Prabu Dawud Paring Weling marang Suleman, Putrane

Dawud sing arep seda dhawuh marang Suleman supaya lumaku ing dalané Rama kita, banjur nyebutaké prekara-prekara lawas sing kudu dirampungaké. Suleman ngrampungaké: Adonia dipatèni merga nyuwun rabi karo Abisag, Abyatar dibuwang, Yoab dipatèni nalika nyekeli misbyah, Simei dipatèni merga nyabrang Kali Kidron.

Pasal 2.

Bareng wis meh tekan wektune Prabu Dawud seda, panjenengane paring weling marang Suleman, putrane: “Aku iki bakal ngliwati dalan kang kudu diliwati dening sakabehing manungsa ing bumi. Mulane dadia kuwat lan tuduhna yen kowe iku wong lanang sejati. Tetepana weling saka Ramamu: lakonana dalan-dalane, lan tetepana katetepane, dhawuh-dhawuhe, angger-anggere, lan pepeling-pepelinge, kaya kang katulis ing Torete Nabi Musa, supaya kowe olehe nindakake samubarang padha oleh gawe, menyang ngendi bae paranmu, supaya Rama kita netepi pangandika kang wis didhawuhake tumrap aku: ‘Yen anak-anakmu padha ngreksa dalane, lumaku ing ngarsaKu kanthi setya srana gumolonging ati lan nyawane, kowe ora bakal tau kekurangan wong lanang kang lungguh ing dhampare Israel.’

Kowe uga ngreti apa kang wis ditindakake dening Yoab anake Zeruya marang aku—yaiku apa kang ditindakake marang senapati loro ing bala Israel, yaiku Abner anake Ner lan Amasa anake Yeter. Wong loro mau dipateni dening Yoab, nguwutahake getihing paprangan ing mangsa tentrem, lan getihing paprangan mau didokokake ing sabuk kang ana ing bangkekane sarta ing trumpah kang ana ing sikile. Tumindaka miturut kawicaksananmu; aja nganti sirahe kang wis uban iku tumurun menyang kubur kanthi tentrem. Nindakna kabecikan marang anak-anake Barzilai, wong Gilead; supaya padha klebu ing antarane wong-wong kang mangan ing mejamu, awit wong-wong mau kang ngrewangi aku nalika aku keplayu saka ngarepe Absalom, kakangmu.

Ing sacedhakmu ana Simei anake Gera, wong Benyamin saka Bahurim, kang nyupatani aku kanthi getir ing dina nalika aku lunga menyang Mahanaim. Nanging dheweke banjur mudhun methukake aku ing Kali Yorden, lan aku wis sumpah marang dheweke demi Rama kita: ‘Aku ora bakal mateni kowe kalawan pedhang.’ Mulane aja nganti dheweke ora kena paukuman. Kowe iku wicaksana; kowe bakal ngreti apa kang kudu koktindakake marang dheweke—gawanen sirahe kang wis uban iku tumurun menyang kubur kanthi getih.”

Sawuse mangkono Prabu Dawud banjur ngaso nunggal karo para leluhure, lan kasarekake ing kuthane Dawud. Lawase Prabu Dawud jumeneng ratu ngereh Israel patang puluh taun: ing Hebron pitung taun, lan ing Yerusalem telung puluh telu taun. Mulane Suleman banjur lenggah ing dhampare Dawud, bapakne, lan kratone kukuh santosa.

Panyuwune Adonia kang Njalari Patine

Adonia anake Hagit sowan marang ngarsane Batsyeba, ibune Suleman. Pitakone Batsyeba: “Tekamu iki apa kanthi rukun?” Wangsulane Adonia: “Inggih, kanthi rukun.”

Banjur ature Adonia: “Kula gadhah atur dhateng panjenengan.” Wangsulane Batsyeba: “Kandhakna.”

Ature Adonia: “Panjenengan priksa bilih karajan punika rumiyin dados gadhahan kula, saha tiyang Israel sadaya sami ngajeng-ajeng supados kula ingkang jumeneng ratu. Nanging sapunika sampun ewah dados gadhahanipun sadherek kula, awit punika pancen peparingipun Rama kita.” “Samangke kula gadhah panyuwun satunggal dhateng panjenengan; mugi panjenengan sampun nampik.” Wangsulane Batsyeba: “Kandhakna.”

Ature Adonia: “Mugi panjenengan karsa nyuwunaken dhateng Prabu Suleman—panjenenganipun temtu boten badhe nampik panjenengan—supados Abisag, tiyang Sunem punika, kaparingaken dhateng kula dados semah kula.”

“Iya becik,” wangsulane Batsyeba, “aku bakal matur marang Sang Prabu kanggo kowe.”

Batsyeba banjur sowan marang ngarsane Prabu Suleman arep matur kanggo Adonia. Sang Prabu jumeneng methukake, banjur sujud marang ibune, nuli lenggah ing dhampare. Panjenengane uga marentahake nyediyakake dhampar kanggo ibune Sang Prabu, lan ibune banjur lenggah ing tengene. Ature Batsyeba: “Aku duwe panyuwun siji kang cilik; aja koktampik.” Pangandikane Sang Prabu: “Munjuka, Ibu; aku ora bakal nampik panjenengan.”

Banjur ature Batsyeba: “Abisag, wong Sunem iku, kaparingna marang Adonia, kakangmu, dadi somahe.”

Paring wangsulane Prabu Suleman marang ibune: “Yagene Ibu nyuwunake Abisag, wong Sunem, kanggo Adonia? Kena bae Ibu nyuwunake karajan iki uga kanggo dheweke—awit dheweke iku kakangku—iya kanggo dheweke, kanggo Imam Abyatar, lan kanggo Yoab anake Zeruya!” Prabu Suleman banjur sumpah demi Rama kita: “Muga Rama kita numindakake mangkono marang aku, malah luwih saka iku, manawa Adonia olehe ngucapake tembung iki ora njalari patine dhewe! Mulane saiki, demi Rama kita kang gesang—kang wis ngukuhake aku, nglenggahake aku ing dhampare Dawud, bapakku, lan kang wis yasakake aku brayat kaya kang wis diprasetyakake—Adonia bakal diukum pati ing dina iki uga.”

Mulane Prabu Suleman banjur ngutus Benaya anake Yoyada, kang nuli numpes Adonia, satemah Adonia mati. Marang Imam Abyatar, Sang Prabu ngandika: “Lungaa menyang pategalanmu dhewe ing Anatot. Satemene kowe pantes diukum pati, nanging ing wektu iki kowe ora dakpateni, awit kowe wis ngusung Pethi Suci kagungane Rama kita kang Mahakwasa ana ing ngarepe Dawud, bapakku, lan wis melu nandhang sakehing kasusahane.” Mangkono mula Suleman mecat Abyatar saka kaimaman Rama kita, ndadekake kayektenane pangandikane Rama kita kang didhawuhake ana ing Silo bab brayate Eli.

Bareng warta iki tekan ing Yoab—kang wis milu Adonia, nanging ora milu Absalom—dheweke banjur keplayu menyang Tarub kagungane Rama kita lan nyekeli sungu-sunguning misbyah. Prabu Suleman kaaturan pirsa yen Yoab wis keplayu menyang Tarub kagungane Rama kita lan ana ing sacedhake misbyah. Mulane Sang Prabu banjur ngutus Benaya anake Yoyada, kanthi dhawuh: “Lungaa, patenana dheweke.”

Benaya banjur tekan ing Tarub kagungane Rama kita lan kandha marang Yoab: “Sang Prabu dhawuh: Metua!” Wangsulane Yoab: “Ora, aku arep mati ana ing kene.” Benaya banjur ngaturake marang Sang Prabu: “Kados makaten aturipun Yoab, lan kados makaten anggonipun mangsuli kula.”

Pangandikane Sang Prabu: “Tindakna kaya kang dikandhakake dheweke. Patenana lan kuburen, supaya aku lan brayate bapakku resik saka getih kang ora salah kang wis diwutahake dening Yoab. Rama kita bakal mbalekake getih kang wis diwutahake iku marang sirahe dhewe, awit dheweke wis numpes wong loro kang luwih bener lan luwih becik tinimbang dheweke, dipateni kalawan pedhang—yaiku Abner anake Ner, senapatine bala Israel, lan Amasa anake Yeter, senapatine bala Yehuda—tanpa disumurupi dening Dawud, bapakku. Getihe wong loro mau bakal bali marang sirahe Yoab lan marang sirahe turun-turune ing salawas-lawase; nanging tumrap Dawud, turun-turune, brayate, lan dhampare, bakal ana katentreman saka Rama kita ing salawas-lawase.”

Mulane Benaya anake Yoyada banjur munggah, numpes Yoab lan mateni dheweke, nuli Yoab kakubur ing omahe dhewe ing ara-ara samun. Sang Prabu banjur ngangkat Benaya anake Yoyada dadi panggedhene bala nggenteni Yoab, lan Imam Zadok nggenteni Abyatar.

Sang Prabu banjur nimbali Simei lan ngandika marang dheweke: “Yasaa omah kanggo awakmu dhewe ing Yerusalem lan manggona ing kono; aja lunga saka kono menyang ngendi-endi. Awit ing dina nalika kowe metu lan nyabrang Kali Kidron, ngretia kanthi gumathok yen kowe mesthi mati; getihmu bakal ana ing sirahmu dhewe.”

Ature Simei marang Sang Prabu: “Pangandika Paduka sae. Kadosdene ingkang sampun dipun-ngandikakaken dening gusti kawula, Sang Prabu, inggih makaten ingkang badhe katindakaken dening abdi Paduka.” Simei banjur manggon ing Yerusalem nganti suwe.

Sawuse telung taun, abdine Simei loro padha keplayu menyang panggonane Akhis anake Maakha, ratu ing Gat. Simei banjur dikandhani: “Abdimu ana ing Gat.”

Mulane Simei banjur tangi, masang lapak ing kuldine, nuli mangkat menyang panggonane Akhis ing Gat golek abdine; banjur bali nggawa abdi mau saka Gat. Bareng Suleman dikandhani yen Simei wis lunga saka Yerusalem menyang Gat lan wis bali, Sang Prabu banjur nimbali Simei lan ngandika: “Apa aku ora wis nyumpah kowe demi Rama kita lan ngelingake kowe, ‘Ing dina kowe metu lan lunga menyang ngendi bae, ngretia kanthi gumathok yen kowe mesthi mati’? Lan kowe rak wis matur marang aku, ‘Pangandika Paduka sae; kula badhe mbangun-turut.’ Yagene kowe banjur ora netepi sumpah kang wis kokucapake ana ing ngarsane Rama kita, lan pepakon kang wis dakwenehake marang kowe?” Sang Prabu uga ngandika marang Simei: “Kowe dhewe ngreti ing sajroning atimu sakehing piala kang wis koktindakake marang Dawud, bapakku. Saiki Rama kita bakal mbalekake pialamu marang sirahmu dhewe. Nanging Prabu Suleman bakal kaberkahan, lan dhampare Dawud bakal kukuh ana ing ngarsane Rama kita ing salawas-lawase.” Sang Prabu banjur dhawuh marang Benaya anake Yoyada, kang nuli metu lan numpes Simei, satemah Simei mati. Mangkono karajan iku kukuh ing tangane Suleman.