၃ ရာ 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹ဒါဝိဒ်မင်း ကွယ်လွန်ရမည့်အချိန် နီးကပ်လာသောအခါ သားတော်ရှောလမုန်အား ဤသို့ မှာကြားလေ၏။ ²“ငါသည် မြေကြီးသားအပေါင်းတို့ သွားရသောလမ်းသို့ ယခု သွားရတော့မည်။ သင်သည် ခွန်အားကြီး၍ ယောက်ျားကောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြလော့။ ³သင်၏ခမည်းတော်၏ အမိန့်တော်ကို စောင့်ရှောက်လော့။ မောရှေ၏ပညတ္တိကျမ်း၌ ရေးသားထားသည့်အတိုင်း ကိုယ်တော်၏လမ်းတော်တို့၌ လျှောက်လှမ်းလျက် စီရင်ထုံးဖွဲ့တော်မူချက်များ၊ ပညတ်တော်များ၊ စီရင်ချက်တော်များနှင့် သက်သေခံချက်တော်များကို စောင့်ရှောက်လော့။ သို့ပြုမှ သင်ပြုလေသမျှ၊ သွားလေရာရာတွင် အောင်မြင်လိမ့်မည်။ ⁴ထိုသို့ပြုမှ ငါ့အကြောင်းကို မိန့်တော်မူခဲ့သော စကားတော်ကို ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် တည်စေတော်မူလိမ့်မည်။ ထိုစကားတော်ကား ‘သင်၏သားတို့သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းမဲ့ဖြင့် ငါ့ရှေ့တော်၌ သစ္စာရှိစွာ ကျင့်ကြံ၍ မိမိတို့လမ်းစဉ်ကို စောင့်ရှောက်ကြလျှင် ဣသရေလရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်ရသောသူ သင်၌ အစဉ်မပြတ် ရှိလိမ့်မည်’ ဟူသတည်း။

⁵ဇေရုယာ၏သား ယွာဘသည် ငါ၌ ပြုခဲ့သည်ကိုလည်း သင်သိ၏။ သူသည် ဣသရေလ၏ စစ်သူကြီးနှစ်ပါးဖြစ်သော နာ၏သား အာဗနာနှင့် ယေသာ၏သား အာမသတို့ကို ပြုခဲ့၏။ ငြိမ်းချမ်းသောကာလ၌ စစ်သွေးကို သွန်းလောင်း၍ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လျက် ထိုစစ်သွေးကို မိမိခါးစည်းပေါ်၌လည်းကောင်း၊ မိမိခြေနင်းပေါ်၌လည်းကောင်း တင်ခဲ့၏။ ⁶သင်၏ဉာဏ်ပညာအတိုင်း ပြုလော့။ သူ၏ဆံပင်ဖြူသောဦးခေါင်းကို ငြိမ်းချမ်းစွာ သင်္ချိုင်းသို့ ဆင်းစေခြင်းငှာ အခွင့်မပေးနှင့်။ ⁷ဂိလဒ်ပြည်သား ဗာဇိလဲ၏သားတို့အား ကျေးဇူးပြုလော့။ သူတို့သည် သင်၏စားပွဲ၌ စားသောက်သူတို့တွင် အပါအဝင်ဖြစ်စေလော့။ အကြောင်းမူကား သင်၏အစ်ကို အဗရှလုံထံမှ ငါ ထွက်ပြေးသောအခါ သူတို့သည် ငါ့ဘက်၌ ရပ်တည်ခဲ့ကြ၏။

⁸ဗာဟုရိမ်မြို့သား၊ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးဖြစ်သော ဂေရ၏သား ရှိမိသည် သင်နှင့်အတူ ရှိ၏။ ငါ မဟာနိမ်မြို့သို့ သွားသောနေ့၌ သူသည် ငါ့ကို ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆဲခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ယော်ဒန်မြစ်၌ ငါ့ကို ကြိုဆိုရန် ဆင်းလာသဖြင့် ‘သင့်ကို ဓားဖြင့် ငါမသတ်ပါ’ ဟု ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို တိုင်တည်၍ သူ့အား ကျိန်ဆိုခဲ့၏။ ⁹သို့ဖြစ်၍ သူ့ကို အပြစ်မပေးဘဲ လွတ်မသွားစေနှင့်။ သင်သည် ပညာရှိ၏။ သူ့ကို အဘယ်သို့ ပြုရမည်ကို သင်သိလိမ့်မည်။ သူ၏ဆံပင်ဖြူသောဦးခေါင်းကို သွေးနှင့်တကွ သင်္ချိုင်းသို့ ဆင်းစေလော့။”

¹⁰ထို့နောက် ဒါဝိဒ်မင်းသည် ဘိုးဘေးတို့နှင့်အတူ အိပ်ပျော်၍ ဒါဝိဒ်မြို့၌ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ခံရ၏။ ¹¹ဒါဝိဒ်မင်းသည် ဣသရေလအမျိုးကို အနှစ်လေးဆယ် အုပ်စိုးခဲ့၏။ ဟေဗြုန်မြို့၌ ခုနစ်နှစ်၊ ယေရုရှလင်မြို့၌ သုံးဆယ့်သုံးနှစ် အုပ်စိုးခဲ့၏။ ¹²ထို့ကြောင့် ရှောလမုန်သည် ဖခင်ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်၍ သူ၏နိုင်ငံသည် အခိုင်အမာ တည်တံ့လေ၏။

အဒေါနိယ၏ သေစေသောတောင်းဆိုချက်

¹³ဟဂ္ဂိတ်၏သား အဒေါနိယသည် ရှောလမုန်၏မယ်တော် ဗာသရှေဘထံသို့ လာ၏။ ဗာသရှေဘက “သင်သည် ငြိမ်းချမ်းစွာ လာသလော” ဟု မေး၏။ သူက “ငြိမ်းချမ်းစွာ လာပါသည်” ဟု ဆို၏။

¹⁴ထိုနောက် သူက “သင့်အား ငါ ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်း ရှိသည်” ဟု ဆို၏။ ဗာသရှေဘက “ပြောလော့” ဟု ပြန်ပြော၏။

¹⁵သူက “နိုင်ငံသည် ငါ့အဖို့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ငါ အုပ်စိုးရန် မျှော်ကိုးခဲ့ကြကြောင်းကိုလည်းကောင်း သင်သိ၏။ သို့ရာတွင် ထိုနိုင်ငံသည် ပြောင်းလဲ၍ ငါ့ညီ၏အဖို့ ဖြစ်သွားလေပြီ။ အကြောင်းမူကား ထိုနိုင်ငံသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံတော်မှ သူ့အဖို့ ဖြစ်ခဲ့၏။ ¹⁶ယခု သင့်ထံ၌ ငါ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိ၏။ ငါ့ကို မငြင်းပယ်ပါနှင့်” ဟု ဆို၏။ ဗာသရှေဘက “ပြောလော့” ဟု ဆို၏။

¹⁷သူက “ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် သင့်ကို ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ရှုနင်မြို့သူ အဘိရှက်ကို ငါ၏ဇနီးဖြစ်စေရန် ငါ့အား ပေးစားပါမည်အကြောင်း မင်းကြီးအား လျှောက်ထားပေးပါ” ဟု ဆို၏။

¹⁸ဗာသရှေဘက “ကောင်းပြီ။ သင့်အတွက် ရှင်ဘုရင်အား ငါ ပြောကြားပေးမည်” ဟု ဆို၏။

¹⁹ဗာသရှေဘသည် အဒေါနိယအတွက် ရှောလမုန်မင်းကြီးအား ပြောကြားရန် မင်းကြီးထံသို့ သွား၏။ မင်းကြီးသည် မယ်တော်ကို ကြိုဆိုရန် ထ၍ ဦးညွှတ်ပြီးလျှင် ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်၏။ မယ်တော်အတွက်လည်း ရာဇပလ္လင်တစ်ခု ခင်းကျင်းစေ၍ မယ်တော်သည် မင်းကြီး၏ လက်ယာဘက်၌ ထိုင်လေ၏။ ²⁰မယ်တော်က “ငါ တောင်းဆိုစရာ သေးငယ်သော အရာတစ်ခု ရှိ၏။ ငါ့ကို မငြင်းပယ်ပါနှင့်” ဟု ဆို၏။ မင်းကြီးက “အမိ၊ တောင်းလော့။ အမိ့ကို ငါ မငြင်းပယ်ပါ” ဟု ဆို၏။

²¹ထို့ကြောင့် မယ်တော်က “ရှုနင်မြို့သူ အဘိရှက်ကို သင်၏အစ်ကို အဒေါနိယအား ဇနီးအဖြစ် ပေးစားပါ” ဟု ဆို၏။

²²ရှောလမုန်မင်းကြီးက မယ်တော်အား “အဘယ်ကြောင့် အဒေါနိယအတွက် ရှုနင်မြို့သူ အဘိရှက်ကိုသာ တောင်းပါသနည်း။ သူသည် ငါ့အစ်ကို ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အတွက်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် အဗျာသာနှင့် ဇေရုယာ၏သား ယွာဘအတွက်ပါ နိုင်ငံကိုပင် တောင်းပါလော့” ဟု ပြန်ဆို၏။ ²³ထိုအခါ ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို တိုင်တည်၍ “အကယ်၍ အဒေါနိယသည် မိမိအသက်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဤစကားကို မပြောခဲ့လျှင် ခမည်းတော်သည် ငါ၌ ဤမျှမက သာ၍ ပြုတော်မူပါစေ။ ²⁴ယခုမှာ ငါ့ကို တည်စေတော်မူ၍ ဖခင်ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ တင်မြှောက်တော်မူပြီးလျှင် ဂတိတော်ရှိသည့်အတိုင်း ငါ့အဖို့ အိမ်ကို တည်ဆောက်ပေးတော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော် အသက်ရှင်တော်မူသည် မှန်သကဲ့သို့ အဒေါနိယသည် ယနေ့ပင် အသေသတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်” ဟု ကျိန်ဆို၏။

²⁵ထို့ကြောင့် ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် ယောယဒ၏သား ဗေနာယကို စေလွှတ်သဖြင့် ဗေနာယသည် အဒေါနိယကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်၍ သူ သေဆုံးလေ၏။ ²⁶မင်းကြီးက ယဇ်ပုရောဟိတ် အဗျာသာအား “သင်၏ကိုယ်ပိုင်လယ်ယာရှိရာ အာနသုတ်မြို့သို့ သွားလော့။ သင်သည် သေထိုက်သော်လည်း ယနေ့ သင့်ကို ငါမသတ်။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါ့ဖခင်ဒါဝိဒ်၏ရှေ့၌ အရှင်ခမည်းတော်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ထမ်းပိုးခဲ့၍ သူ ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခအပေါင်းကို ဝေမျှ ခံစားခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်၏” ဟု မိန့်ဆို၏။ ²⁷ထို့ကြောင့် ရှောလမုန်သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာမှ အဗျာသာကို ဖယ်ရှားသဖြင့် ဧလိ၏အိမ်ထောင်အကြောင်း ရှိလောမြို့၌ ခမည်းတော် မိန့်တော်မူခဲ့သော စကားတော်သည် ပြည့်စုံလေ၏။

²⁸ဤသတင်းသည် ယွာဘထံသို့ ရောက်လာ၏။ ယွာဘသည် အဗရှလုံဘက်သို့ မလိုက်ဘဲ အဒေါနိယဘက်သို့ လိုက်ခဲ့သူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ တဲတော်သို့ ပြေး၍ ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုတို့ကို ဆုပ်ကိုင်လေ၏။ ²⁹ယွာဘသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ တဲတော်သို့ ပြေး၍ ယဇ်ပလ္လင်အနီး၌ ရှိနေကြောင်းကို ရှောလမုန်မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြ၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးသည် ယောယဒ၏သား ဗေနာယကို စေလွှတ်၍ “သွား၍ သူ့ကို တိုက်ခိုက်သတ်လော့” ဟု မိန့်ဆို၏။

³⁰ဗေနာယသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ တဲတော်သို့ လာ၍ ယွာဘအား “မင်းကြီးက ထွက်လာလော့ဟု မိန့်သည်” ဟု ဆို၏။ ယွာဘက “ငါ မထွက်။ ဤနေရာ၌ပင် ငါ သေမည်” ဟု ပြန်ဆို၏။ ဗေနာယသည် မင်းကြီးအား “ယွာဘက ဤသို့ ပြော၍ ဤသို့ ငါ့အား ပြန်ဖြေပါသည်” ဟု ပြန်လျှောက်၏။

³¹မင်းကြီးက “သူ ပြောသည့်အတိုင်း ပြုလော့။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်သတ်၍ သင်္ဂြိုဟ်လော့။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ယွာဘ သွန်းလောင်းခဲ့သော အပြစ်မဲ့သူ၏သွေးကို ငါ့အပေါ်မှလည်းကောင်း၊ ငါ့ဖခင်၏အိမ်ထောင်အပေါ်မှလည်းကောင်း ဖယ်ရှားလော့။ ³²ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သူ၏သွေးအပြစ်ကို သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်စေတော်မူလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ငါ့ဖခင်ဒါဝိဒ် မသိဘဲ သူသည် မိမိထက် ဖြောင့်မတ်၍ သာလွန်ကောင်းမြတ်သော သူနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ဣသရေလ့စစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိ နာ၏သား အာဗနာနှင့် ယုဒစစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိ ယေသာ၏သား အာမသတို့ကို ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်၏။ ³³ထိုသူတို့၏သွေးသည် ယွာဘ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့လည်းကောင်း၊ သူ၏အမျိုးအနွယ်တို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့လည်းကောင်း ထာဝစဉ် ပြန်ရောက်ပါစေ။ သို့ရာတွင် ဒါဝိဒ်မင်းနှင့် သူ၏အမျိုးအနွယ်၊ သူ၏အိမ်ထောင်နှင့် သူ၏ရာဇပလ္လင်အဖို့မူကား ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံတော်မှ ထာဝရငြိမ်းချမ်းသာယာခြင်း ရှိပါစေ” ဟု မိန့်ဆို၏။

³⁴ထို့ကြောင့် ယောယဒ၏သား ဗေနာယသည် တက်သွား၍ ယွာဘကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ပြီးလျှင် တောကန္တာရ၌ရှိသော မိမိအိမ်၌ သူ့ကို သင်္ဂြိုဟ်ကြ၏။ ³⁵မင်းကြီးသည် ယွာဘ၏အရာ၌ ယောယဒ၏သား ဗေနာယကို စစ်တပ်အုပ်ချုပ်ရန် ခန့်အပ်၍ အဗျာသာ၏အရာ၌ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဇာဒုတ်ကို ခန့်အပ်လေ၏။

³⁶ထိုနောက် မင်းကြီးသည် ရှိမိကို ဆင့်ခေါ်၍ “သင့်အတွက် ယေရုရှလင်မြို့၌ အိမ်ဆောက်၍ ထိုမြို့၌ နေလော့။ ထိုမြို့မှ အခြားမည်သည့်အရပ်သို့မျှ မထွက်သွားနှင့်။ ³⁷အကြောင်းမူကား သင် ထွက်၍ ကေဒြုန်ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကူးသောနေ့၌ သင် ဧကန်မုချ သေရမည်ကို အသေအချာ သိမှတ်လော့။ သင်၏သွေးသည် သင့်ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ပါစေ” ဟု မိန့်ဆို၏။

³⁸ရှိမိက မင်းကြီးအား “အမိန့်တော်သည် ကောင်းပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း ကိုယ်တော့်ကျွန် ဆောင်ရွက်ပါမည်” ဟု လျှောက်၏။ ရှိမိသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ကာလကြာမြင့်စွာ နေထိုင်လေ၏။

³⁹သုံးနှစ်ကြာသောအခါ ရှိမိ၏ကျွန်နှစ်ယောက်သည် ဂါသမင်း မာခါ၏သား အာခိရှထံသို့ ထွက်ပြေးကြ၏။ ရှိမိအား “သင်၏ကျွန်တို့သည် ဂါသမြို့၌ ရှိကြသည်” ဟု လျှောက်ကြ၏။

⁴⁰ထို့ကြောင့် ရှိမိသည် ထ၍ မြည်းကို ကုန်းနှီးတင်ပြီးလျှင် မိမိကျွန်တို့ကို ရှာဖွေရန် ဂါသမြို့ အာခိရှထံသို့ သွား၏။ ထိုနောက် သွား၍ သူတို့ကို ဂါသမြို့မှ ခေါ်ဆောင်ခဲ့လေ၏။ ⁴¹ရှိမိသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ဂါသမြို့သို့ သွား၍ ပြန်လာကြောင်းကို ရှောလမုန်အား လျှောက်ထားသောအခါ၊ ⁴²မင်းကြီးသည် ရှိမိကို ဆင့်ခေါ်၍ “‘သင် ထွက်၍ တစ်စုံတစ်ရာသော အရပ်သို့ သွားသောနေ့၌ သင် ဧကန်မုချ သေရမည်ကို အမှန်သိမှတ်လော့’ ဟု ဆိုလျက် ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို တိုင်တည်စေ၍ သင့်ကို ငါ ကျိန်ဆိုစေပြီး သတိပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။ သင်ကလည်း ‘အမိန့်တော်သည် ကောင်းပါ၏။ အကျွန်ုပ် နာခံပါမည်’ ဟု ငါ့အား ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လော။” ဟု မိန့်ဆို၏။ ⁴³“သို့ဖြစ်လျက် ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ သင် ကျိန်ဆိုခဲ့သော ကျိန်ဆိုချက်ကိုလည်းကောင်း၊ ငါ မှာကြားခဲ့သော အမိန့်ကိုလည်းကောင်း အဘယ်ကြောင့် မစောင့်ထိန်းသနည်း” ဟု မေး၏။ ⁴⁴တစ်ဖန် မင်းကြီးက ရှိမိအား “ငါ့ဖခင်ဒါဝိဒ်အား သင် ပြုခဲ့သော ဒုစရိုက်အပေါင်းကို သင်၏စိတ်နှလုံးထဲ၌ သင်သိ၏။ ယခု ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သင်၏ဒုစရိုက်ကို သင့်ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်စေတော်မူလိမ့်မည်။ ⁴⁵သို့ရာတွင် ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ခံစားရ၍ ဒါဝိဒ်၏ရာဇပလ္လင်သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ ထာဝစဉ် တည်တံ့လိမ့်မည်” ဟု မိန့်ဆို၏။ ⁴⁶ထိုနောက် မင်းကြီးသည် ယောယဒ၏သား ဗေနာယကို အမိန့်ပေးသဖြင့် ဗေနာယသည် ထွက်၍ ရှိမိကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရာ သူ သေဆုံးလေ၏။ ထိုသို့ဖြင့် နိုင်ငံသည် ရှောလမုန်၏လက်၌ တည်တံ့ခိုင်မြဲလေ၏။