Kajadian 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Yakub neruskeun lakuna, tuluy papanggih jeung malaikat-malaikat Rama urang. ²Barang ret ku Yakub, saurna, “Ieu mah pasanggrahan Rama urang!” Eta tempat teh dingaranan Mahanaim ku anjeunna. ^a a v2 Mahanaim hartosna “dua pasanggrahan” — ngaran ti Yakub pikeun tempat anu di dinya anjeunna tepang sareng balad malaikat Rama urang.

³Yakub ngutus utusan ti heula ka Esau dulurna, ka tanah Seir, wewengkon Edom.

⁴Maranehna dipiwarang kieu, “Unjukkeun ka juragan kaula Esau: kieu saur Yakub abdi juragan, Abdi parantos matuh di Laban, sareng cicing di dinya dugi ka ayeuna. ⁵Abdi gaduh sapi, kalde, domba, sareng gandek—lalaki sareng awewe. Abdi ngutus ieu kanggo ngawartosan ka juragan, supados kenging piwelas di payuneun juragan.” ⁶Utusan-utusan teh baralik ka Yakub, piunjukna, “Abdi sadaya parantos dugi ka Esau dulur juragan—anjeunna nuju sumping mapag juragan, sareng opat ratus urang nyarengan anjeunna.” ⁷Yakub kacida sieuneun jeung salempangna. Jalma-jalma anu marengan anjeunna, kitu deui domba, sapi, jeung onta, dibagi dua pasanggrahan, ⁸cek pikir anjeunna, “Lamun Esau nepi ka pasanggrahan nu hiji tuluy ngagempur, pasanggrahan nu sejen bisa luput.” ⁹Tuluy Yakub unjukan, “Nun Allah ti ama abdi Ibrahim, Allah ti ama abdi Ishak, nun Ama, anu parantos ngandika ka abdi, ‘Balik deui ka tanah jeung ka kulawarga maneh, supaya Kami nyieun kahadean ka maneh,’ ¹⁰abdi teu pantes nampi saeutik oge tina sagala sih asih satia sareng kasatiaan anu parantos dipaparin ku Gusti ka abdi, sabab abdi meuntas Walungan Yordan ieu ngan nyepeng iteuk, tapi ayeuna geus jadi dua pasanggrahan. ¹¹Mugi abdi disalametkeun tina panangan dulur abdi, tina panangan Esau—abdi sieun ka anjeunna: bisi anjeunna datang tuluy numpes abdi, indung katut anak-anakna. ¹²Nanging Gusti parantos ngandika, ‘Kami tangtu bakal nyieun kahadean ka maneh, sarta bakal nyieun turunan maneh lir keusik di basisir laut, nepi ka teu kaitung lobana.’”

¹³Peutingna anjeunna nganjrek di dinya, tuluy nyokot pamere pikeun Esau dulurna tina barang anu dipibandana: ¹⁴dua ratus embe bikang jeung dua puluh embe jalu, dua ratus domba bikang jeung dua puluh domba jalu, ¹⁵tilu puluh onta bikang keur nyusuan anak-anakna, opat puluh sapi bikang, sapuluh sapi jalu, dua puluh kalde bikang, sapuluh kalde jalu. ¹⁶Kabeh dipasrahkeun ka gandek-gandekna, dibagi sagarombol-sagarombol, pisah-pisah, tuluy gandek-gandekna dititah, “Ti heula maraneh ti kami, jeung sing aya jarak antara garombolan jeung garombolan.” ¹⁷Nu pangheulana dititah kieu, “Lamun maneh dipapag ku Esau dulur kami, tuluy ditanya, ‘Maneh teh gandek saha? Rek ka mana? Ieu nu di hareupeun maneh kagungan saha?’ ¹⁸jawab bae, ‘Ieu kagungan Yakub abdi juragan, pamere anu dikirimkeun ka juragan abdi Esau. Tuh, anjeunna ku anjeun aya di tukang.’” ¹⁹Nu kadua, nu katilu, jeung sakabeh nu ngaringkid ingon-ingon oge dititah kitu, “Kudu nyarita kitu keneh ka Esau basa maraneh papanggih jeung anjeunna, ²⁰sarta kudu ngomong, ‘Yakub abdi juragan oge aya di tukang.’” Sabab cek pikir anjeunna, “Kuring rek ngalilipur anjeunna ku pamere nu diheulakeun, geus kitu kakara nenjo beungeutna; sugan anjeunna daek narima kuring.”

²¹Tuluy pamere teh dikirimkeun ti heula, sedengkeun anjeunna mah peuting eta cicing di pasanggrahan.

Meuntas Walungan Yabok

²²Peuting eta anjeunna hudang, tuluy mawa dua garwana, dua gandek awewe, jeung sabelas urang putrana, terus meuntas tempat meuntasan Yabok. ²³Maranehna dibawa tuluy diseberangkeun meuntas walungan, kitu deui sagala pibandana oge diseberangkeun. ²⁴Ari Yakub tinggaleun sorangan. Tuluy aya hiji jalma anu tarung jeung anjeunna nepi ka rek bray beurang. ²⁵Barang karasa teu bisa ngelehkeun Yakub, eta jalma noel sendi pingping Yakub, nepi ka pinggel Yakub teh pengsol sabot keur tarung.

²⁶Saur eta jalma, “Leupaskeun Kami; geus rek bray beurang.” Tapi walon Yakub, “Abdi moal ngaleupaskeun Gusti saupami Gusti teu ngaberkahan abdi.”

²⁷Saur eta jalma ka anjeunna, “Saha ngaran maneh?” Walonna, “Yakub.”

²⁸Saur eta jalma, “Ngaran maneh moal Yakub deui, tapi Israil, sabab maneh geus tarung jeung Rama urang katut jeung manusa, tur meunang.” ^b b v28 Israil hartosna “manehna tarung sareng Allah” — jenengan anu dipaparin ku Rama urang ka Yakub sanggeus peuting tarung.

²⁹Yakub naros ka anjeunna, “Mugi wartoskeun jenengan Gusti.” Waler eta jalma, “Ku naon maneh nanyakeun ngaran Kami?” Tuluy anjeunna ngaberkahan Yakub di dinya.

³⁰Ku sabab eta Yakub ngaranan eta tempat Peniel, saurna, “Sabab abdi geus tepung jeung Rama urang adu hareupan, tapi nyawa abdi salamet.” ^c c v30 Pangakuan Yakub sanggeus sapeupeuting tarung: anjeunna parantos tepang sareng Rama urang adu hareupan — Rama anu raket, dina wujud anu tiasa katingal, tiasa dirampa, sareng tiasa diajak tarung — sarta nyawana salamet. ³¹Panonpoe geus bijil waktu anjeunna ngaliwatan Penuel, leumpangna dengklang ku sabab pinggelna. ³²Ku sabab eta, nepi ka ayeuna, urang Israil arembungeun ngadahar urat pingping anu napel dina sendi pingping—sabab sendi pingping Yakub teh ditoel di dinya, dina urat pinggingna.