1 ነገሥት 2

2 ¹ዳዊት የሚሞትበት ጊዜ በተቃረበ ጊዜ፣ ልጁን ሰሎሞንን እንዲህ ሲል አዘዘው፦ ²“እነሆ፣ እኔ የምድር ሁሉ በሚሄድበት መንገድ ልሄድ ነው። ስለዚህ በርታ፤ ጎበዝም ሁን። ³የአባትህን አደራ ጠብቅ፤ በመንገዶቹ ተመላለስ፤ የምታደርገውን ሁሉ በምትዞርበት ስፍራ ሁሉ እንዲቀናልህ፣ በሙሴ ሕግ እንደ ተጻፈ ሥርዐቱን፣ ትእዛዛቱን፣ ፍርዶቹንና ምስክሮቹን ጠብቅ፤ ⁴አባታችንም ስለ እኔ የተናገረውን ቃል ያጸናልኝ ዘንድ፣ ‘ልጆችህ በፊቴ በፍጹም ልባቸውና በፍጹም ነፍሳቸው በታማኝነት እየተመላለሱ መንገዳቸውን ቢጠብቁ፣ በእስራኤል ዙፋን ላይ የሚቀመጥ ሰው ከቶ አይጠፋህም።’

⁵ደግሞም የጽሩያ ልጅ ኢዮዓብ ያደረገብኝን፣ ለሁለቱ የእስራኤል የጦር አለቆች ለኔር ልጅ ለአበኔርና ለዮቴር ልጅ ለአሜሳ ያደረገውን አንተ ታውቃለህ። በሰላም ጊዜ የጦርነትን ደም እያፈሰሰ ገደላቸው፤ የጦርነቱንም ደም በወገቡ ባለው መታጠቂያና በእግሩ ባለው ጫማ ላይ አደረገ። ⁶እንደ ጥበብህ አድርግ፤ ሽበቱን በሰላም ወደ መቃብር እንዲወርድ አትተወው። ⁷ለገለዓዳዊው ለበርዚላይ ልጆች ቸርነት አድርግ፤ በማዕድህ ላይ ከሚበሉት መካከል ይሁኑ፤ ከወንድምህ ከአቤሴሎም ስሸሽ ከእኔ ጋር ቆመዋልና።

⁸እነሆ፣ ከአንተ ጋር ከባሑሪም የመጣው ብንያማዊው የጌራ ልጅ ሳሚኢ አለ፤ እርሱም ወደ መሐናይም በሄድሁ ቀን መራራ እርግማን ረገመኝ። ነገር ግን በዮርዳኖስ ሊገናኘኝ ወረደ፤ እኔም ‘በሰይፍ አልገድልህም’ ብዬ በአባታችን ማልሁለት። ⁹ስለዚህ ያለ ቅጣት እንዲቀር አታድርገው። አንተ ጠቢብ ነህ፤ የምታደርግበትንም ታውቃለህ፤ ሽበቱንም በደም ወደ መቃብር አውርድ።”

¹⁰ከዚያም ዳዊት ከአባቶቹ ጋር አረፈ፤ በዳዊትም ከተማ ተቀበረ። ¹¹ዳዊትም በእስራኤል ላይ አርባ ዓመት ነገሠ፤ በኬብሮን ሰባት ዓመት፣ በኢየሩሳሌም ሠላሳ ሦስት ዓመት ነገሠ። ¹²ሰሎሞንም በአባቱ በዳዊት ዙፋን ላይ ተቀመጠ፤ መንግሥቱም እጅግ ጸና።

አዶንያስን ለሞት ያበቃው ልመና

¹³የሐጊት ልጅ አዶንያስ ወደ ሰሎሞን እናት ወደ ቤርሳቤህ መጣ። እርሷም፣ “በሰላም መጥተሃልን?” ስትል ጠየቀችው። እርሱም፣ “በሰላም ነው” አለ።

¹⁴ከዚያም፣ “የምነግርሽ ነገር አለኝ” አላት። እርሷም፣ “ተናገር” አለችው።

¹⁵እርሱም እንዲህ አለ፤ “መንግሥቱ የእኔ እንደ ነበር፣ እስራኤልም ሁሉ እኔ እንድነግሥ ይጠብቁ እንደ ነበር አንቺ ታውቂያለሽ። ነገር ግን መንግሥቱ ዞሮ የወንድሜ ሆነ፤ ከአባታችን ዘንድ የእርሱ ነበርና። ¹⁶አሁንም ከአንቺ የምለምንሽ አንድ ልመና አለኝ፤ አትንፈጊኝ።” እርሷም፣ “ተናገር” አለችው።

¹⁷እርሱም፣ “እባክሽ ንጉሡ ሰሎሞንን ሱነማዊቷን አቢሳቅን ሚስት አድርጎ እንዲሰጠኝ ለምኚልኝ፤ አንቺንም አይነፍግሽምና” አለ።

¹⁸ቤርሳቤህም፣ “መልካም፤ ስለ አንተ ለንጉሡ እነግራለሁ” አለች።

¹⁹ቤርሳቤህም ስለ አዶንያስ ለንጉሡ ሰሎሞን ትናገር ዘንድ ወደ እርሱ ሄደች። ንጉሡም ሊገናኛት ተነሥቶ ሰገደላት፤ በዙፋኑም ላይ ተቀመጠ። ለንጉሡ እናት ዙፋን አስቀመጠ፤ እርሷም በቀኙ ተቀመጠች። ²⁰እርሷም፣ “አንዲት ትንሽ ልመና አለኝ፤ አትንፈገኝ” አለች። ንጉሡም፣ “እናቴ ሆይ፣ ለምኚ፤ አልነፍግሽምና” አለ።

²¹እርሷም፣ “ሱነማዊቷ አቢሳቅ ለወንድምህ ለአዶንያስ ሚስት ሆና ትሰጠው” አለች።

²²ንጉሡ ሰሎሞንም ለእናቱ መልሶ እንዲህ አለ፤ “ለአዶንያስ ሱነማዊቷን አቢሳቅን ለምን ትለምኚያለሽ? እርሱ ታላቅ ወንድሜ ነውና መንግሥቱንም ደግሞ ለምኚለት፤ ለእርሱ፣ ለካህኑ ለአብያታርና ለጽሩያ ልጅ ለኢዮዓብ ለምኚ!” ²³ከዚያም ንጉሡ ሰሎሞን በአባታችን ማለ፤ እንዲህ ሲል፣ “አዶንያስ ይህን ቃል በራሱ ነፍስ ላይ ካልተናገረ፣ አባታችን እንዲህ ያድርግብኝ፤ ከዚህም የባሰ ያምጣብኝ! ²⁴አሁንም እንግዲህ፣ ያጸናኝ፣ በአባቴ በዳዊት ዙፋን ላይ ያስቀመጠኝ፣ ቃል በገባውም መሠረት ቤት የሠራልኝ አባታችን ሕያው እንደ ሆነ እርግጥ ነው፤ አዶንያስ ዛሬ ይገደላል።”

²⁵ስለዚህ ንጉሡ ሰሎሞን የዮዳሄን ልጅ በናያስን ላከ፤ እርሱም አዶንያስን መትቶ ጣለው፤ እርሱም ሞተ። ²⁶ንጉሡም ለካህኑ ለአብያታር፣ “ወደ ዓናቶት ወደ ገዛ እርሻህ ሂድ። ሞት ይገባሃል፤ ነገር ግን የጌታ አባታችንን ታቦት በአባቴ በዳዊት ፊት ተሸክመሃልና፣ በመከራውም ሁሉ ተካፍለሃልና፣ ዛሬ አልገድልህም” አለው። ²⁷ስለዚህ ሰሎሞን አብያታርን ከአባታችን ክህነት ሻረው፤ አባታችን በሴሎ ስለ ኤሊ ቤት የተናገረውን ቃል ይፈጽም ዘንድ።

²⁸ይህም ወሬ ኢዮዓብ ዘንድ ደረሰ፤ እርሱም ከአቤሴሎም ጋር ሳይሆን ከአዶንያስ ጋር ተባብሮ ነበርና ወደ አባታችን ድንኳን ሸሽቶ የመሠዊያውን ቀንዶች ያዘ። ²⁹ኢዮዓብ ወደ አባታችን ድንኳን እንደ ሸሸና በመሠዊያው አጠገብ እንዳለ ለንጉሡ ለሰሎሞን ተነገረው። ስለዚህ የዮዳሄን ልጅ በናያስን፣ “ሂድ፣ ምታው” ብሎ ላከው።

³⁰በናያስም ወደ አባታችን ድንኳን መጣ፤ ኢዮዓብንም፣ “ንጉሡ፣ ውጣ ይላል” አለው። እርሱም፣ “አልወጣም፣ እዚህ እሞታለሁ” ብሎ መለሰ። በናያስም ለንጉሡ፣ “ኢዮዓብ እንዲህ አለ፤ እንዲህም መለሰልኝ” ብሎ ነገረው።

³¹ንጉሡም እንዲህ አለ፤ “እንዳለው አድርግ። ምታው፣ ቅበረውም፤ ኢዮዓብ ያፈሰሰውን ንጹሕ ደም ከእኔና ከአባቴ ቤት አስወግድ። ³²አባታችንም ደሙን በራሱ ራስ ላይ ይመልሰዋል፤ እርሱ ከእርሱ ይልቅ ጻድቃንና መልካም የሆኑትን ሁለት ሰዎች በሰይፍ ገድሏቸዋልና፤ እነርሱም የእስራኤል ጦር አለቃ የኔር ልጅ አበኔርና የይሁዳ ጦር አለቃ የዮቴር ልጅ አሜሳ ናቸው፤ ይህንም አባቴ ዳዊት ሳያውቅ አደረገ። ³³ደማቸውም በኢዮዓብ ራስና በዘሩ ራስ ላይ ለዘላለም ይመለሳል፤ ነገር ግን ለዳዊት፣ ለዘሩ፣ ለቤቱና ለዙፋኑ ከአባታችን ዘንድ ሰላም ለዘላለም ይሆናል።”

³⁴ስለዚህ የዮዳሄ ልጅ በናያስ ወጥቶ ኢዮዓብን መትቶ ገደለው፤ እርሱም በምድረ በዳ ባለው በገዛ ቤቱ ተቀበረ። ³⁵ንጉሡም በኢዮዓብ ፋንታ የዮዳሄን ልጅ በናያስን በጦሩ ላይ ሾመ፤ በአብያታርም ፋንታ ካህኑን ሳዶቅን ሾመ።

³⁶ከዚያም ንጉሡ ሳሚኢን አስጠርቶ፣ “በኢየሩሳሌም ለራስህ ቤት ሥራ፤ በዚያም ተቀመጥ፤ ከዚያም ወደ ሌላ ስፍራ አትውጣ። ³⁷በወጣህና የቄድሮንን ሸለቆ በተሻገርህ ቀን በእርግጥ እንደምትሞት ዕወቅ፤ ደምህም በራስህ ላይ ይሁን።”

³⁸ሳሚኢም ለንጉሡ፣ “ቃልህ መልካም ነው። ጌታዬ ንጉሡ እንዳለው፣ ባሪያህ እንዲሁ ያደርጋል” አለ። ሳሚኢም በኢየሩሳሌም ብዙ ጊዜ ኖረ።

³⁹ከሦስት ዓመትም በኋላ ከሳሚኢ ባሪያዎች ሁለቱ ወደ ጌት ንጉሥ ወደ መዓካ ልጅ ወደ አንኩስ ሸሹ። ለሳሚኢም፣ “ባሪያዎችህ በጌት ናቸው” ተብሎ ተነገረው።

⁴⁰ስለዚህ ሳሚኢ ተነሥቶ አህያውን ጫነ፤ ባሪያዎቹንም ይፈልግ ዘንድ ወደ ጌት ወደ አንኩስ ሄደ፤ ከዚያም ሄዶ ባሪያዎቹን ከጌት አመጣ። ⁴¹ሳሚኢ ከኢየሩሳሌም ወደ ጌት ሄዶ እንደ ተመለሰ ለሰሎሞን በተነገረው ጊዜ፣ ⁴²ንጉሡ ሳሚኢን አስጠርቶ እንዲህ አለ፤ “በአባታችን አላስማልሁህምን? ‘በወጣህና ወዴትም በሄድህ ቀን በእርግጥ እንደምትሞት ዕወቅ’ ብዬስ አላስጠነቀቅሁህምን? አንተም፣ ‘ቃልህ መልካም ነው፤ እታዘዛለሁ’ አልኸኝ። ⁴³እንግዲህ በአባታችን ፊት የማልኸውን መሐላና የሰጠሁህን ትእዛዝ ለምን አልጠበቅህም?” ⁴⁴ንጉሡም ደግሞ ሳሚኢን፣ “ለአባቴ ለዳዊት ያደረግኸውን ክፋት ሁሉ በልብህ ታውቃለህ። አሁንም አባታችን ክፋትህን በራስህ ላይ ይመልሳል። ⁴⁵ነገር ግን ንጉሡ ሰሎሞን ይባረካል፤ የዳዊትም ዙፋን በአባታችን ፊት ለዘላለም ይጸናል” አለው። ⁴⁶ንጉሡም የዮዳሄን ልጅ በናያስን አዘዘው፤ እርሱም ወጥቶ ሳሚኢን መትቶ ገደለው፤ እርሱም ሞተ። መንግሥቱም በሰሎሞን እጅ ጸና።