Otamizning farishtalari Yoqubni kutib oladi

Yoqub Esov toʻrt yuz kishi bilan kelayotganini eshitib, qarorgohini ikkiga boʻladi, ketma-ket sovgʻalar joʻnatadi va Otasiga iltijo qilib, bularning hech biriga loyiq emasligini aytadi. Daryo boʻyida yolgʻiz qolib, u tong otguncha kurashadi, raqibini duosini olmaguncha qoʻyib yubormaydi va Isroil degan yangi ism bilan oqsoqlanib ketadi.

32-bob.

Yoqub oʻz yoʻlida ketar ekan, Otamizning farishtalari uni kutib olishdi. Yoqub ularni koʻrganda: “Bu Otamizning qarorgohidir!” — dedi. U oʻsha joyni Mahanayim deb atadi. ^a

Yoqub oʻzidan oldinroq akasi Esovning oldiga, Edom hududidagi Sheir oʻlkasiga xabarchilar yubordi.

U ularga shunday buyurdi: “Xoʻjayinim Esovga aytinglar: qulingiz Yoqub shunday demoqda: men Lobon bilan yashab, shu paytgacha u yerda qoldim. Mening hoʻkizlarim, eshaklarim, qoʻy-echkilarim va erkagu ayol xizmatkorlarim bor. Nazaringizda iltifot topay deb, bu xabarni xoʻjayinimga yetkazish uchun yubordim.” Xabarchilar Yoqubning oldiga qaytib kelishdi: “Biz akangiz Esovning oldiga bordik — u sizni qarshi olgani kelyapti, yonida toʻrt yuz kishi bor.” Yoqub juda qoʻrqib, iztirobga tushdi. U oʻzi bilan boʻlgan odamlarni, shuningdek qoʻy-echki, mol podalarini va tuyalarni ikki qarorgohga boʻldi, chunki u shunday oʻylar edi: “Agar Esov bir qarorgohga yetib kelib, unga hujum qilsa, qolgan qarorgoh qochib qutuladi.” Shunda Yoqub shunday dedi: “Otam Ibrohimning Xudosi, otam Ishoqning Xudosi, ey Otam! Sen menga: «Oʻz yurtingga, urugʻ-aymogʻing oldiga qaytib bor, Men senga yaxshilik qilaman», deganding. Sen qulingga koʻrsatgan barcha sodiq sevging va sadoqatingning eng kichigiga ham men noloyiqman, chunki men bu Iordan daryosidan faqat hassam bilan kechib oʻtgan edim, endi esa ikki qarorgoh boʻldim. Iltimos, meni akamning qoʻlidan, Esovning qoʻlidan qutqargin, chunki men undan qoʻrqaman: u kelib, bolalari bilan onalarni ham, meni ham qirib tashlashi mumkin. Lekin Sen: «Men albatta senga yaxshilik qilaman, naslingni dengiz qumiday sanab boʻlmaydigan darajada koʻpaytiraman», deb aytgan eding.”

U oʻsha kechasi oʻsha yerda qoldi, soʻngra oʻzida borlaridan akasi Esov uchun sovgʻa tanladi: ikki yuz urgʻochi echki va yigirma taka, ikki yuz sovliq va yigirma qoʻchqor, boʻtalari bilan birga oʻttiz sutdor tuya, qirq sigir, oʻnta buqa, yigirma urgʻochi eshak va oʻnta erkak eshak. U ularni poda-poda qilib, alohida-alohida xizmatkorlariga topshirdi va ularga: “Mendan oldinda oʻtinglar, har poda bilan poda orasida masofa qoldiringlar”, dedi. U birinchisiga shunday buyurdi: “Akam Esov seni uchratganda va sendan: «Sen kimnikisan? Qayoqqa ketyapsan? Oldingdagi bular kimniki?» — deb soʻrasa, unda: «Bular qulingiz Yoqubniki, xoʻjayinim Esovga yuborilgan sovgʻadir. Mana, oʻzi ham bizning orqamizdan kelmoqda», deb aytgin.” U ikkinchisiga, uchinchisiga va podalar ortidan boradigan hammaga ham shunday buyurdi: “Esovni uchratganingizda unga ayni shu gapni ayting, va: «Qulingiz Yoqub ham bizning orqamizdan kelmoqda», deb ayting.” Chunki u: “Men oldimdan yuborgan sovgʻa bilan uni koʻndiraman, soʻngra uning yuzini koʻraman; balki meni qabul qilar”, deb oʻylagan edi.

Shunday qilib, sovgʻa undan oldinda oʻtib ketdi, oʻzi esa oʻsha kechani qarorgohda oʻtkazdi.

Yabboq kechuvidan oʻtish

Oʻsha kechasi u turib, ikki xotinini, ikki choʻrisini va oʻn bir oʻgʻlini olib, Yabboq kechuvidan kechib oʻtdi. U ularni olib, soy orqali oʻtkazib yubordi, shuningdek oʻzida bor hamma narsasini ham oʻtkazdi. Yoqub esa yolgʻiz qoldi. Shunda bir odam tong otguncha u bilan olishdi. Yoqubni yengolmasligini koʻrgach, u odam uning son boʻgʻimiga tegib qoʻydi, shunda olishayotganlarida Yoqubning soni chiqib ketdi.

U odam: “Meni qoʻyib yubor, tong otyapti”, dedi. Lekin Yoqub: “Meni duo qilmaguningcha, seni qoʻyib yubormayman”, dedi.

U odam undan: “Isming nima?” — deb soʻradi. U: “Yoqub”, deb javob berdi.

U odam: “Bundan buyon isming Yoqub emas, Isroil boʻladi, chunki sen Otamiz bilan va insonlar bilan olishib, gʻolib chiqding”, dedi. ^b

Yoqub undan: “Iltimos, ismingni menga ayt”, deb soʻradi. U: “Nega ismimni soʻrayapsan?” — dedi. U Yoqubni oʻsha yerda duo qildi.

Shunday qilib, Yoqub oʻsha joyni Paniyel deb atadi: “Chunki men Otamizni yuzma-yuz koʻrdim, shunga qaramay jonim saqlanib qoldi.” ^c U Panueldan oʻtayotganda, uning ustiga quyosh chiqdi; soni tufayli u oqsoqlanib yurardi. Shu sababli isroilliklar hozirgacha ham son boʻgʻimidagi son paysini yemaydilar — chunki u odam oʻsha yerda, son payi yonidan, Yoqubning son boʻgʻimiga urgan edi.