پېدايښت 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹يعقوب په خپله لاره روان شو، او د زمونږ پلار فرښتو ورسره ملاقات وکړو. ²يعقوب هغوئ وليدل او ويې وئيل چې، ”دا خو د زمونږ پلار لښکر دے!“ هغۀ د هغه ځائ نوم محنائيم کېښودو. ^a a v2 محنائيم معنىٰ ”دوه لښکرې“ — دا هغه نوم دے چې يعقوب هغه ځائ ته ورکړو، چرته چې هغۀ د زمونږ پلار د فرښتو لښکر سره ملاقات وکړو.

³يعقوب خپل مخکښې د سعير په ملک کښې، چې د ادوم علاقه ده، خپل ورور عيسو ته قاصدان ولېږل.

⁴هغۀ هغوئ ته حُکم وکړو چې، ”زما مالِک عيسو ته ووايئ چې، ستا نوکر يعقوب وائى، زۀ د لابان سره اوسېدلے يم او تر اوسه پورې پاتې شوے يم. ⁵زما سره غواګان، خران، رمې، نوکران او وينځې دى. ما خپل مالِک ته د خبر ورکولو دپاره قاصدان ولېږل، دې دپاره چې ستا په نظر کښې مهربانى ومومم.“ ⁶قاصدان بېرته يعقوب ته راغلل او ويې وئيل چې، ”مونږ ستا ورور عيسو ته لاړو. هغه ستا سره د ملاقات دپاره راروان دے او څلور سوه سړى ورسره دى.“ ⁷يعقوب ډېر ووېرېدو او پرېشان شو. هغۀ هغه خلق چې ورسره وُو، او رمې، ګلې او اوښان په دوه لښکرو ووېشل، ⁸ځکه هغۀ سوچ وکړو چې، ”کۀ عيسو يو لښکر ته ورسيږى او حمله پرې وکړى، نو پاتې لښکر به وتښتى.“ ⁹بيا يعقوب ووئيل چې، ”اے زما د پلار اِبراهيم خُدايه او زما د پلار اسحاق خُدايه، زما پلاره، تا چې ما ته وفرمائيل، ’خپل ملک او خپلوانو ته بېرته لاړ شه، چې زۀ درسره ښېګړه وکړم،‘ ¹⁰زۀ ستا د هغې ټولې مينې او وفادارۍ د کمترين برخې هم لائق نۀ يم چې تا په خپل نوکر باندې ښودلې ده، ځکه چې ما دا د اُردن سيند يوازې په خپله لکړه سره پورې کړو، او اوس زۀ دوه لښکرې شوے يم. ¹¹مهربانى وکړه، ما د خپل ورور د لاس نه، د عيسو د لاس نه خلاص کړه، ځکه چې زۀ ترې وېرېږم چې هسې نه هغه راشى او ما، او د بچو سره ميندې ووژنى. ¹²خو تا خو وفرمائيل چې، ’زۀ به خامخا درسره ښېګړه وکړم او ستا نسل به د سمندر د شګو په شان داسې زيات کړم چې د شمېر نه بهر وى.‘“

¹³هغه هغه شپه هلته پاتې شو، بيا يې د خپل مال نه د خپل ورور عيسو دپاره يو تحفه جُدا کړه: ¹⁴دوه سوه بزې او شل نر چېلي، دوه سوه ميږانې او شل نر ګډ، ¹⁵دېرش شيدې ورکوونکې اوښانې د خپلو بچو سره، څلوېښت غواوې، لس غويان، شل ماده خرې او لس نر خران. ¹⁶هغۀ دا هر ګله جُدا جُدا د خپلو نوکرانو حوالې کړل، او خپلو نوکرانو ته يې ووئيل چې، ”زما مخکښې لاړ شئ او د يو ګله او بل ګله په مينځ کښې فاصله پرېږدئ.“ ¹⁷هغۀ اول نوکر ته حُکم وکړو چې، ”کله چې زما ورور عيسو درسره مخامخ شى او درنه تپوس وکړى چې، ’تۀ د چا يې؟ چرته ځې؟ دا ستا مخکښې د چا دى؟‘ ¹⁸نو ووايه چې، ’دا ستا د نوکر يعقوب دى، چې زما مالِک عيسو ته د تحفې په طور لېږلى شوى دى. ګوره، هغه پخپله زمونږ شا ته راروان دے.‘“ ¹⁹هغۀ دوېم، درېم او هغه ټولو ته چې د ګلو شاته روان وُو، هم دا حُکم وکړو چې، ”کله چې تاسو عيسو ته ورسيږئ، نو هغۀ ته هم دا ووايئ، ²⁰او دا هم ووايئ چې، ’ستا نوکر يعقوب هم زمونږ شا ته راروان دے.‘“ ځکه چې هغۀ سوچ وکړو چې، ”زۀ به هغه په دې تحفه چې زما مخکښې ځى راضى کړم، بيا به يې مخ ووينم؛ شايد هغه ما قبول کړى.“

²¹نو تحفه د هغۀ نه مخکښې لاړه، او هغه پخپله هغه شپه په لښکر کښې پاتې شو.

د يبوق نه تېرېدل

²²هغه شپه هغه پاڅېدو، خپلې دواړه ښځې، دواړه وينځې او يوولس زامن يې واخستل او د يبوق د سيند د تېرېدو ځائ نه يې پورې کړل. ²³هغۀ هغوئ واخستل او د نالې نه يې پورې واستول، او هم دغه شان يې هر څۀ چې ورسره وُو پورې واستول. ²⁴بيا يعقوب يوازې پاتې شو. او يو سړى د سحر د راختو پورې د هغۀ سره کُشتۍ کوله. ²⁵کله چې هغه سړى وليدل چې يعقوب نۀ شى ماتولے، نو هغۀ د هغۀ د ران په جوړ باندې لاس کېښودو، او کله چې کُشتۍ يې کوله نو د يعقوب د ران غوټه له خپل ځايه ووته.

²⁶هغۀ وفرمائيل چې، ”ما پرېږده، ځکه چې سحر راختلو ته دے.“ خو يعقوب ووئيل چې، ”زۀ به تا تر هغې پورې نۀ پرېږدم ترڅو چې تۀ ما ته برکت رانۀ کړې.“

²⁷هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”ستا نوم څۀ دے؟“ هغۀ ځواب ورکړو چې، ”يعقوب.“

²⁸هغۀ وفرمائيل چې، ”ستا نوم به نور يعقوب نۀ وى، بلکې اِسرائيل، ځکه چې تا د زمونږ پلار سره او د خلقو سره مقابله وکړه او بريالے شوې.“ ^b b v28 اِسرائيل معنىٰ ”هغه د خُدائ پاک سره مقابله کوى“ — دا هغه نوم دے چې زمونږ پلار د کُشتۍ د شپې نه پس يعقوب ته ورکوى.

²⁹يعقوب ترې تپوس وکړو چې، ”مهربانى وکړه، خپل نوم ما ته ووايه.“ هغۀ وفرمائيل چې، ”تۀ زما د نوم تپوس ولې کوې؟“ او هغۀ هلته هغۀ ته برکت ورکړو.

³⁰نو يعقوب د هغه ځائ نوم فنيئيل کېښودو او ويې وئيل چې، ”ما د زمونږ پلار مخ په مخ وليدو، خو بيا هم زما جان بچ شو.“ ^c c v30 د ټولې شپې د کُشتۍ نه پس د يعقوب اقرار: هغۀ د زمونږ پلار سره مخ په مخ ملاقات وکړو — هغه رشتې‌واله پلار په داسې بڼه کښې چې هغه يې ليدلے، لمس کولے او ورسره مقابله کولے شوه — او د هغۀ جان بچ شو. ³¹کله چې هغه د فنوئيل نه تېرېدو، نو لمر پرې راوخوت، او هغه د خپل ران په سبب ګوډ ګوډ روان وو. ³²ځکه خو د اِسرائيل اولاد تر اوسه پورې هغه رګ چې د ران په جوړ باندې وى نۀ خورى، ځکه چې هغۀ هلته د يعقوب د ران د جوړ هغه رګ ته لاس ورکړے وو.