Lobon xonadonidagi norozilik

Labonning oʻgʻillari Yoqubdan norozi, Labonning chehrasi ham oʻzgargan, shuning uchun Otamizning soʻzi bilan Yoqub xayrlashmay joʻnab ketadi — Rohila esa otasining xonadon butlarini oʻgʻirlaydi. Labon ularga yetib oladi, qidiradi, ammo hech narsa topmaydi. Ular chegara sifatida tosh uyumi qoʻyib, ajralishadi.

31-bob.

Yoqub Lobonning oʻgʻillari shunday deganini eshitdi: “Yoqub otamizning bor narsasini olib qoʻydi; otamizning mol-mulkidan bu boylikka erishdi.” Yoqub Lobonning yuziga qaradi, u endi avvalgidek unga iliq emas edi.

Shunda Otamiz Yoqubga dedi: “Ota-bobolaring yurtiga, urugʻ-aymogʻing oldiga qaytib bor; Men sen bilan boʻlaman.”

Shunda Yoqub odam yuborib, Rohila bilan Leyani dalaga, oʻz suruvi oldiga chaqirtirdi. Ularga dedi: “Otangizning menga boʻlgan muomalasi avvalgidek emasligini koʻrib turibman, lekin otamning Xudosi men bilan birga qoldi. Butun kuchim bilan otangizga xizmat qilganimni oʻzlaringiz bilasizlar. Otangiz esa meni aldab, haqimni oʻn marta oʻzgartirdi, lekin Otamiz unga menga zarar yetkazishga yoʻl qoʻymadi. Agar u: «Haqing xol-xol boʻlganlaridir», desa, butun suruv xol-xol tugʻardi; agar: «Haqing chiziq-chiziqlaridir», desa, butun suruv chiziq-chiziq tugʻardi. Shunday qilib, Otamiz otangizning mollarini olib, menga berdi. Suruv juftlashadigan paytda tush koʻrdim: boshimni koʻtarib qarasam, suruvga sakrayotgan takalar chiziq-chiziq, xol-xol va olarang ekan. Tushimda Otaning farishtasi menga: «Yoqub!» dedi. Men: «Labbay», dedim. U dedi: «Boshingni koʻtarib qara: suruv bilan juftlashayotgan hamma takalar chiziq-chiziq, olarang va xol-xoldir, chunki Lobon senga qilayotgan jamiki ishni koʻrdim. Men — Baytilning Otasiman, oʻsha yerda sen ustunni moylab, Menga nazr qilgan eding. Endi oʻrningdan tur, bu yurtni tark et va oʻz qarindoshlaring yurtiga qaytib bor.»”

Rohila bilan Leya javob berib dedi: “Otamizning uyida bizga tegadigan ulush yoki meros hali ham bormi? U bizni begonalar deb hisoblamayaptimi? U bizni sotdi va pulimizni ham butunlay yeb tugatdi. Otamiz Lobondan olgan hamma narsa bizniki va bolalarimiznikidir. Endi Otamiz senga nima deganini bajo keltir.”

Shunda Yoqub oʻrnidan turib, oʻgʻillari va xotinlarini tuyalarga mindirdi. U butun mol-qoʻyini va orttirgan jamiki mol-mulkini, Paddan-Oramda topgan mollarini olib, Kanon yurtiga, otasi Ishoqning oldiga joʻnadi. Lobon qoʻylarini qirqgani ketgan edi, Rohila esa otasining uy butlarini oʻgʻirlab oldi. Yoqub esa qochib ketayotganini aytmay, oromiy Lobonni aldadi. U bor-budini olib qochdi; oʻrnidan turib, Furot daryosidan oʻtdi va Gilad togʻligi tomon yoʻl oldi.

Lobon quvib yetadi

Uchinchi kuni Lobonga Yoqubning qochib ketganini xabar qilishdi. U qarindoshlarini olib, yetti kun uning ortidan quvdi va Gilad togʻligida unga yetib oldi.

Lekin Otamiz tunda tushida oromiy Lobonning oldiga kelib dedi: “Yaxshi boʻladimi, yomon boʻladimi, Yoqub bilan gaplashishdan ehtiyot boʻl.”

Lobon Yoqubga yetib oldi. Yoqub oʻz chodirini togʻ ustida tikkan edi; Lobon ham qarindoshlari bilan Gilad togʻida chodir tikdi. Lobon Yoqubga dedi: “Sen nima qilding? Meni aldab, qizlarimni urushda asir olingan kabi haydab ketding. Nega menga aytmay, meni aldab, yashirincha qochding? Men seni shodlik bilan, qoʻshiqlar, childirma va lira sadolari bilan kuzatib qoʻygan boʻlardim. Nega oʻgʻillarim va qizlarimni oʻpib, xayrlashishimga yoʻl qoʻymading? Sen ahmoqona ish qilding.

Senga zarar yetkazish qoʻlimdan keladi, lekin kecha otangning Xudosi menga: «Oʻzingni ehtiyot qil — yaxshi boʻladimi, yomon boʻladimi, Yoqubga hech narsa dema», dedi.

Endi otangning uyini juda sogʻinganing uchun ketaveribsan — lekin nega butlarimni oʻgʻirlading?”

Yoqub Lobonga javob berib dedi: “Qoʻrqdim, chunki qizlaringizni mendan tortib olasiz, deb oʻyladim. Butlaringizni kimning oldidan topsangiz, oʻsha oʻlsin. Qarindoshlarimiz oldida oʻzingizga tegishli narsani koʻrsating-u, olib oling.” Yoqub Rohila ularni oʻgʻirlaganini bilmasdi.

Lobon Yoqubning chodirini, Leyaning chodirini va ikki choʻrining chodirini qidirdi, lekin hech narsa topmadi. Leyaning chodiridan chiqib, Rohilaning chodiriga kirdi. Rohila esa uy butlarini olib, tuya egariga solib, ustiga oʻtirib olgan edi. Lobon butun chodirni qidirdi, lekin hech narsa topmadi. U otasiga dedi: “Xafa boʻlmang, hazratim — oldingizda tura olmayman, chunki hayz koʻryapman.” Lobon qidirdi, lekin uy butlarini topa olmadi.

Yoqub gʻazablanib, Lobon bilan janjallashdi. Yoqub Lobonga dedi: “Jinoyatim nima? Gunohim nimaki, ortimdan quvib keldingiz? Butun jihozlarimni qidirib chiqdingiz — oʻz uyingizga tegishli nimani topdingiz? Uni bu yerga, mening va sizning qarindoshlarimiz oldiga qoʻying; ikkalamiz oʻrtamizda ular hukm qilsin.

Yigirma yil sizning oldingizda boʻldim: qoʻylaringiz ham, echkilaringiz ham bola tashlamadi, suruvingizdan qoʻchqorlarni yemadim. Yirtqich talagan mollarni sizga keltirmasdim; zararini oʻzim koʻtarardim. Kunduzi oʻgʻirlangan boʻlsin, kechasi oʻgʻirlangan boʻlsin, buni mendan talab qilardingiz. Ahvolim shunday edi: kunduzi jazirama issiq meni kuydirardi, kechasi sovuq azoblardi, koʻzlarimdan uyqu qochardi. Yigirma yil uyingizda boʻldim — oʻn toʻrt yil ikki qizingiz uchun, olti yil suruvingiz uchun xizmat qildim — siz esa haqimni oʻn marta oʻzgartirdingiz. Agar otamning Xudosi, Ibrohimning Xudosi va Ishoqning Qoʻrqinchi men bilan boʻlmaganida, siz meni hozir quruqdan-quruq joʻnatib yuborgan boʻlardingiz. Otamiz mening azob-uqubatimni va qoʻllarim mehnatini koʻrdi, shuning uchun kecha sizni ogohlantirdi.” ^a

Lobon Yoqubga javob berib dedi: “Qizlar — mening qizlarim, bolalar — mening bolalarim, suruvlar — mening suruvlarim; koʻrib turgan hamma narsa meniki. Lekin bugun oʻz qizlarim uchun yoki ular tuqqan bolalar uchun nima ham qila olardim? Qani, sen bilan men ahd tuzaylik; u sen bilan mening oʻrtamizda guvoh boʻlsin.”

Shunda Yoqub bir tosh olib, uni ustun qilib tikladi. Yoqub qarindoshlariga: “Tosh toʻplanglar”, dedi. Ular tosh olib, uyum qildilar va oʻsha yerda, uyum yonida ovqatlanishdi. Lobon uni Yegar-Sahadut deb atadi, Yoqub esa Galad deb atadi. Lobon dedi: “Bu uyum bugun sen bilan mening oʻrtamizda guvohdir.” Shu sababli u Galad deb nomlandi, yana Mispa deb ham ataldi, chunki u dedi: “Biz bir-birimizdan ayri boʻlganimizda, Xudo sen bilan mening oʻrtamizda nazorat qilib tursin. Agar qizlarimni xafa qilsang yoki ularning ustiga boshqa xotinlar olsang, bu yerda hech kim boʻlmasa ham, Xudo sen bilan mening oʻrtamizda guvohdir.” Lobon Yoqubga dedi: “Mana, sen bilan mening oʻrtamizga qoʻygan bu uyumga va bu ustunga qara. Bu uyum guvoh, bu ustun guvoh: men yomon niyat bilan bu uyumdan oʻtib sening oldingga bormayman, sen ham bu uyum va ustundan oʻtib mening oldimga kelmaysan. Ibrohimning Xudosi va Nohurning Xudosi, ularning otasining Xudosi oʻrtamizda hakamlik qilsin.” Shunda Yoqub otasi Ishoqning Qoʻrqinchi nomi bilan qasam ichdi. Yoqub togʻ ustida qurbonlik keltirdi va qarindoshlarini non yeyishga chaqirdi; ular non yeyishdi va tunni togʻda oʻtkazishdi. Lobon ertalab erta turib, nabiralari va qizlarini oʻpdi, ularga duo berdi, soʻng joʻnab, oʻz uyiga qaytdi.