Rama kita Maringi Ati kang Wicaksana marang Prabu Suleman

Rama kita marengaké apa waé sing dikarepaké, nanging ratu enom kuwi mung nyuwun ati sing bisa mbédakaké becik lan ala, lan nampa kasugihan sing ora tau disuwun. Buktiné katon nalika wong wadon loro padha ngaku bayi siji lan pedhang mbukak sapa sing tresna marang bayi kuwi.

Pasal 3.

Prabu Suleman banjur jejodhoan karo putrine Sang Prabu Pringon, ratu ing tanah Mesir. Putri mau dibekta menyang Kuthane Prabu Dawud, nganti rampung anggone yasa kraton, padalemane Rama kita, lan temboke kutha Yerusalem. Nanging wong-wong isih padha saos kurban ana ing papan-papan dhuwur, awit ing jaman iku durung ana padaleman kang kayasa kanggo asmane Rama kita. ^a Prabu Suleman nresnani Rama kita, lan lakune miturut katetepane Prabu Dawud, ramane; mung bae panjenengane isih saos kurban lan ngobong dupa ana ing papan-papan dhuwur. Sang Prabu tindak menyang Gibeon prelu saos kurban, awit iku papan dhuwur kang gedhe dhewe; Prabu Suleman nyaosake kurban obaran sewu iji ana ing misbyah iku.

Ana ing Gibeon Rama kita ngatingal marang Prabu Suleman sajrone ngimpi ing wayah bengi, pangandikane: “Nyuwuna apa kang kudu Dakparingake marang kowe.”

Ature Prabu Suleman: “Paduka sampun ngatingalaken sih-kadarman ingkang ageng dhateng abdi Paduka, Prabu Dawud, rama kawula, awit panjenenganipun lumampah wonten ing ngarsa Paduka kanthi setya, adil, saha kanthi manah ingkang jujur dhateng Paduka. Sih-kadarman ingkang ageng punika Paduka lestantunaken tumrap panjenenganipun, inggih punika kanthi maringi putra ingkang lenggah ing dhampar karajanipun ing dinten punika. Sapunika, dhuh Rama kawula, Paduka sampun njumenengaken abdi Paduka dados ratu nggentosi Prabu Dawud, rama kawula, mangka kawula punika namung lare ingkang taksih alit, boten mangertos caranipun medal lan mlebet. Abdi Paduka wonten ing satengahing umat Paduka, inggih umat ingkang Paduka pilih—ingkang kathahipun boten saged kaetang lan kawical. Awit saking punika mugi abdi Paduka Paduka paringi manah ingkang saged mbentenaken, supados saged ngerehaken umat Paduka, saged mbentenaken ingkang sae lan ingkang awon. Awit sinten ingkang saged ngerehaken umat Paduka ingkang ageng punika?”

Rama kita rena ing penggalih, dene Prabu Suleman nyuwun bab kang mangkono iku.

Rama kita ngandika marang panjenengane: “Sarehne kowe nyuwun bab iki, ora nyuwun umur dawa, utawa kasugihan, utawa nyawane mungsuh-mungsuhmu, nanging nyuwun kawicaksanan supaya ngerti marang kaadilan, mulane saiki Aku nindakake cocog karo panyuwunmu: Aku maringi kowe ati kang wicaksana lan kang bisa mbedakake—satemah ora ana wong sadurunge kowe kang kaya kowe, lan ora bakal ana wong sawise kowe kang nandhingi kowe. Aku uga maringi apa kang ora koksuwun: kasugihan lan kaurmatan, satemah ora bakal ana ratu kang bisa madhani kowe ing sajrone umurmu. Lan manawa kowe lumaku ing dalan-dalanKu, netepi katetepan lan pepakonKu kaya kang katindakake dening Prabu Dawud, ramamu, Aku bakal njembarake umurmu.”

Prabu Suleman nuli wungu lan mangerteni yen mau ngimpi. Panjenengane banjur tindak menyang Yerusalem, jumeneng ana ing ngarsane pethine prajanjiane Rama kita, nyaosake kurban obaran lan kurban karahayon, sarta nganakake pista kanggo sakehe abdine.

Kawicaksanane Rama kita Mbabarake Sapa Ibu kang Sanyata

Nalika samana ana wong wadon loro, sundel, kang sowan marang ngarsane Sang Prabu lan ngadeg ana ing ngarsane. Wong wadon kang siji matur: “Dhuh gusti kawula, nyuwun pangapunten, tiyang estri punika lan kawula sami manggen ing griya satunggal, lan kawula nglairaken wonten ing griya sesarengan kaliyan piyambakipun. Ing dinten katiga sasampunipun kawula nglairaken, tiyang estri punika ugi nglairaken. Namung kawula kekalih; boten wonten tiyang sanes kaliyan kawula wonten ing griya, namung kawula kekalih. Ing wanci dalu anakipun tiyang estri punika pejah, amargi dipun tindhihi nalika tilem. Piyambakipun tangi ing tengah dalu, mendhet anak kawula saking sandhing kawula nalika abdi Paduka tilem, lajeng kasukokaken ing pangkonipun, dene anakipun ingkang sampun pejah katilaraken ing sandhing kawula. Nalika kawula tangi ing wanci enjing badhe nesepi anak kawula, lho anak wau sampun pejah. Nanging bareng kawula tamataken ing wanci padhang, kawula sumerep bilih punika sanes anak ingkang kawula lairaken.”

Wong wadon sijine mangsuli: “Ora! Kang urip iku anakku; kang mati iku anakmu.” Nanging kang ngarep matur maneh: “Ora! Kang mati iku anakmu; kang urip iku anakku.” Mangkono padha padudon ana ing ngarsane Sang Prabu.

Sang Prabu banjur ngandika: “Kang siji kandha, ‘Anakku kang urip, anakmu kang mati,’ dene sijine kandha, ‘Ora, anakmu kang mati, anakku kang urip.’”

Sang Prabu banjur ngandika: “Aku jupukna pedhang.” Wong-wong banjur ngaturake pedhang menyang ngarsane Sang Prabu. Sang Prabu banjur ngandika: “Bocah kang urip iku dadinen loro; kang separo wenehna kang siji, kang separo wenehna sijine.”

Ibune bocah kang urip mau nuli munjuk marang Sang Prabu, awit atine trenyuh marga saka welas marang anake, ature: “Dhuh gusti kawula, nyuwun pangapunten, lare ingkang gesang punika kaparingaken dhateng piyambakipun kemawon! Sampun pisan-pisan dipun pejahi!” Nanging sijine kandha: “Dadi iku dudu anakku, dudu anakmu—dadinen loro bae!”

Sang Prabu nuli ngandika: “Bocah kang urip iku wenehna marang wong wadon kang ngarep; aja pisan-pisan dipateni. Dheweke iku ibune.”

Wong Israel kabeh padha krungu bab putusane pangadilan kang diparingake dening Sang Prabu, lan padha ngurmati marang panjenengane, awit padha sumurup yen kawicaksanane Rama kita ana ing panjenengane kanggo netepake kaadilan.