Rahel jeung Lea

Dua sadulur awéwé pacéta-céta ngaliwatan babu-babuna, ngaliwatan dudaim jeung ngalahirkeun, ngaranan unggal putra nurutkeun pacéngkadan maranéhna jeung naon anu didangu ku Rama urang. Tuluy Yakub, hayang balik ka imah, ngakalan Laban ngeunaan domba anu belang jeung tutul sarta jadi beunghar tina sato-sato anu leuwih kuat.

Pasal 30.

Waktu Rahel nenjo yen manehna teu bisa mere anak ka Yakub, manehna sirik ka lanceukna. Pok ngomong ka Yakub, “Bere kuring anak, lamun henteu kuring bakal paeh!”

Yakub ambek pisan ka Rahel. Pok ngomong, “Na kuring teh gaganti Rama urang, anu geus nahan buah kandungan ti maneh?”

Pok manehna ngomong, “Ieu Bilha, gandek kuring. Pek sapatemon jeung manehna, supaya manehna ngalahirkeun anak keur kuring, sangkan ku jalan manehna kuring oge bisa ngawangun kulawarga.” ^a Nya Rahel mikeun Bilha gandekna ka Yakub pikeun jadi pamajikan, sarta Yakub sapatemon jeung manehna. Bilha kakandungan tuluy ngalahirkeun hiji anak lalaki pikeun Yakub. Tuluy pok Rahel ngomong, “Rama urang geus ngahakiman abdi; Mantenna oge geus ngadangu sora abdi sarta maparin abdi hiji anak lalaki.” Ku sabab eta anak teh dingaranan Dan. ^b Bilha, gandek Rahel, kakandungan deui tuluy ngalahirkeun anak lalaki nu kadua pikeun Yakub. Pok Rahel ngomong, “Kuring geus gelut satekah polah jeung lanceuk kuring, sarta kuring geus unggul.” Nya anak teh dingaranan Naptali. ^c

Waktu Lea nenjo yen manehna geus eureun ngajuru, manehna nyokot Silpa gandekna tuluy mikeun ka Yakub pikeun jadi pamajikan. Tuluy Silpa, gandek Lea, ngalahirkeun hiji anak lalaki pikeun Yakub. Pok Lea ngomong, “Untung geus datang!” Nya anak teh dingaranan Gad. ^d Silpa, gandek Lea, ngalahirkeun anak lalaki nu kadua pikeun Yakub. Pok Lea ngomong, “Kacida bagjana kuring! Sabab awewe-awewe bakal nyarebut kuring bagja.” Nya anak teh dingaranan Aser. ^e

Dina mangsa panen gandum, Rubin indit ka luar tuluy manggih dudaim di tegalan, terus dibawa ka Lea indungna. Pok Rahel ngomong ka Lea, “Bagikeun ka kuring dudaim anak maneh saeutik.” ^f

Tapi Lea ngajawab, “Naha teu cukup nyokot salaki kuring? Ayeuna rek nyokot deui dudaim anak kuring?” Ceuk Rahel, “Heug—peuting ieu manehna meunang sare jeung maneh pikeun dudaim anak maneh.”

Waktu Yakub balik ti tegalan dina pasosore, Lea kaluar mapagkeun tuluy ngomong, “Akang kudu sare jeung kuring, sabab kuring geus ngabayar akang ku dudaim anak kuring.” Nya peuting eta Yakub sapatemon jeung manehna.

Tuluy Rama urang ngadangukeun Lea, sarta manehna kakandungan tuluy ngalahirkeun anak lalaki nu kalima pikeun Yakub. Pok Lea ngomong, “Rama urang geus maparin buruhan ka abdi, sabab abdi geus mikeun gandek abdi ka salaki abdi.” Nya anak teh dingaranan Isakar. ^g Lea kakandungan deui tuluy ngalahirkeun anak lalaki nu kagenep pikeun Yakub. Pok Lea ngomong, “Rama urang geus maparin kurnia nu alus ka abdi. Ayeuna salaki abdi bakal ngajenan abdi, sabab abdi geus ngalahirkeun genep anak lalaki keur manehna.” Nya anak teh dingaranan Sebulon. ^h Sanggeus kitu manehna ngalahirkeun hiji anak awewe tuluy dingaranan Dina.

Tuluy Rama urang emut ka Rahel; Mantenna ngadangukeun manehna sarta mukakeun kandunganana. Manehna kakandungan tuluy ngalahirkeun hiji anak lalaki, sarta ngomong, “Rama urang geus ngaleungitkeun wiwirang abdi.” Manehna ngaranan anak teh Yusup, bari ngomong, “Mugi Rama urang maparin deui anak lalaki sejen ka abdi.” ⁱ

Mulangkeun Abdi ka Lemah Cai

Sanggeus Rahel ngalahirkeun Yusup, pok Yakub ngomong ka Laban, “Widian abdi mulang ka lemah cai sorangan. Pasihkeun pamajikan-pamajikan jeung anak-anak abdi, anu ku abdi geus dibayar ku pangabakti ka anjeun, tuluy widian abdi indit. Anjeun oge uninga kana pangabakti abdi ka anjeun.”

Tapi Laban ngomong ka manehna, “Lamun kuring meunang kamurahan di panon maneh—kuring geus nyaho tina tenungan yen Allah geus ngaberkahan kuring ku karana maneh.” Pok manehna ngomong deui, “Sebutkeun sabaraha buruhan maneh, tangtu ku kuring dibayar.”

Pok Yakub ngomong ka manehna, “Anjeun ku anjeun uninga kumaha abdi geus ngawula ka anjeun, sareng kumaha alusna kaayaan ingon-ingon anjeun di handapeun asuhan abdi. Margi memeh abdi datang ingon-ingon anjeun ngan saeutik, tuluy ayeuna geus loba pisan; Rama urang geus ngaberkahan anjeun di saban lengkah abdi. Tapi ayeuna, iraha abdi bisa nyadiakeun keur kulawarga abdi sorangan?”

Pok Laban nanya, “Naon anu kudu dibikeun ku kuring ka maneh?” Yakub ngajawab, “Ulah mere nanaon ka abdi. Mun anjeun daek migawe hiji perkara ieu keur abdi, abdi bakal neruskeun ngangon jeung ngajaga ingon-ingon anjeun.

Widian abdi ngaliwatan sakabeh ingon-ingon anjeun poe ieu, bari misahkeun unggal domba anu barintik jeung belang sarta unggal anak domba anu hideung, kitu deui embe anu belang jeung barintik, eta anu bakal jadi buruhan abdi. Ku kituna kajujuran abdi bakal nyaksian abdi engke, waktu anjeun datang mariksa buruhan abdi. Unggal sato anu lain barintik atawa belang di antara embe, atawa lain hideung di antara anak domba, mun kapanggih aya di abdi, bakal diitung meunang maling.”

Ceuk Laban, “Alus! Sina kitu sakumaha ceuk maneh.”

Poe eta keneh Laban misahkeun embe jalu anu loreng jeung belang, jeung sakabeh embe bikang anu barintik jeung belang—unggal-unggal anu aya bodasan—katut unggal anak domba anu hideung, tuluy dipasrahkeun ka anak-anakna. Manehna nyieun jarak lalakon tilu poe antara dirina jeung Yakub, sarta Yakub ngangon sesana ingon-ingon Laban.

Tuluy Yakub nyokot dahan-dahan seger tina tangkal haur, tangkal badam, jeung tangkal berangan, tuluy dikelupas sina aya coretan bodas, nepi ka bodas kaina katembong. Dahan-dahan anu geus dikelupas tea diteundeun dina pancuran tempat nginum, hareupeun ingon-ingon—tempat maranehna sok datang nginum. Lantaran sato-sato teh sok ngawin waktu datang nginum, ingon-ingon teh ngawin hareupeun dahan-dahan tea, nepi ka ngaranakkeun anak anu loreng, barintik, jeung belang. Yakub misahkeun anak-anak domba, tuluy ngarahkeun ingon-ingon sina nyanghareup ka sato-sato anu loreng jeung sakabeh anu hideung dina ingon-ingon Laban. Manehna ngasingkeun ingon-ingonna sorangan, sarta henteu dicampur jeung ingon-ingon Laban. Unggal-unggal sato anu bedas keur ngawin, Yakub sok neundeun dahan-dahan tea dina pancuran di hareupeun ingon-ingon, supaya maranehna ngawin di antara dahan-dahan tea, tapi keur sato anu leuleus mah teu diteundeunan. Jadi sato anu leuleus jadi milik Laban, sarta anu bedas jadi milik Yakub. Nya jelema eta beuki beunghar kacida, boga ingon-ingon anu loba, gandek awewe jeung gandek lalaki, onta jeung kalde.

Catetan suku

^aKajadian 30:3 — Ngalahirkeun anak ‘dina tuur’ teh hiji tanda adopsi jaman baheula — orok anu diteundeun dina tuur indung angkatna sacara hukum diaku jadi anak sorangan.
^bKajadian 30:6 — Ngaran Dan hartina “Mantenna geus ngahakiman.”
^cKajadian 30:8 — Ngaran Naptali hartina “gelut kuring.”
^dKajadian 30:11 — Ngaran Gad hartina “untung” atawa “nasib alus.”
^eKajadian 30:13 — Ngaran Aser hartina “bagja” atawa “diberkahan.”
^fKajadian 30:14 — Dudaim teh tutuwuhan anu dina jaman baheula loba dipercaya bisa ngabantu ngandung — nu matak Rahel kacida hayangeunana.
^gKajadian 30:18 — Ngaran Isakar hartina “buruhan” atawa “ganjaran.”
^hKajadian 30:20 — Ngaran Sebulon hartina “panghormat.”
ⁱKajadian 30:24 — Ngaran Yusup hartina “mugi Mantenna nambahan.”