1 Raja-Raja 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Sanggeus tereh dugi kana waktosna Daud pupus, anjeunna maparin amanat ka Suleman putrana, saurna: ²“Ama geus tereh nyorang jalan nu kudu disorang ku saban jalma di ieu bumi. Masing kuat, sarta tembongkeun yen hidep teh lalaki sajati. ³Reksa amanat ti Rama hidep: geura lumampah dina jalan-Na sarta estokeun sagala katangtuan, parentah, hukum, jeung dawuhan-Na, sakumaha anu kaungel dina Toret Musa, supaya hidep mulus jaya dina sagala pagawean, ka mana bae hidep ngalengkah, ⁴supaya Rama urang ngabuktoskeun pangandika anu diucapkeun-Na ngeunaan Ama: ‘Lamun anak-anak maneh ngareksa jalanna, lumampah kalawan satia di payuneun Kami kalayan sapinuhing hate jeung sapinuhing jiwa, maneh moal kakurangan jalma anu bakal diuk dina tahta Israil.’

⁵Hidep oge terang naon anu dipigawe ku Yoab bin Seruya ka Ama — naon anu dipigawena ka dua panglima bala tentara Israil, nya eta Abner bin Ner jeung Amasa bin Yeter. Maranehna ditelasan ku manehna, ngocorkeun getih perang dina mangsa tengtrem, sarta getih perang teh dikebrukkeun kana sabuk beubeur cangkengna jeung tarumpah dina sukuna. ⁶Pigawe nurutkeun kawijaksanaan hidep; ulah nepi ka sirahna anu geus huban turun ka alam kubur kalawan tengtrem. ⁷Sing hade ka anak-anak Barsilai urang Gilad; sina maranehna kaasup ka nu dalahar sameja jeung hidep, sabab maranehna geus ngabela Ama basa Ama ngejat ti Absalom lanceuk hidep.

⁸Jeung deui aya Simei bin Gera, urang Binyamin ti Bahurim, anu nyumpahan Ama kalawan kejem dina poe Ama angkat ka Mahanaim. Tapi manehna turun mapagkeun Ama di Walungan Yordan, tuluy Ama sumpah ka manehna demi Rama urang, ‘Ama moal maehan maneh ku pedang.’ ⁹Ku sabab eta ulah nepi ka manehna leupas tina hukuman. Hidep teh wijaksana; hidep bakal terang naon anu kudu dipigawe ka manehna — turunkeun sirahna anu geus huban ka alam kubur kalawan getih.”

¹⁰Tuluy Daud pupus ngahiji jeung para karuhunna, sarta dikurebkeun di Kota Daud. ¹¹Daud ngarajaan Israil opat puluh taun lilana: di Hebron tujuh taun, di Yerusalem tilu puluh tilu taun. ¹²Ti dinya Suleman calik dina tahta Daud ramana, sarta karajaanana jadi pengkuh pisan.

Panuhun Adonia nu Mawa Pati

¹³Adonia bin Hagit datang ka Batsyeba, ibu Suleman. Batsyeba mariksa, “Sumping teh kalawan maksud hade?” Walon Adonia, “Leres, kalawan maksud hade.”

¹⁴Saterusna Adonia nyarios, “Aya anu bade dipihatur ka Ibu.” Walon Batsyeba, “Pek caritakeun.”

¹⁵Saur Adonia, “Ibu uninga yen karajaan teh asalna kagungan abdi, sarta sakumna Israil ngarep-ngarep abdi anu jadi raja. Tapi ayeuna geus pindah jadi kagungan rai abdi, sabab eta teh geus jadi bagianana ti Rama urang. ¹⁶Ayeuna abdi gaduh hiji panuhun ka Ibu; mugi ulah ditampik.” Walon Batsyeba, “Pek caritakeun.”

¹⁷Saur Adonia, “Mugi Ibu kersa nunuhunkeun ka Raja Suleman — anjeunna moal nampik ka Ibu — supados Abisag urang Sunem dipaparinkeun ka abdi jadi pamajikan.”

¹⁸Walon Batsyeba, “Heug, Ibu rek nyanggemkeun ka raja pikeun hidep.”

¹⁹Batsyeba lajeng ngadeuheusan Raja Suleman pikeun nyanggemkeun pamundut Adonia. Raja jengkar mapagkeun ibuna, tuluy nyembah ka anjeunna, sarta calik deui dina tahtana. Anjeunna miwarang nyadiakeun korsi karajaan pikeun ibuna, tuluy ibuna calik di tengenna. ²⁰Saur Batsyeba, “Aya hiji panuhun leutik; ulah ditampik.” Waler raja, “Mangga unjukkeun, Ibu; abdi moal nampik ka Ibu.”

²¹Saur Batsyeba, “Mugi Abisag urang Sunem dipaparinkeun ka Adonia raka hidep jadi pamajikanana.”

²²Waler Raja Suleman ka ibuna, “Naha Ibu nyuhunkeun Abisag urang Sunem keur Adonia? Pek pentakeun oge karajaan keur anjeunna — anjeunna teh raka abdi — keur anjeunna, keur Imam Abyatar, jeung keur Yoab bin Seruya!” ²³Ti dinya Raja Suleman sumpah demi Rama urang, saurna, “Mugi Mantenna ngahukum ka abdi, komo leuwih ti eta, lamun Adonia henteu ngucapkeun ieu ucapan pikeun ngabahayakeun nyawana sorangan! ²⁴Ku sabab eta, demi Rama urang anu jumeneng — anu geus neguhkeun abdi, anu nempatkeun abdi dina tahta Daud rama abdi, sarta anu ngadegkeun hiji kulawarga pikeun abdi sakumaha jangji-Na — Adonia poe ieu keneh kudu dipaehan.”

²⁵Ti dinya Raja Suleman ngutus Benaya bin Yoyada, tuluy anjeunna numpes Adonia, nepi ka Adonia tiwas. ²⁶Raja ngadawuh ka Imam Abyatar, “Geura balik ka tanah milik maneh di Anatot. Maneh teh satemenna pantes dihukum pati, tapi ayeuna maneh moal dipaehan, lantaran maneh geus manggul Peti Rama Nu Maha Kawasa di payuneun rama kami, Daud, sarta geus milu ngasaan sagala kasusah anjeunna.” ²⁷Ku kituna Suleman ngaleupaskeun Abyatar tina kaimaman Rama urang, ngabuktoskeun pangandika Rama urang anu kadawuhkeun di Silo ngeunaan kulawarga Eli.

²⁸Beja eta nepi ka Yoab — anu kungsi ngilu ka Adonia, lain ka Absalom — nepi ka manehna ngejat ka Kemah Rama urang tuluy nyekelan tanduk altar. ²⁹Raja Suleman meunang beja yen Yoab geus ngejat ka Kemah Rama urang sarta aya di gigireun altar. Ti dinya anjeunna ngutus Benaya bin Yoyada, saurna, “Jig, tewak jeung paehan manehna.”

³⁰Benaya sumping ka Kemah Rama urang tuluy nyarios ka Yoab, “Timbalan raja: Geura kaluar.” Walon Yoab, “Henteu, kuring rek paeh di dieu bae.” Benaya lajeng ngalaporkeun ka raja, “Kieu saur Yoab, sareng kieu jawabanana ka abdi.”

³¹Waler raja, “Pigawe sakumaha omonganana. Paehan jeung kurebkeun manehna, supaya getih jalma teu salah anu geus dikocorkeun ku Yoab teh leungit ti kami jeung ti kulawarga rama kami. ³²Rama urang bakal mulangkeun dosa getih eta kana sirahna sorangan, lantaran manehna geus maehan dua jalma anu leuwih bener tur leuwih utama ti batan manehna, dipaehan ku pedang — nya eta Abner bin Ner, panglima bala tentara Israil, jeung Amasa bin Yeter, panglima bala tentara Yuda — bari teu kauninga ku rama kami, Daud. ³³Getih maranehna bakal mulang kana sirah Yoab jeung kana sirah turunanana salalanggengna; tapi pikeun Daud, turunanana, kulawargana, jeung tahtana, bakal aya karahayuan ti Rama urang salalanggengna.”

³⁴Ti dinya Benaya bin Yoyada unggah, numpes Yoab, tuluy maehan manehna, sarta Yoab dikurebkeun di imahna sorangan di tanah suwung. ³⁵Raja ngangkat Benaya bin Yoyada jadi panglima bala tentara ngagentos Yoab, sarta ngangkat Imam Sadok ngagentos Abyatar.

³⁶Ti dinya raja nyaur Simei, tuluy ngadawuh ka manehna, “Nyieun imah pikeun maneh di Yerusalem sarta cicing di dinya; maneh ulah indit ti dinya ka mana-mana. ³⁷Sabab dina poe maneh kaluar tur meuntas Lebak Kidron, masing nyaho yen maneh pasti bakal paeh; getih maneh baris tumiba kana sirah maneh sorangan.”

³⁸Unjuk Simei ka raja, “Sae pisan timbalan Gusti. Sakumaha anu didawuhkeun ku juragan abdi, kangjeng raja, abdi gusti bakal ngalakonan kitu.” Simei lajeng cicing di Yerusalem lila pisan.

³⁹Sanggeus tilu taun, dua urang bujang Simei kabur ka Akis bin Maaka, raja Gat. Simei dibejaan, “Bujang-bujang maneh aya di Gat.”

⁴⁰Ti dinya Simei cengkat, masang pelana kana kaldena, tuluy indit ka Akis di Gat neangan bujang-bujangna; terus manehna mawa maranehna balik ti Gat. ⁴¹Sanggeus Suleman meunang beja yen Simei geus indit ti Yerusalem ka Gat sarta geus balik deui, ⁴²raja nyaur Simei tuluy ngadawuh, “Lain kami geus nyumpah maneh demi Rama urang sarta geus ngelingan ka maneh, ‘Dina poe maneh kaluar tur indit ka mana bae, masing nyaho pasti yen maneh bakal paeh’? Jeung maneh ngomong ka kami, ‘Sae timbalan Gusti; abdi baris nurut.’ ⁴³Naha maneh teu nyekel sumpah anu geus diikrarkeun ku maneh di payuneun Rama urang sarta parentah anu geus dibikeun ku kami?” ⁴⁴Raja oge ngadawuh ka Simei, “Maneh nyaho dina hate maneh sorangan sagala kajahatan anu geus dipigawe ku maneh ka Daud, rama kami. Ayeuna Rama urang bakal mulangkeun kajahatan maneh kana sirah maneh sorangan. ⁴⁵Tapi Raja Suleman bakal diberkahan, sarta tahta Daud bakal pengkuh di payuneun Rama urang salalanggengna.” ⁴⁶Raja marentah ka Benaya bin Yoyada, tuluy anjeunna kaluar numpes Simei, nepi ka Simei tiwas. Ku kituna karajaan jadi pengkuh dina genggeman Suleman.