اول بادشاهان 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹بادشاه داؤد بوډا شوے وو، د عُمر نه تېر شوے وو. هغوئ به يې په کپړو پټولو، خو هغه به ګرم نۀ شو. ²د هغۀ نوکرانو ورته ووئيل چې، ”زمونږ د مالِک بادشاه دپاره دې يوه ځوانه کنوار پېدا کړے شى چې د هغۀ خدمت او پالنه وکړى. هغه دې ستا په غېږ کښې پرېوځى، نو زمونږ مالِک بادشاه به ګرم پاتې شى.“ ³هغوئ په ټول اِسرائيل کښې يوې ښائسته ځوانې جينۍ دپاره لټون وکړو، ابيشاګ شونمى يې پېدا کړه او بادشاه ته يې راوستله. ⁴هغه جينۍ ډېره ښائسته وه. هغه د بادشاه پالونکې شوه او د هغۀ خدمت يې کولو، خو هغۀ د هغې سره ملاپ ونۀ کړو.

ادونيا د تخت دپاره لاس وهى

⁵د حجيت زوئ ادونيا ځان مخکښې کړو او وې وئيل چې، ”زۀ به بادشاه شم،“ او رتهونه، سپاره او پنځوس سړى يې راغونډ کړل چې د هغۀ مخکښې دې منډې وهى. ⁶د هغۀ پلار هيڅ وخت هغه نۀ وو رټلے چې ترې يې پوښتنه کړې وى چې، ”تا دا ولې کړى دى؟“ هغه هم ډېر ښائسته وو، د ابسلوم نه وروستو پېدا شوے وو. ⁷هغۀ د ضرُيا زوئ يوآب او ابياتار امام سره مشوره وکړه، چې دوئ د ادونيا طرفدارى کوله او مدد يې ورکولو. ⁸خو صادوق امام، د يهوياداع زوئ بنايا، ناتن نبى، شميعى، رعى او د داؤد جنګياليان د ادونيا سره نۀ وُو.

⁹ادونيا د عين روجل سره نژدے د زوحلت تيږې خوا کښې ګډې، غوايان او موټه شوى څاروى قربان کړل او خپل ټول وروڼه، د بادشاه زامن او د يهوداه ټول شاهى عملدار يې بلل. ¹⁰خو هغۀ ناتن نبى، بنايا، زورور سړى او خپل ورور سليمان ونۀ بلل.

¹¹ناتن د سليمان مور بتسبع ته ووئيل چې، ”آيا تا نۀ دى اورېدلى چې د حجيت زوئ ادونيا بادشاهى کوى، او زمونږ مالِک داؤد پرې نۀ پوهيږى؟ ¹²اوس راشه، ما ته اِجازه راکړه چې تا ته صلاح درکړم، نو تۀ به خپل ژوند او د خپل زوئ سليمان ژوند بچ کولے شې. ¹³سمدستى بادشاه داؤد ته لاړه شه او ورته ووايه چې، ’اے زما مالِکه بادشاه، آيا تا د خپلې وينځې سره قسم نۀ وو خوړلے چې، ”ستا زوئ سليمان به زما نه پس بادشاهى کوى، او هغه به زما په تخت کښېنى“؟ نو بيا ادونيا ولې بادشاهى کوى؟‘ ¹⁴تۀ به چې لا هلته د بادشاه سره خبرې کوې، نو زۀ به ستا نه پس دننه راشم او ستا خبرې به تصديق کړم.“

¹⁵بتسبع د بادشاه کوټه ته دننه لاړه چې هغه وو — هغه ډېر بوډا وو، او ابيشاګ شونمى د هغۀ خدمت کولو. ¹⁶بتسبع ټيټه شوه او بادشاه ته يې سجده وکړه، او بادشاه ووئيل چې، ”تۀ څۀ غواړې؟“

¹⁷هغې ورته ووئيل چې، ”اے زما مالِکه، تا پخپله د خپلې وينځې سره د خپل پلار په نوم قسم خوړلے وو او وې وئيل چې، ’ستا زوئ سليمان به زما نه پس بادشاهى کوى او زما په تخت به کښېنى.‘ ¹⁸خو اوس ادونيا بادشاه شوے دے، او تۀ، اے زما مالِکه بادشاه، پرې نۀ پوهيږې. ¹⁹هغۀ غوايان، موټه شوى څاروى او ډېرې ګډې قربان کړل او د بادشاه ټول زامن، ابياتار امام او د لښکر سالار يوآب يې بلل، خو ستا وينځ سليمان يې ونۀ بللو. ²⁰اے زما مالِکه بادشاه، د ټول اِسرائيل سترګې په تا دى چې هغوئ ته ووايې چې زما د مالِک بادشاه نه پس به د هغۀ په تخت څوک کښېنى. ²¹کۀ داسې نۀ وى، نو کله چې زما مالِک بادشاه د خپلو پلرونو سره آرام وکړى، نو زۀ او زما زوئ سليمان به ګُنهګار وشمېرلے شُو.“

²²هغه چې لا د بادشاه سره خبرې کولې، ناتن نبى راورسېدو. ²³هغوئ بادشاه ته ووئيل چې، ”ناتن نبى دلته دے.“ هغه دننه راغلو او بادشاه ته يې مخ پر زمکه سجده وکړه.

²⁴ناتن ووئيل چې، ”اے زما مالِکه بادشاه، آيا تا وئيلى دى چې، ’ادونيا به زما نه پس بادشاهى کوى او زما په تخت به کښېنى‘؟ ²⁵هغه نن ورځ ښکته لاړو او غوايان، موټه شوى څاروى او ډېرې ګډې يې قربان کړل او د بادشاه ټول زامن، د لښکر سالاران او ابياتار امام يې بلل. هغوئ د هغۀ مخکښې خوراک څښاک کوى او چغې وهى چې، ’ادونيا بادشاه دې تل ژوندے وى!‘ ²⁶خو زۀ چې ستا وينځ يم، صادوق امام، د يهوياداع زوئ بنايا او ستا وينځ سليمان — ادونيا مونږ ونۀ بلل. ²⁷آيا زما مالِک بادشاه دا حُکم کړے دے خو مونږ وينځو ته يې نۀ دى وئيلى چې د هغۀ نه پس به د هغۀ په تخت څوک کښېنى؟“

داؤد قسم خورى چې سليمان به بادشاهى کوى

²⁸بادشاه داؤد جواب ورکړو چې، ”بتسبع ما ته راوغواړئ.“ هغه د بادشاه مخکښې راغله او د هغۀ په حضور کښې ودرېده. ²⁹بادشاه قسم وخورو چې، ”زمونږ پلار ژوندے دے، هغه چې زما ژوند يې له هرې مصيبت نه بچ کړو، ³⁰لکه څنګه چې ما د زمونږ پلار، د اِسرائيل د خُدائ پاک په نوم تا سره قسم خوړلے وو چې، ستا زوئ سليمان به زما نه پس بادشاهى کوى او زما په ځائ به زما په تخت کښېنى — زۀ به نن دا کار کوم.“

³¹بتسبع مخ پر زمکه ټيټه شوه، د بادشاه مخکښې يې سجده وکړه او وې وئيل چې، ”زما مالِک بادشاه داؤد دې تل ژوندے وى!“

³²بادشاه داؤد ووئيل چې، ”صادوق امام، ناتن نبى او د يهوياداع زوئ بنايا راوغواړئ.“ هغوئ د بادشاه مخکښې راغلل. ³³بادشاه هغوئ ته ووئيل چې، ”د خپل مالِک نوکران واخلئ، زما زوئ سليمان زما په خپله کچرۍ سور کړئ او جيحون ته يې ښکته بوځئ. ³⁴صادوق امام او ناتن نبى دې هلته هغه د اِسرائيل بادشاه مسح کړى؛ ښکر وغږوئ او چغې ووهئ چې، ’سليمان بادشاه دې تل ژوندے وى!‘ ³⁵بيا د هغۀ نه پس راپورته شئ، او هغه به راشى او زما په تخت به کښېنى او زما په ځائ به بادشاهى کوى، ځکه چې ما هغه د اِسرائيل او د يهوداه حاکم مقرر کړے دے.“

³⁶د يهوياداع زوئ بنايا بادشاه ته جواب ورکړو چې، ”آمين! زمونږ پلار، د زما مالِک بادشاه خُدائ پاک، دې دا تصديق کړى. ³⁷لکه څنګه چې زمونږ پلار د زما مالِک بادشاه سره وو، هم هغه شان دې هغه د سليمان سره وى او د هغۀ تخت دې د زما مالِک بادشاه داؤد له تخت نه لوئ کړى.“

³⁸صادوق امام، ناتن نبى، د يهوياداع زوئ بنايا او کرېتيان او پلېتيان ښکته لاړل، سليمان يې د بادشاه داؤد په کچرۍ سور کړو او جيحون ته يې راوستلو. ³⁹صادوق امام د خېمې نه د تېلو ښکر راواخستو او سليمان يې مسح کړو. هغوئ شپېلۍ وغږوله، او ټولو چغې ووهلې چې، ”سليمان بادشاه دې تل ژوندے وى!“

⁴⁰ټول خلق د هغۀ نه پس راپورته شول، بوربوبنې يې غږولې او ډېر خوشحالول، او زمکه د هغوئ د شور نه وچوله.

⁴¹ادونيا او د هغۀ ټولو مېلمنو دا واورېدل، هغوئ خپل خوراک ختمولو. يوآب چې د ښکر غږ واورېدو، نو وې پوښتل چې، ”ولې په ښار کښې داسې شور دے؟“

⁴²هغه لا خبرې کولې چې د ابياتار امام زوئ يوناتن راورسېدو. ادونيا ووئيل چې، ”راشه — تۀ د عزت وړ سړے يې او ضرور به ښه خبر راوړې.“

⁴³خو يوناتن ادونيا ته ووئيل چې، ”نه — زمونږ مالِک بادشاه داؤد سليمان بادشاه کړو. ⁴⁴بادشاه د هغۀ سره صادوق امام، ناتن نبى، د يهوياداع زوئ بنايا او کرېتيان او پلېتيان ولېږل؛ هغوئ هغه د بادشاه په کچرۍ سور کړو. ⁴⁵صادوق امام او ناتن نبى هغه په جيحون کښې بادشاه مسح کړو، او د هغه ځائ نه خوشحالى کوى راپورته شول؛ ښار په شور دے — دا هم هغه شور دے چې تا اورېدلے دے. ⁴⁶او سليمان خو د بادشاهۍ په تخت هم کښېنستو. ⁴⁷د بادشاه نوکران هم راغلل چې زمونږ مالِک بادشاه داؤد ته مبارکى ورکړى او وې وئيل چې، ’ستا پلار دې د سليمان نوم ستا له نوم نه لوئ کړى او د هغۀ تخت دې ستا له تخت نه لوئ کړى.‘ بيا بادشاه په خپل بستر باندې سر ټيټ کړو. ⁴⁸بادشاه دا هم ووئيل چې، ’زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک، دې مبارک وى، چې نن يې زما په تخت د کښېناستو دپاره يو تن راکړو، او زما خپلو سترګو دا وليدل.‘“

⁴⁹بيا د ادونيا ټول مېلمانۀ ووېرېدل. هغوئ پورته شول او تيت پرک شول، هر يو په خپله لار لاړو. ⁵⁰خو ادونيا د سليمان نه ووېرېدو، پاڅېدو، لاړو او د قربان‌ګاه ښکرونه يې ونيول. ^a a v50 د قربان‌ګاه راوتلى ګوټونه نيول يو زوړ دستور وو چې څوک پناه غواړى — د رحم او د مرګ نه د ساتنې يوه بې‌وسه زارى. ⁵¹سليمان ته وئيلى شول چې، ”ادونيا ستا نه وېرېږى او د قربان‌ګاه ښکرونه يې نيولى دى او وائى چې، ’سليمان بادشاه دې اول ما سره قسم وخورى چې خپل وينځ به په تُورې نۀ وژنى.‘“

⁵²سليمان ووئيل چې، ”کۀ هغه د عزت وړ وى، نو د هغۀ يوه وېښته به هم په زمکه نۀ لوېږى؛ خو کۀ په هغۀ کښې بدى وموندلے شى، نو هغه به مرى.“

⁵³بادشاه سليمان ورپسې کس ولېږو، او هغوئ هغه د قربان‌ګاه نه راکوز کړو. هغه راغلو او سليمان بادشاه ته يې سجده وکړه، او سليمان ووئيل چې، ”کور ته لاړ شه.“