Rakhel lan Lea
Wong wadon sadulur loro padha saingan liwat abdiné, liwat dudaim lan nglairaké anak, menehi jeneng saben anak lanang miturut pasulayan kang lagi dilakoni lan apa kang dipirengaké Rama kita. Banjur Yakub, kang kepéngin mulih, ngakali Laban bab wedhus kang lorèk lan blentong, lan dadi sugih saka kéwan-kéwan kang luwih kuwat.
30 1Bareng Rakhel sumurup yen dheweke ora bisa nglairake anak kanggo Yakub, Rakhel banjur meri marang mbakyune. Dheweke matur marang Yakub: “Kula mugi panjenengan paringi anak; menawi boten, kula badhe pejah!”
2Yakub banjur nepsu banget marang Rakhel, pangucape: “Apa aku iki ngganteni Rama kita, kang ora karsa maringi wohing guwa-garba marang kowe?”
3Ature Rakhel: “Punika abdi kula, Bilha. Panjenengan tunggila kaliyan piyambakipun, supados piyambakipun nglairaken anak kangge kula, lan lumantar piyambakipun kula ugi saged ngedegaken brayat.” a a v3 Nglairake anak ‘ing pangkon’ iku pratandha adopsi jaman biyen — bocah kang didokokake ing pangkone ibu angkat iku miturut angger-angger diakoni dadi anake dhewe. 4Rakhel banjur masrahake Bilha, abdine, dadi somahe Yakub, lan Yakub tunggil sapaturon karo dheweke. 5Bilha banjur ngandheg lan nglairake anak lanang kanggo Yakub. 6Pangucape Rakhel: “Rama kita wis ngadili aku; Panjenengane uga wis midhangetake swaraku lan maringi anak lanang marang aku.” Mulane bocah mau dijenengake Dan. b b v6 Jeneng Dan tegese “Panjenengane wis ngadili.” 7Bilha, abdine Rakhel, banjur ngandheg maneh lan nglairake anak lanang kang kapindho kanggo Yakub. 8Pangucape Rakhel: “Aku wis gelut rosa karo mbakyuku, lan aku kang menang.” Mulane bocah mau dijenengake Naftali. c c v8 Jeneng Naftali tegese “gelutku.”
9Bareng Lea sumurup yen dheweke wis ora nglairake anak maneh, banjur njupuk Zilpa, abdine, sarta masrahake marang Yakub dadi somah. 10Zilpa, abdine Lea, banjur nglairake anak lanang kanggo Yakub. 11Pangucape Lea: “Begja temen!” Mulane bocah mau dijenengake Gad. d d v11 Jeneng Gad tegese “kabegjan.” 12Zilpa, abdine Lea, banjur nglairake anak lanang kang kapindho kanggo Yakub. 13Pangucape Lea: “Begja banget aku iki! Awit para wong wadon bakal ngarani aku wong kang begja.” Mulane bocah mau dijenengake Asyer. e e v13 Jeneng Asyer tegese “begja” utawa “binerkahan.”
14Ing mangsa panen gandum, Ruben metu lan nemu woh dhudaim ing pategalan, banjur digawa marang ibune, yaiku Lea. Rakhel tumuli kandha marang Lea: “Mbok aku wenehana woh dhudaime anakmu sawatara.” f f v14 Dhudaim iku tetuwuhan kang ing jaman kuna akeh dipercaya bisa mbiyantu wong supaya bisa ngandheg — mula Rakhel kepengin banget marang woh iku.
15Nanging wangsulane Lea: “Apa durung cukup anggonmu ngrebut bojoku? Saiki kowe arep njaluk woh dhudaime anakku pisan?” Pangucape Rakhel: “Ya wis—bengi iki dheweke kena turu karo kowe, minangka ijol woh dhudaime anakmu.”
16Bareng Yakub mulih saka pategalan ing wayah sore, Lea metu methukake, pangucape: “Panjenengan kedah nunggil kaliyan kula ing dalu punika, awit kula sampun saestu nyewa panjenengan kanthi woh dhudaiming anak kula.” Dadi bengi iku Yakub tunggil sapaturon karo Lea.
17Rama kita banjur midhangetake panjaluke Lea, temah Lea ngandheg lan nglairake anak lanang kang kaping lima kanggo Yakub. 18Pangucape Lea: “Rama kita wis maringi opahku, amarga aku wis masrahake abdiku marang bojoku.” Mulane bocah mau dijenengake Isakhar. g g v18 Jeneng Isakhar tegese “opah” utawa “ganjaran.” 19Lea banjur ngandheg maneh lan nglairake anak lanang kang kaping nem kanggo Yakub. 20Pangucape Lea: “Rama kita wis maringi aku peparing kang becik. Saiki bojoku bakal ngajeni aku, amarga aku wis nglairake anak lanang nem kanggo dheweke.” Mulane bocah mau dijenengake Zebulon. h h v20 Jeneng Zebulon tegese “pakurmatan.” 21Sawise iku Lea nglairake anak wadon, banjur dijenengake Dina.
22Rama kita banjur ngengeti marang Rakhel; Panjenengane midhangetake panjaluke lan ngengakake guwa-garbane. 23Rakhel banjur ngandheg lan nglairake anak lanang, pangucape: “Rama kita wis ngilangake kawirangku.” 24Bocah mau dijenengake Yusuf, pangucape: “Muga-muga Rama kita maringi aku anak lanang siji maneh.” i i v24 Jeneng Yusuf tegese “muga Panjenengane nambahi.”
Lilanana Aku Mulih
25Sawise Rakhel nglairake Yusuf, Yakub banjur matur marang Laban: “Kula mugi dililani wangsul dhateng griya saha nagari kula piyambak. 26Para somah saha anak kula mugi panjenengan paringaken, ingkang sampun kula labuhi kanthi ngladosi panjenengan, lan kula mugi dililani kesah. Panjenengan piyambak pirsa anggen kula sampun ngladosi panjenengan.”
27Nanging Laban mangsuli: “Yen aku oleh sih ing ngarepmu—aku wis sumurup saka pameca yen Gusti Allah wis mberkahi aku marga saka kowe.” 28Pangucape maneh: “Sebutna opahmu, mesthi dakwenehake.”
29Yakub banjur matur: “Panjenengan piyambak pirsa kadospundi anggen kula ngladosi panjenengan, saha kadospundi kawontenanipun raja-kaya panjenengan wonten ing pangreksan kula. 30Awit saderengipun kula dhateng, gadhahan panjenengan namung sekedhik, nanging sapunika sampun mindhak kathah sanget; Rama kita sampun mberkahi panjenengan wonten ing pundi kemawon kula tumindak. Nanging sapunika, benjing punapa kula saged nyadhiyani kabetahaning brayat kula piyambak?”
31Laban takon: “Apa kang kudu dakwenehake marang kowe?” Wangsulane Yakub: “Panjenengan boten sisah maringi punapa-punapa dhateng kula. Menawi panjenengan kersa nindakaken prakawis setunggal punika kangge kula, kula badhe wangsul ngengen saha ngreksa pepanthan panjenengan.
32Kula keparengna nglangkungi sadaya pepanthan panjenengan ing dinten punika, kula singkiraken saben menda ingkang blentong-blentong saha totol-totol, saha saben cempe ingkang cemeng, punapadene menda ingkang totol-totol saha blentong-blentong; punika ingkang badhe dados opah kula. 33Dados katemenan kula badhe neksekaken kula ing tembe, nalika panjenengan dhateng mriksa opah kula. Saben menda ingkang boten blentong-blentong saha totol-totol, saha saben cempe ingkang boten cemeng, menawi kapanggih wonten ing kula, badhe kaanggep barang colongan.”
34Pangucape Laban: “Becik! Muga kelakona kaya kang kokucapake.”
35Ing dina iku uga Laban nyingkirake bandhot-bandhot kang blang lan totol-totol, sakabehe wedhus wadon kang blentong-blentong lan totol-totol—saben kang ana putihe—lan saben cempe kang cemeng, banjur dipasrahake marang anak-anake lanang. 36Laban banjur mbedakake adohe lakon telung dina antarane dheweke karo Yakub, sarta Yakub ngengen pepanthane Laban kang isih kari.
37Yakub banjur njupuk pang seger saka wit poplar, wit badam, lan wit plane, nuli diklethek nganti ana garis-garis putihe, satemah katon putihe kayu. 38Pang-pang kang wis diklethek mau banjur ditata ing wadhah pangomben ing ngarepe pepanthan—panggonane padha ngombe. Lan sarehne kewan-kewan mau padha kawin nalika teka ngombe, 39pepanthan mau padha kawin ing ngarepe pang-pang mau, satemah padha nglairake anak kang blang, blentong-blentong, lan totol-totol. 40Yakub banjur misahake cempe-cempe mau, sarta ngadhepake pepanthan mau marang kewan-kewan kang blang lan sakabehe kewan kang cemeng ing pepanthane Laban. Dheweke ngumpulake pepanthane dhewe, ora dicampur karo pepanthane Laban. 41Saben kewan-kewan kang rosa padha kawin, Yakub mesthi nata pang-pang mau ing wadhah pangomben, katon dening pepanthan mau, supaya padha kawin ing sacedhake pang-pang mau, 42nanging tumrap kewan-kewan kang ringkih, pang-pang mau ora ditata ing kono. Dadi kewan-kewan kang ringkih dadi duweke Laban, lan kang rosa dadi duweke Yakub. 43Dadi wong iku saya sugih banget, duwe pepanthan akeh, abdi wadon lan abdi lanang, sarta unta lan kuldi.