ዘፍጥረት 31

31 ¹ያዕቆብም የላባ ልጆች፣ “ያዕቆብ የአባታችንን ሁሉ ወስዷል፤ ይህን ሀብት ያካበተው ከአባታችን ንብረት ነው” ሲሉ ሰማ። ²ያዕቆብም የላባን ፊት አየ፤ ከዚህ በፊት እንደ ነበረውም ወደ እርሱ አልነበረም።

³አባታችንም ያዕቆብን፣ “ወደ አባቶችህ ምድርና ወደ ዘመዶችህ ተመለስ፤ እኔም ከአንተ ጋራ እሆናለሁ” አለው።

⁴ያዕቆብም ልኮ ራሔልንና ልያን ወደ መስኩ፣ ወደ መንጋው አስጠራ። ⁵እንዲህም አላቸው፤ “የአባታችሁ ፊት ከዚህ በፊት እንደ ነበረው ወደ እኔ እንዳልሆነ አያለሁ፤ ነገር ግን የአባቴ አምላክ ከእኔ ጋራ ኖረ። ⁶በሙሉ ኀይሌ አባታችሁን እንዳገለገልሁ ታውቃላችሁ። ⁷አባታችሁ አታልሎኛል፤ ደመወዜንም ዐሥር ጊዜ ለውጦአል፤ ነገር ግን አባታችን እንዲጐዳኝ አልፈቀደለትም። ⁸‘ደመወዝህ ነቍጣም ይሁን’ ባለ ጊዜ መንጋው ሁሉ ነቍጣም ወለደ፤ ‘ደመወዝህ ዥንጕርጕር ይሁን’ ባለ ጊዜ መንጋው ሁሉ ዥንጕርጕር ወለደ። ⁹እንግዲህ አባታችን የአባታችሁን ከብት ወስዶ ለእኔ ሰጥቶአል። ¹⁰በመንጋው የመጋባት ወቅት በሕልም ዐይኔን አንሥቼ ስመለከት፣ መንጋውን የሚዘሉባቸው ተባዕት ፍየሎች ዥንጕርጕር፣ ነቍጣምና ዝንጕር እንደ ነበሩ አየሁ። ¹¹የአብ መልአክም በሕልም፣ ‘ያዕቆብ ሆይ’ አለኝ፤ እኔም፣ ‘እነሆኝ’ አልሁ። ¹²እንዲህም አለ፤ ‘ዐይንህን አንሥተህ ተመልከት፤ ከመንጋው ጋራ የሚጋቡ ተባዕት ፍየሎች ሁሉ ዥንጕርጕር፣ ዝንጕርና ነቍጣም ናቸው፤ ላባ የሚያደርግብህን ሁሉ አይቻለሁና። ¹³‘የቤቴል አብ እኔ ነኝ፤ በዚያ ዐምድ የቀባህበት፣ ለእኔም ስእለት የተሳልህበት ነው። አሁንም ተነሥተህ ከዚህ ምድር ውጣ፤ ወደ ዘመዶችህ ምድር ተመለስ።’”

¹⁴ራሔልና ልያም መልሰው እንዲህ አሉ፤ “በአባታችን ቤት ገና ድርሻ ወይም ርስት አለን? ¹⁵እንደ መጻተኞች አልቈጠረንምን? ሽጦናል፤ ገንዘባችንንም ፈጽሞ በልቶታል። ¹⁶አባታችን ከላባ የወሰደው ሁሉ የእኛና የልጆቻችን ነው። አሁንም አባታችን የነገረህን ሁሉ አድርግ።”

¹⁷ያዕቆብም ተነሥቶ ልጆቹንና ሚስቶቹን ግመሎች ላይ አስቀመጠ። ¹⁸ከብቱን ሁሉ፣ ያካበተውን ንብረት ሁሉ፣ ማለትም በፓዳን አራም ያፈራውን ከብት ይዞ፣ በከነዓን ምድር ወዳለው ወደ አባቱ ወደ ይስሐቅ ለመሄድ ተነሣ። ¹⁹ላባም በጎቹን ለመሸለት ሄዶ ነበር፤ ራሔልም የአባትዋን የቤት ጣዖታት ሰረቀች። ²⁰ያዕቆብም እንደ ሚሸሽ ባለመንገሩ አራማዊውን ላባን አታለለው። ²¹ያዕቆብም ያለውን ሁሉ ይዞ ሸሸ፤ ተነሥቶም ኤፍራጥስን ወንዝ ተሻገረ፤ ፊቱንም ወደ ገለዓድ ተራራማ አገር አቀና።

ላባ ያሳድዳል

²²በሦስተኛውም ቀን ያዕቆብ እንደ ሸሸ ለላባ ተነገረው። ²³ዘመዶቹንም ይዞ ሰባት ቀን ያህል አሳደደው፤ በገለዓድም ተራራማ አገር ደረሰበት።

²⁴ነገር ግን አባታችን በሌሊት ሕልም ወደ አራማዊው ላባ መጥቶ፣ “ያዕቆብን መልካም ወይም ክፉ እንዳትናገረው ተጠንቀቅ” አለው።

²⁵ላባም ያዕቆብን ደረሰበት። ያዕቆብም በተራራው ላይ ድንኳኑን ተክሎ ነበር፤ ላባም ከዘመዶቹ ጋራ በገለዓድ ተራራ ላይ ድንኳን ተከለ። ²⁶ላባም ያዕቆብን፣ “ይህ ያደረግኸው ምንድን ነው? አታልለኸኛል፤ ሴቶች ልጆቼንም እንደ ጦር ምርኮኞች ነድተሃቸዋል። ²⁷ለምን ሳትነግረኝ ተሰውረህ ሸሽተህ አታለልኸኝ? በደስታ፣ በዝማሬ፣ በከበሮና በበገና በሸኘሁህ ነበር። ²⁸ወንዶችና ሴቶች ልጆቼን ስሜ እንድሸኛቸው ለምን አልፈቀድህልኝም? አሁን ሞኝነት አድርገሃል።

²⁹ልጐዳህ ኀይሉ አለኝ፤ ነገር ግን የአባትህ አምላክ ትናንት ሌሊት፣ ‘ተጠንቀቅ፤ ያዕቆብን መልካም ወይም ክፉ አትናገረው’ ብሎ ነግሮኛል።

³⁰አሁንም የአባትህን ቤት እጅግ ስለ ናፈቅህ በእርግጥ ሄድህ፤ ታዲያ አማልክቴን ለምን ሰረቅህ?”

³¹ያዕቆብም ላባን መልሶ፣ “ሴቶች ልጆችህን ከእኔ ትነጥቃቸዋለህ ብዬ ፈርቼ ነበርና። ³²አማልክትህን ይዞ የምታገኘው ማንም ይሙት። ከኛ ዘመዶች ፊት ያንተ የሆነውን ለይተህ ውሰድ።” ያዕቆብም ራሔል እንደ ሰረቀቻቸው አላወቀም ነበር።

³³ላባም የያዕቆብን ድንኳን፣ የልያን ድንኳን፣ የሁለቱንም ገረዶች ድንኳን ፈተሸ፤ ምንም ግን አላገኘም። ከልያ ድንኳን ወጥቶም ወደ ራሔል ድንኳን ገባ። ³⁴ራሔልም የቤቱን ጣዖታት ወስዳ በግመል ኮርቻ ውስጥ ጨምራ በላያቸው ተቀመጠች። ላባም ድንኳኑን ሁሉ ቢፈትሽም ምንም አላገኘም። ³⁵እርስዋም አባትዋን፣ “ጌታዬ ሆይ፣ አትቍጣ፤ የሴቶች ልማድ ስለ ሆነብኝ በፊትህ ልነሣ አልችልም” አለችው። እርሱም ፈለገ፤ የቤቱን ጣዖታት ግን አላገኘም።

³⁶ያዕቆብም ተቈጥቶ ላባን ተጣላው። ያዕቆብም ላባን መልሶ እንዲህ አለ፤ “እንዲህ አጥብቀህ እንድታሳድደኝ በደሌ ምንድን ነው? ኀጢአቴስ ምንድን ነው? ³⁷ዕቃዬን ሁሉ ፈትሸሃል፤ ከቤትህ ዕቃስ ምን አገኘህ? በእኔና በአንተ ዘመዶች ፊት እዚህ አኑረው፤ በኛ በሁለታችን መካከል ይፍረዱ።

³⁸ሀያ ዓመት ከአንተ ጋራ ኖርሁ፤ የበጎችህና የፍየሎችህ እንስቶች አልጨነገፉም፤ ከመንጋህም አውራ በጎች አልበላሁም። ³⁹በአውሬ የተቀደደውን ወደ አንተ አላመጣሁም፤ ጉዳቱን እኔ ራሴ ተሸከምሁ፤ በቀን የተሰረቀውንም ሆነ በሌሊት የተሰረቀውን ከእጄ ትፈልግ ነበር። ⁴⁰እንዲህም ነበርሁ፤ በቀን ሐሩር በላኝ፤ በሌሊትም ብርድ፤ እንቅልፍም ከዐይኖቼ ራቀ። ⁴¹በቤትህ ሀያ ዓመት ኖርሁ፤ ለሁለቱ ሴቶች ልጆችህ ዐሥራ አራት ዓመት፣ ለመንጋህም ስድስት ዓመት አገለገልሁ፤ ደመወዜንም ዐሥር ጊዜ ለወጥህ። ⁴²የአባቴ አምላክ፣ የአብርሃም አምላክ፣ የይስሐቅም ፍርሃት ከእኔ ጋራ ባይሆን ኖሮ፣ አሁን በእርግጥ ባዶ እጄን ትሸኘኝ ነበር። አባታችን ግን መከራዬንና የእጆቼን ድካም አይቶ ትናንት ሌሊት ገሠጸህ።” ^a a v42 “የይስሐቅ ፍርሃት” የሚለው ያዕቆብ ለአባታችን የሰጠው የተለየ ስም ነው፤ አባቱ ይስሐቅ በጥልቅ የኪዳን አክብሮት ያከበረው አምላክ ማለት ነው። አብን በዚህ ስም መጥራት ማለት እርሱን በታማኝ ልጅ ዐይን መጥራት ማለት ነው።

⁴³ላባም ያዕቆብን መልሶ እንዲህ አለ፤ “ሴቶቹ ልጆች የእኔ ናቸው፤ ልጆቹም የእኔ ናቸው፤ መንጋዎቹም የእኔ ናቸው፤ የምታየው ሁሉ የእኔ ነው። ነገር ግን ዛሬ ለሴቶች ልጆቼ ወይም ለወለዱአቸው ልጆች ምን ማድረግ እችላለሁ? ⁴⁴አሁንም ና፤ እኔና አንተ ኪዳን እንግባ፤ በእኔና በአንተ መካከል ምስክር ይሁን።”

⁴⁵ያዕቆብም ድንጋይ ወስዶ እንደ ዐምድ አቆመው። ⁴⁶ያዕቆብም ዘመዶቹን፣ “ድንጋይ ሰብስቡ” አላቸው። እነርሱም ድንጋይ ወስደው ክምር ከመሩ፤ በዚያም በክምሩ አጠገብ በሉ። ⁴⁷ላባም ይጋር ሳሃዱታ ብሎ ጠራው፤ ያዕቆብ ግን ገልዐድ ብሎ ጠራው። ⁴⁸ላባም፣ “ይህ ክምር ዛሬ በእኔና በአንተ መካከል ምስክር ነው” አለ። ስለዚህም ስሙ ገልዐድ ተባለ፤ ⁴⁹ምጽጳም ተባለ፤ ምክንያቱም፣ “እርስ በርስ ስንለያይ እግዚአብሔር በእኔና በአንተ መካከል ይጠብቅ። ⁵⁰ሴቶች ልጆቼን ብትበድል ወይም ከእነርሱ ሌላ ሚስቶች ብታገባ፣ ማንም ሰው ከእኛ ጋራ ባይኖር እንኳ፣ እነሆ እግዚአብሔር በእኔና በአንተ መካከል ምስክር ነው” አለ። ⁵¹ላባም ያዕቆብን እንዲህ አለው፤ “በእኔና በአንተ መካከል ያኖርሁትን ይህን ክምርና ይህን ዐምድ ተመልከት። ⁵²ይህ ክምር ምስክር ነው፤ ይህ ዐምድም ምስክር ነው፤ እኔ ልጐዳህ ይህን ክምር አልፌ ወደ አንተ አልመጣም፤ አንተም ልትጐዳኝ ይህን ክምርና ይህን ዐምድ አልፈህ ወደ እኔ አትመጣም። ⁵³የአብርሃም አምላክና የናኮር አምላክ፣ የአባታቸው አምላክ በመካከላችን ይፍረድ።” ያዕቆብም በአባቱ በይስሐቅ ፍርሃት ማለ። ⁵⁴ያዕቆብም በተራራው ላይ መሥዋዕት አቀረበ፤ ዘመዶቹንም እንጀራ እንዲበሉ ጠራ፤ እንጀራም በልተው በተራራው ላይ ዐደሩ። ⁵⁵ላባም ማልዶ ተነሥቶ የልጅ ልጆቹንና ሴቶች ልጆቹን ሳመ፤ ባረካቸውም፤ ተመልሶም ወደ ቤቱ ሄደ።