪي تنهنجي ميز تي کائين ٿا، ڇاڪاڻ تہ جڏهن آءٌ تنهنجي ڀاءُ ابيشالوم کان ڀڄي رهيو هوس، تڏهن اهي منهنجي مدد لاءِ بيٺا.

⁸تو سان گڏ بنيامين قبيلي جو بحوريم وارو جيرا جو پٽ سمعي آهي، جنهن جنهن ڏينهن آءٌ محنائيم ويس، تنهن ڏينهن مون کي ڏاڍيون لعنتون ڏنائين. پر هو اردن تي مون سان ملڻ لاءِ هيٺ آيو، ۽ مون اسان جي پيءُ جو قسم کڻي کيس چيو تہ ’آءٌ توکي تلوار سان نہ ماريندس.‘ ⁹تنهنڪري کيس بي سزا نہ ڇڏج. تون دانا آهين، تنهنڪري ڄاڻندين تہ هن سان ڇا ڪجي. سندس اڇو مٿو رت سان قبر ۾ هيٺ لاهج.“

¹⁰پوءِ داؤد پنهنجن ابن ڏاڏن سان گڏ ستو ۽ داؤد جي شهر ۾ دفن ٿيو. ¹¹داؤد اسرائيل تي چاليهه سال بادشاهي ڪئي: حبرون ۾ ست سال ۽ يروشلم ۾ ٽيٽيهه سال. ¹²پوءِ سليمان پنهنجي پيءُ داؤد جي تخت تي ويٺو ۽ سندس بادشاهي چڱيءَ طرح قائم ٿي وئي.

ادونياه جي موتمار گذارش

¹³حجيت جو پٽ ادونياه سليمان جي ماءُ بتسبع وٽ آيو. بتسبع پڇيس تہ ”ڇا اوهين سلامتيءَ سان آيا آهيو؟“ ادونياه چيو تہ ”سلامتيءَ سان.“

¹⁴پوءِ چيائين تہ ”مون کي اوهان سان هڪ ڳالهه ڪرڻي آهي.“ بتسبع وراڻيو تہ ”ڳالهاءِ.“

¹⁵هن چيو تہ ”اوهين ڄاڻو ٿا تہ بادشاهي منهنجي هئي، ۽ سڄي اسرائيل منهنجي طرف ڏٺو تہ آءٌ بادشاهي ڪريان. پر اها پلٽي وئي ۽ منهنجي ڀاءُ جي ٿي وئي، ڇاڪاڻ تہ اها کيس اسان جي پيءُ وٽان ملي هئي. ¹⁶هاڻي منهنجو اوهان کان هڪ عرض آهي، مون کي ناڪار نہ ڪجو.“ بتسبع چيو تہ ”ڳالهاءِ.“

¹⁷هن چيو تہ ”مهرباني ڪري بادشاهه سليمان کي چئو، هو اوهان کي ناڪار نہ ڪندو، تہ شونمي ابيشگ کي مون کي زال طور ڏئي ڇڏي.“

¹⁸بتسبع چيو تہ ”ٺيڪ آهي، آءٌ اوهان لاءِ بادشاهه سان ڳالهائينديس.“

¹⁹بتسبع ادونياه لاءِ بادشاهه سليمان سان ڳالهائڻ ويئي. بادشاهه کيس ملڻ لاءِ اُٿيو، ڪنڌ جهڪائي کيس سلام ڪيائين ۽ پنهنجي تخت تي ويٺو. پوءِ بادشاهه جي ماءُ لاءِ تخت رکرايائين ۽ هوءَ سندس ساڄي پاسي ويٺي. ²⁰هن چيو تہ ”منهنجو هڪ ننڍڙو عرض آهي، مون کي ناڪار نہ ڪج.“ بادشاهه چيو تہ ”گهر، اي ماءُ، آءٌ توکي ناڪار نہ ڪندس.“

²¹سو هن چيو تہ ”شونمي ابيشگ تنهنجي ڀاءُ ادونياه کي زال طور ڏني وڃي.“

²²بادشاهه سليمان پنهنجي ماءُ کي وراڻيو تہ ”تون ادونياه لاءِ شونمي ابيشگ ئي ڇو ٿي گهرين؟ ان سان گڏ سندس لاءِ بادشاهي بہ گهر، ڇو تہ هو منهنجو وڏو ڀاءُ آهي، يعني سندس لاءِ، ابياثر ڪاهن لاءِ ۽ زروياه جي پٽ يوآب لاءِ!“ ²³پوءِ بادشاهه سليمان اسان جي پيءُ جو قسم کنيو تہ ”جيڪڏهن ادونياه هيءَ ڳالهه پنهنجي جان جي خلاف نہ چئي هجي، تہ هو مون سان ائين ئي ڪري، بلڪ ان کان بہ وڌيڪ! ²⁴هاڻي، جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، جنهن مون کي قائم ڪيو، مون کي پنهنجي پيءُ داؤد جي تخت تي ويهاريو ۽ پنهنجي واعدي موجب مون لاءِ گهراڻو جوڙيو، تيئن ادونياه کي اڄ ئي ماريو ويندو.“

²⁵تنهنڪري بادشاهه سليمان يهويداع جي پٽ بنايا کي موڪليو، جنهن ادونياه کي هڻي ماريو ۽ هو مري ويو. ²⁶بادشاهه ابياثر ڪاهن کي چيو تہ ”عنتوت ۾ پنهنجي کيتن ڏانهن هليو وڃ. تون مرڻ جي لائق آهين، پر آءٌ هاڻي توکي نہ ماريندس، ڇاڪاڻ تہ تو منهنجي پيءُ داؤد جي اڳيان حاڪم مطلق پيءُ جو صندوق کنيو هو ۽ سندس سڀني تڪليفن ۾ شريڪ ٿيو هئين.“ ²⁷تنهنڪري سليمان ابياثر کي اسان جي پيءُ جي ڪاهنيءَ مان ڪڍي ڇڏيو، ائين اسان جي پيءُ جو اهو ڪلام پورو ٿيو جيڪو هن شيلوه ۾ ايلي جي گهراڻي بابت فرمايو هو.

²⁸تڏهن يوآب کي، جنهن ابيشالوم جو نہ، پر ادونياه جو ساٿ ڏنو هو، خبر پهتي، تنهنڪري هو اسان جي پيءُ جي خيمي ڏانهن ڀڄي ويو ۽ قربانگاهه جا سڱ جهلي ورتائين. ²⁹بادشاهه سليمان کي ٻڌايو ويو تہ يوآب اسان جي پيءُ جي خيمي ڏانهن ڀڄي ويو آهي ۽ قربانگاهه وٽ آهي. تنهنڪري يهويداع جي پٽ بنايا کي موڪلي چيائينس تہ ”وڃ، کيس هڻي ڪڍ.“

³⁰بنايا اسان جي پيءُ جي خيمي وٽ آيو ۽ يوآب کي چيائين تہ ”بادشاهه چوي ٿو تہ ٻاهر نڪري اچ.“ هن وراڻيو تہ ”نہ، آءٌ هتي ئي مرندس.“ بنايا بادشاهه کي خبر ڏني تہ ”يوآب ائين چيو ۽ مون کي ائين جواب ڏنائين.“

³¹بادشاهه چيو تہ ”جيئن هو چوي ٿو تيئن ڪر. کيس هڻي ڪڍ ۽ دفن ڪر، ۽ جيڪو بيگناهه رت يوآب وهايو، سو مون کان ۽ منهنجي پيءُ جي گهراڻي کان هٽائي ڇڏ. ³²اسان جو پيءُ سندس رت جو ڏوهه سندس پنهنجي مٿي تي موٽائيندو، ڇاڪاڻ تہ هن پاڻ کان وڌيڪ سچار ۽ بهتر ٻن ماڻهن کي، يعني اسرائيل جي لشڪر جي سردار نير جي پٽ ابينير کي ۽ يهوداه جي لشڪر جي سردار يتر جي پٽ عماسا کي، منهنجي پيءُ داؤد جي خبر کان سواءِ تلوار سان هڻي ماريائين. ³³سندن رت يوآب جي مٿي تي ۽ سندس نسل جي مٿن تي هميشه لاءِ موٽندو؛ پر داؤد، سندس نسل، سندس گهراڻي ۽ سندس تخت لاءِ اسان جي پيءُ جي طرفان هميشه سلامتي رهندي.“

³⁴تنهنڪري يهويداع جو پٽ بنايا مٿي ويو، يوآب کي هڻي ماريائين، ۽ هو بيابان ۾ پنهنجي گهر وٽ دفن ٿيو. ³⁵بادشاهه يوآب جي جاءِ تي يهويداع جي پٽ بنايا کي لشڪر مٿان مقرر ڪيو، ۽ ابياثر جي جاءِ تي صادوق ڪاهن کي.

³⁶پوءِ بادشاهه شمعي کي گهرائي چيس تہ ”يروشلم ۾ پنهنجي لاءِ گهر ٺاهه ۽ اتي رهج؛ اتان نڪري ڪنهن ٻئي هنڌ نہ وڃج. ³⁷ڇاڪاڻ تہ جنهن ڏينهن تون ٻاهر نڪري قدرون واديءَ کي پار ڪندين، تنهن ڏينهن پڪ ڄاڻج تہ تون ضرور مرندين؛ تنهنجو رت تنهنجي پنهنجي مٿي تي هوندو.“

³⁸شمعي بادشاهه کي چيو تہ ”تنهنجو ڪلام سٺو آهي. جيئن منهنجي مالڪ بادشاهه چيو آهي، تيئن تنهنجو ٻانهو ڪندو.“ شمعي ڊگهي مدت تائين يروشلم ۾ رهيو.

³⁹ٽن سالن کان پوءِ شمعي جا ٻه ٻانها جات جي بادشاهه، معڪه جي پٽ اخيس وٽ ڀڄي ويا. شمعي کي ٻڌايو ويو تہ ”تنهنجا ٻانها جات ۾ آهن.“

⁴⁰سو شمعي اُٿي، پنهنجي گڏهه تي زين ڪسي، پنهنجن ٻانهن کي ڳولڻ لاءِ جات ۾ اخيس وٽ ويو؛ پوءِ وڃي کين جات مان وٺي آيو. ⁴¹جڏهن سليمان کي ٻڌايو ويو تہ شمعي يروشلم کان جات ويو ۽ موٽي آيو آهي، ⁴²تڏهن بادشاهه شمعي کي گهرائي چيو تہ ”ڇا مون توکي اسان جي پيءُ جو قسم نہ کڻرايو ۽ خبردار نہ ڪيو تہ ’جنهن ڏينهن تون نڪري ڪٿي بہ وڃين، تنهن ڏينهن پڪ ڄاڻج تہ تون مرندين‘؟ ۽ تو مون کي چيو هو تہ ’تنهنجو ڪلام سٺو آهي؛ آءٌ مڃيندس.‘ ⁴³پوءِ تو اسان جي پيءُ جي اڳيان کنيل قسم ۽ منهنجي ڏنل حڪم جي پاسداري ڇو نہ ڪئي؟“ ⁴⁴بادشاهه شمعي کي اهو بہ چيو تہ ”تون پنهنجي دل ۾ ڄاڻين ٿو تہ تو منهنجي پيءُ داؤد سان جيڪا بڇڙائي ڪئي، سا ڪهڙي هئي. هاڻي اسان جو پيءُ تنهنجي بڇڙائي تنهنجي پنهنجي مٿي تي موٽائيندو. ⁴⁵پر بادشاهه سليمان برڪت وارو ٿيندو، ۽ داؤد جو تخت اسان جي پيءُ جي اڳيان هميشه لاءِ قائم رهندو.“ ⁴⁶بادشاهه يهويداع جي پٽ بنايا کي حڪم ڏنو، جنهن نڪري شمعي کي هڻي ماريو ۽ هو مري ويو. اهڙيءَ طرح بادشاهي سليمان جي هٿن ۾ پختي ٿي وئي.