پيدائش 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹يعقوب ٻڌو تہ لابان جا پٽ چئي رهيا آهن تہ ”يعقوب اسان جي پيءُ جو سمورو مال کڻي ورتو آهي؛ اسان جي پيءُ جي مال مان ئي هن هيءَ دولت ڪمائي آهي.“ ²يعقوب لابان جو منهن ڏٺو تہ اهو سندس ڏانهن اڳي وانگر نہ هو.

³پوءِ اسان جي پيءُ يعقوب کي فرمايو تہ ”پنهنجن ابن ڏاڏن جي ملڪ ۽ ڪٽنب ڏانهن موٽي وڃ؛ آءٌ تو سان گڏ هوندس.“

⁴تنهنڪري يعقوب سڏ موڪلي راحل ۽ ليا کي ٻنيءَ ۾ پنهنجي ڌڻ وٽ گھرايو. ⁵هن کين چيو تہ ”مون کي ڏسڻ ۾ اچي ٿو تہ اوهان جي پيءُ جو منهن مون ڏانهن اڳي وانگر ناهي، پر منهنجي پيءُ جو خدا مون سان گڏ رهيو. ⁶اوهين ڄاڻو ٿا تہ مون پنهنجي پوري طاقت سان اوهان جي پيءُ جي خدمت ڪئي آهي. ⁷اوهان جي پيءُ مون سان ٺڳي ڪئي ۽ ڏهه ڀيرا منهنجي اجرت بدلائي، پر اسان جي پيءُ کيس مون کي نقصان پهچائڻ نہ ڏنو. ⁸جيڪڏهن هن چيو تہ ’چتا تنهنجي اجرت ٿيندا،‘ تہ سڄي ڌڻ چتا ٻچا ڄايا؛ ۽ جيڪڏهن هن چيو تہ ’ڏاريدار تنهنجي اجرت ٿيندا،‘ تہ سڄي ڌڻ ڏاريدار ٻچا ڄايا. ⁹هيئن اسان جي پيءُ اوهان جي پيءُ جو مال کسي مون کي ڏنو آهي. ¹⁰ڌڻ جي ميلاپ جي موسم ۾ مون خواب ۾ مٿي نهاري ڏٺو تہ ڌڻ تي چڙهندڙ ٻڪرا ڏاريدار، چتا ۽ ڏٻا هئا. ¹¹پيءُ جي ملائڪ خواب ۾ مون کي چيو تہ ’يعقوب،‘ ۽ مون چيو تہ ’آءٌ حاضر آهيان.‘ ¹²هن چيو تہ ’مٿي نهار ۽ ڏس: ڌڻ سان ميلاپ ڪندڙ سڀ ٻڪرا ڏاريدار، ڏٻا ۽ چتا آهن—ڇاڪاڻ تہ لابان تو سان جيڪو ڪجھ ڪري رهيو آهي سو سڀ مون ڏٺو آهي. ¹³آءٌ بيت ايل جو پيءُ آهيان، جتي تو ٿنڀ کي مسح ڪيو ۽ مون سان منت مڃي. هاڻي اُٿ، هي ملڪ ڇڏ ۽ پنهنجن مائٽن جي ملڪ ڏانهن موٽي وڃ.‘“

¹⁴راحل ۽ ليا وراڻيو تہ ”ڇا اسان جي پيءُ جي گھر ۾ اڃا بہ اسان جو ڪو حصو يا ورثو آهي؟ ¹⁵ڇا هو اسان کي ڏاريا نہ ٿو ڳڻي؟ هن اسان کي وڪڻي ڇڏيو ۽ اسان جو پئسو بہ پورو کائي ويو آهي. ¹⁶جيڪي ڪجھ اسان جي پيءُ لابان کان کسي ورتو، سو سڀ اسان جو ۽ اسان جي ٻارن جو آهي. هاڻي جيڪي ڪجھ اسان جي پيءُ توکي چيو آهي، سو سڀ ڪر.“

¹⁷پوءِ يعقوب اُٿيو ۽ پنهنجن پٽن ۽ زالن کي اٺن تي ويهاريائين. ¹⁸هن پنهنجو سمورو مال ۽ ڪمايل ساري ملڪيت، يعني فدان ارام ۾ ڪمايل مال، کڻي ڪنعان جي ملڪ ۾ پنهنجي پيءُ اسحاق ڏانهن وڃڻ لاءِ روانو ٿيو. ¹⁹لابان پنهنجين رڍن جو اُن ڪترڻ ويو هو، تڏهن راحل پنهنجي پيءُ جا گھريلو معبود چورائي ورتا. ²⁰يعقوب ارامي لابان کي اهو نہ ٻڌايو تہ هو ڀڄي رهيو آهي، ۽ هيئن کيس ٺڳيائين. ²¹هو پنهنجو سڀ ڪجھ کڻي ڀڄي نڪتو؛ اُٿي فرات درياهه پار ڪيائين ۽ جلعاد جي جبلن ڏانهن منهن ڪيائين.

لابان يعقوب جي پٺيان لڳو

²²ٽئين ڏينهن لابان کي ٻڌايو ويو تہ يعقوب ڀڄي ويو آهي. ²³هن پنهنجن مائٽن کي ساڻ ڪري ست ڏينهن سندس پٺيان لڳو ۽ جلعاد جي جبلن ۾ پڪڙيائينس.

²⁴پر اسان جو پيءُ رات جي خواب ۾ ارامي لابان وٽ آيو ۽ کيس فرمايو تہ ”خبردار رهج، يعقوب سان چڱي يا بڇڙي ڪابہ ڳالهه نہ ڪجانءِ.“

²⁵لابان يعقوب کي پڪڙيو، جنهن پنهنجو تنبو جبلن ۾ کوڙيو هو؛ لابان ۽ سندس مائٽن بہ جلعاد جي جبلن ۾ سندس مقابل تنبو کوڙيا. ²⁶لابان يعقوب کي چيو تہ ”تو هي ڇا ڪيو؟ تو مون کي ٺڳيو ۽ منهنجين ڌيئرن کي جنگ جي قيدين وانگر هڪالي ڇڏيو. ²⁷تو ڇو لڪي ڀڄي مون کي ٺڳيو ۽ ڪجھ نہ ٻڌايو؟ آءٌ توکي خوشي، گيتن، دف ۽ بربط سان موڪليان ها. ²⁸تو مون کي پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن کي چمي موڪلائڻ ڇو نہ ڏنو؟ هاڻي تو بيوقوفي ڪئي آهي.

²⁹مون وٽ توکي نقصان پهچائڻ جي طاقت آهي، پر تنهنجي پيءُ جي خدا گذريل رات مون کي چيو تہ ’پاڻ کي سنڀال، يعقوب کي چڱو يا بڇڙو ڪجھ بہ نہ چئجانءِ.‘

³⁰هاڻي تون هليو تہ آهين، ڇاڪاڻ تہ توکي پنهنجي پيءُ جي گھر جي ڏاڍي تانگھ هئي—پر پوءِ تو منهنجا معبود ڇو چورايا؟“

³¹يعقوب لابان کي وراڻيو تہ ”آءٌ ڊڄي ويو هوس، ڇاڪاڻ تہ مون سوچيو تہ تون پنهنجين ڌيئرن کي مون کان کسي وٺندين. ³²جنهن وٽ بہ توکي پنهنجا معبود لڀن، سو مرندو. اسان جي مائٽن جي اڳيان ٻڌاءِ تہ تنهنجو ڇا آهي، ۽ اهو کڻي وٺ.“ يعقوب کي خبر نہ هئي تہ راحل اهي چورايا آهن.

³³لابان يعقوب جي تنبوءَ ۾، ليا جي تنبوءَ ۾ ۽ ٻنهي ٻانهين جي تنبوءَ ۾ ڳوليو، پر ڪجھ نہ لڌائين؛ ليا جي تنبوءَ مان نڪري راحل جي تنبوءَ ۾ گھڙيو. ³⁴راحل گھريلو بت کڻي اٺ جي ڪجاوي ۾ رکي ڇڏيا هئا ۽ مٿن ويٺي هئي. لابان سڄي تنبوءَ ۾ ڳوليو، پر ڪجھ نہ لڌائين. ³⁵هن پنهنجي پيءُ کي چيو تہ ”منهنجا سائين، ڪاوڙجو نہ؛ آءٌ اوهان جي اڳيان اُٿي نٿي سگھان، ڇاڪاڻ تہ مون کي عورتن واري ڪيفيت آهي.“ هن ڳوليو، پر گھريلو معبود کيس ڪڏهن نہ لڌا.

³⁶يعقوب کي ڪاوڙ آئي ۽ لابان سان جھيڙو ڪيائين. يعقوب لابان کي وراڻيو تہ ”منهنجو ڏوهه ڇا آهي؟ منهنجو ڪهڙو گناهه آهي جو تون منهنجي پٺيان ڊوڙي اچي مون کي پڪڙيو آهي؟ ³⁷تو منهنجو سمورو سامان ڳولي ڏٺو؛ توکي پنهنجي گھر جي ڪهڙي شيءِ لڌي؟ اها هتي منهنجن ۽ پنهنجن مائٽن جي اڳيان رک، تہ اهي اسان ٻنهي جي وچ ۾ فيصلو ڪن.

³⁸ويهه ورهيه آءٌ تو وٽ رهيو آهيان: تنهنجين رڍن ۽ ٻڪرين ٻچا ڪين ڪيرايا، ۽ مون تنهنجي ڌڻ مان مينڍا ڪين کاڌا. ³⁹ڦاڙيل جانور مون تو وٽ ڪڏهن نہ آندا؛ ان جو نقصان مون پاڻ ڀريو. تو اهو منهنجي هٿان گھريو، پوءِ ڏينهن جو چوري ٿئي يا رات جو. ⁴⁰منهنجو حال اهو هو تہ ڏينهن جو گرمي مون کي کائي ويندي هئي ۽ رات جو ٿڌ، ۽ منهنجين اکين مان ننڊ ڀڄي ويندي هئي. ⁴¹تنهنجي گھر ۾ ويهه ورهيه رهيس: چوڏهن ورهيه تنهنجين ٻن ڌيئرن لاءِ ۽ ڇهه ورهيه تنهنجي ڌڻ لاءِ خدمت ڪيم، ۽ تو منهنجي اجرت ڏهه ڀيرا بدلائي. ⁴²جيڪڏهن منهنجي پيءُ جو خدا، ابراهيم جو خدا ۽ اسحاق جو خوف مون سان گڏ نہ هجي ها، تہ تو هاڻي ضرور مون کي خالي هٿين موڪليو هجي ها. اسان جي پيءُ منهنجي مصيبت ۽ منهنجي هٿن جي محنت ڏٺي، ۽ گذريل رات توکي خبردار ڪيائين.“ ^a a v42 ”اسحاق جو خوف“ يعقوب جو اسان جي پيءُ لاءِ منفرد نالو آهي، يعني اهو خدا جنهن جي سندس پيءُ اسحاق عهد واري گھري ڊپ سان تعظيم ڪئي. پيءُ کي هن نالي سان ياد ڪرڻ، کيس هڪ وفادار پٽ جي اکين سان ڏسڻ آهي.

⁴³لابان يعقوب کي وراڻيو تہ ”ڌيئرون منهنجيون آهن، ٻار منهنجا آهن، ڌڻ منهنجا آهن—جيڪو ڪجھ تون ڏسين ٿو سو سڀ منهنجو آهي. پر اڄ آءٌ پنهنجين ڌيئرن لاءِ، يا انهن جي ڄاتل ٻارن لاءِ ڇا ڪري سگھان ٿو؟“ ⁴⁴”اچ، اسين پاڻ ۾ عهد ڪريون، تون ۽ آءٌ؛ اهو منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ شاهدي ٿئي.“

⁴⁵پوءِ يعقوب هڪ پٿر کڻي ان کي ٿنڀ ڪري بيهاريو. ⁴⁶يعقوب پنهنجن مائٽن کي چيو تہ ”پٿر گڏ ڪريو.“ هنن پٿر کنيا، ڍير لڳايائون ۽ اتي ڍير وٽ ماني کاڌائون. ⁴⁷لابان ان کي يجر-سهدوتا سڏيو، پر يعقوب ان کي جلعيد سڏيو. ⁴⁸لابان چيو تہ ”هي ڍير اڄ منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ شاهد آهي.“ تنهنڪري ان جو نالو جلعيد رکيائين، ⁴⁹ان کي مصفاه بہ سڏيائين، ڇاڪاڻ تہ هن چيو تہ ”جڏهن اسين هڪ ٻئي کان ڌار ٿيون، تڏهن خدا منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ نگهباني ڪري. ⁵⁰جيڪڏهن تون منهنجين ڌيئرن سان بدسلوڪي ڪندين يا انهن کان سواءِ ٻيون زالون وٺندين، تہ جيتوڻيڪ هتي ٻيو ڪوبہ ناهي، خدا منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ شاهد آهي.“ ⁵¹لابان يعقوب کي چيو تہ ”هي ڍير ۽ هي ٿنڀ ڏس، جيڪي مون منهنجي ۽ تنهنجي وچ ۾ بيهاريا آهن. ⁵²هي ڍير شاهد آهي، هي ٿنڀ شاهد آهي: آءٌ بڇڙائي لاءِ هن ڍير کان لنگھي تو ڏانهن نہ ايندس، ۽ تون بہ بڇڙائي لاءِ هن ڍير ۽ ٿنڀ کان لنگھي مون ڏانهن نہ ايندين. ⁵³ابراهيم جو خدا ۽ نحور جو خدا، جيڪو سندن پيءُ جو خدا آهي، اسان جي وچ ۾ فيصلو ڪري.“ پوءِ يعقوب پنهنجي پيءُ اسحاق جي خوف جو قسم کنيو. ⁵⁴يعقوب جبل تي قرباني ڏني ۽ پنهنجن مائٽن کي ماني کائڻ لاءِ سڏيو؛ ماني کاڌائون ۽ رات جبل تي گذاريائون. ⁵⁵لابان صبح سوير اُٿي پنهنجن نواسن ۽ ڌيئرن کي چمي، کين برڪت ڏئي، روانو ٿيو ۽ گھر موٽي آيو.