Kakeuheul di Imah Laban

Putra-putra Laban ngewa ka manéhna sarta beungeut Laban geus robah, ku kituna dumasar kana timbalan Rama urang, Yakub indit tanpa pamitan — sarta Rahel maok déwa-déwa imah bapana. Laban nyusul maranéhna, ngaprak, sarta teu manggih nanaon. Maranéhna papisah kalayan tumpukan batu jadi watesna.

Pasal 31.

Yakub ngadenge anak-anak Laban ngaromong kieu, “Yakub geus ngarebut sagala kagungan ama urang; tina milik ama urang pisan manehna meunang kabeungharan sakitu lobana.” Yakub oge nenjo yen roman beungeut Laban geus robah, geus teu kawas sasari ka manehna.

Geus kitu Rama urang ngandika ka Yakub, “Balik maneh ka tanah karuhun jeung ka kulawarga maneh; Kami bakal nyarengan maneh.”

Tuluy Yakub nitah sarta nyalukan Rahel jeung Lea ka tegalan, ka tempat ingon-ingonna. Pokna ka duanana, “Kuring nenjo beungeut ama maraneh geus teu kawas sasari ka kuring, tapi Allah nu disembah ku ama kuring tetep nyarengan kuring. Maraneh oge nyaho yen kuring geus ngawula ka ama maraneh kalawan sakuat tanaga. Tapi ama maraneh ngabobodo kuring, ngarobah buruhan kuring nepi ka sapuluh kali, tapi Rama urang teu ngidinan manehna nyilakakeun kuring. Lamun manehna ngomong, ‘Nu totol-totol jadi buruhan maneh,’ sakabeh ingon-ingon ngajuru anu totol-totol; lamun manehna ngomong, ‘Nu loreng jadi buruhan maneh,’ sakabeh ingon-ingon ngajuru anu loreng. Jadi Rama urang geus nyabut ingon-ingon ama maraneh terus dipaparinkeun ka kuring. Dina hiji impian, waktu ingon-ingon keur usum ngawin, kuring nenjo ka luhur sarta nenjo embe-embe jalu anu naraek ka nu bikang teh loreng, totol-totol, jeung belang-belang. Dina impian eta, utusan Rama ngageroan ka kuring, ‘Yakub,’ tuluy kuring ngawalon, ‘Ieu abdi di dieu.’ Saurna, ‘Tenjo ka luhur sarta perhatikeun: sakabeh embe jalu anu ngawin ingon-ingon teh loreng, belang-belang, jeung totol-totol—sabab Kami geus nenjo sagala anu dipigawe ku Laban ka maneh. Kami teh Rama ti Betel, tempat maneh ngaminyakan tugu sarta ngikrarkeun jangji ka Kami. Ayeuna geura indit, tinggalkeun ieu tanah, tuluy balik ka tanah baraya maneh.’”

Rahel jeung Lea ngawalon, “Naha kami masih boga bagian atawa warisan deui di imah ama? Lain manehna geus nganggap kami saperti jalma asing? Manehna geus ngajual kami jeung geus ngahakan beak duit kami oge. Sagala rupa anu geus dicandak ku Rama urang ti Laban teh geus jadi milik urang jeung milik anak-anak urang. Ayeuna pigawe sagala anu geus didawuhkeun ku Rama urang ka anjeun.”

Tuluy Yakub indit, anak-anakna jeung pamajikanana ditaekkeun kana onta. Dibawa sagala ingon-ingonna jeung sakabeh harta banda anu geus dikumpulkeunana, nya eta ingon-ingon anu dibeunangkeun di Padan-Aram, rek mulang ka Isak ramana di tanah Kanaan. Harita Laban keur indit ngarangsadan domba-dombana, tuluy Rahel maling arca-arca sesembahan ama manehna. Ari Yakub ngabobodo Laban urang Aram, lantaran teu mere nyaho yen manehna rek kabur. Manehna kabur mawa sagala milikna, geus kitu meuntas Walungan Efrat, tuluy nuju ka tanah pagunungan Gilad.

Laban Ngudag

Dina poe katilu, Laban meunang beja yen Yakub geus kabur. Tuluy manehna mawa baraya-barayana, ngudag tujuh poe lilana, sarta kasusul di tanah pagunungan Gilad.

Tapi Rama urang nepangan Laban urang Aram dina impian peutingna, dawuhana-Na, “Awas, ulah ngomong nanaon ka Yakub, boh nu hade boh nu goreng.”

Laban nyusul Yakub. Harita Yakub geus masang kemahna di pagunungan; Laban jeung baraya-barayana oge masang kemah di pagunungan Gilad. Ceuk Laban ka Yakub, “Naon pamaksudan maneh teh? Maneh geus ngabobodo kuring sarta nyered anak-anak kuring lir tawanan perang. Naha bet kabur diam-diam bari ngabobodo kuring, teu bebeja heula? Lamun bebeja mah, tangtu ku kuring dijajapkeun kalawan sukabungah, lagu-lagu, tambur, jeung kacapi. Naha teu mere kasempetan ka kuring pikeun nyium anak-anak lalaki jeung anak-anak awewe kuring pikeun pamitan? Ayeuna maneh geus migawe hal anu bodo.

Sabenerna kuring boga kakawasaan pikeun nyilakakeun maneh, tapi Allah nu disembah ku ama maneh geus ngandika ka kuring peuting tadi: ‘Sing ati-ati—ulah ngomong nanaon ka Yakub, boh hade boh goreng.’

Ayeuna maneh enya-enya geus indit lantaran kacida sonona ka imah ama maneh—tapi naha bet maling arca-arca sesembahan kuring?”

Yakub ngawalon ka Laban, “Kuring sieun, sabab ceuk pikir kuring, anjeun bakal ngarebut anak-anak awewe anjeun ti kuring. Sing saha anu kapanggih mawa arca-arca anjeun, kudu paeh. Di hareupeun baraya-baraya urang, tuduhkeun mana anu jadi milik anjeun, bawa.” Yakub teu nyahoeun yen Rahel anu geus maling eta arca-arca.

Laban nguruk-nguruk kemah Yakub, kemah Lea, jeung kemah dua gandek awewe, tapi teu manggih nanaon, tuluy kaluar ti kemah Lea, terus asup ka kemah Rahel. Rahel geus nyokot arca-arca sesembahan tea, disumputkeun dina palana onta, tuluy diuk dina luhurna. Laban nguruk-nguruk sakuliah kemah, tapi teu manggih nanaon. Pok Rahel ka ramana, “Ulah bendu, juragan—abdi teu tiasa cengkat ka payuneun juragan; abdi nuju kadongkapan.” Laban terus neangan, tapi tetep teu manggih arca-arca sesembahan tea.

Yakub ambek sarta paseaa jeung Laban. Yakub ngomong ka Laban, “Naon kasalahan kuring? Naon dosa kuring, nepi ka anjeun ngudag-ngudag kuring kieu? Anjeun geus ngagarah sakabeh barang kuring—naon anu kapanggih ti pakakas rumah tangga anjeun? Teundeun di dieu di hareupeun baraya-baraya kuring jeung baraya-baraya anjeun; sina maranehna mutuskeun antara urang duaan.

Dua puluh taun kuring milu ka anjeun: domba jeung embe bikang anjeun teu kungsi kaluron, sarta kuring teu kungsi ngahakan domba jalu ti ingon-ingon anjeun. Sato anu paeh dirangsak ku sato galak, teu kungsi ku kuring dibawa ka anjeun; karugianana ku kuring sorangan ditanggung. Anjeun menta tanggung jawab ti leungeun kuring, boh nu leungit beurang boh nu leungit peuting. Kieu kaayaan kuring: beurang kapanasan, peuting katirisan, nepi ka panon teu bisa reup-reupan sare. Dua puluh taun kuring di imah anjeun—opat belas taun ngawula pikeun meunangkeun dua anak awewe anjeun, genep taun pikeun ingon-ingon anjeun—jeung anjeun geus ngarobah buruhan kuring nepi ka sapuluh kali. Lamun Allah nu disembah ku ama kuring, Allah Ibrahim, sarta Nu Dipikagimir ku Isak, teu nyarengan kuring, tangtu ayeuna kuring geus diusir ku anjeun kalawan leungeun kosong. Tapi Rama urang geus ningali kasangsaraan kuring jeung hasil gawe leungeun kuring, nya eta sababna Mantenna nyaram ka anjeun peuting tadi.” ^a

Laban ngawalon ka Yakub, “Anak-anak awewe teh anak kuring, barudak teh incu kuring, ingon-ingon teh milik kuring—sagala rupa anu katenjo ku maneh teh kabeh milik kuring. Tapi naon atuh anu bisa dipigawe ku kuring poe ieu pikeun anak-anak kuring, atawa pikeun barudak anu dijurukeun ku maranehna? Hayu urang nyieun perjangjian, maneh jeung kuring; sina eta jadi saksi antara urang duaan.”

Tuluy Yakub nyokot hiji batu, terus dijieun tugu. Yakub nitah baraya-barayana, “Kumpulkeun batu.” Maranehna nyokotan batu, ditumpukkeun jadi onggokan, tuluy dalahar di dinya deukeut onggokan batu tea. Ku Laban eta tempat dingaranan Yegar-Sahaduta, tapi ku Yakub dingaranan Galed. Ceuk Laban, “Onggokan batu ieu jadi saksi antara maneh jeung kuring poe ieu.” Ku sabab eta tempat teh dingaranan Galed, jeung Mispa deuih, sabab cenah, “Mugi Allah ngawaskeun antara kuring jeung maneh dina waktu urang papisah. Lamun maneh nyangsara anak-anak awewe kuring atawa nyokot pamajikan lian ti maranehna, sanajan euweuh saurang-urang ge nu nyaksian di dieu, Allah anu jadi saksi antara maneh jeung kuring.” Ceuk Laban ka Yakub, “Tenjo onggokan batu ieu jeung tugu ieu, anu geus dipasang ku kuring antara maneh jeung kuring. Onggokan ieu jadi saksi, tugu ieu jadi saksi: kuring moal ngaliwat onggokan ieu nepi ka maneh, sarta maneh ulah ngaliwat onggokan jeung tugu ieu nepi ka kuring, pikeun nyilakakeun. Muga Allah Ibrahim jeung Allah Nahor, Allah nu disembah ku karuhun maranehna, ngahakiman antara urang duaan.” Tuluy Yakub sumpah demi Nu Dipikagimir ku Isak, ramana. Yakub ngurban di gunung, tuluy ngulem baraya-barayana pikeun dahar; maranehna dalahar sarta nganjrek sapeuting di gunung eta. Isukna Laban gugah isuk-isuk, tuluy nyium incu-incuna jeung anak-anak awewena, dibere berkah, geus kitu indit, tuluy mulang ka lemburna.