Purwaning Dumadi 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Yakub nerusake lakune, banjur ketemu karo para malaekate Rama kita. ²Bareng Yakub weruh para malaekat mau, banjur kandha: “Iki pakemahane Rama kita!” Panggonan iku dijenengake Mahanaim. ^a a v2 Mahanaim tegese “pakemahan loro” — jeneng kang diwenehake Yakub marang panggonan nalika dheweke ketemu wadyabalane para malaekate Rama kita.

³Yakub ngutus para utusan ndhisiki lakune, nemoni Esap sadulure, menyang tanah Seir, ing wilayahe Edom.

⁴Yakub aweh weling marang para utusan mau: “Kandhakna marang bendaraku Esap: Abdi panjenengan Yakub ngaturi uninga, kula sampun dedunung wonten ing panggenanipun Laban saha manggen ngriku ngantos samangke. ⁵Kula gadhah lembu, kuldi, wedhus, saha abdi jaler lan estri. Kula ngutus ngaturi uninga dhateng bendara kula, supados kula pikantuk sih wonten ing paningal panjenengan.” ⁶Para utusan mau banjur bali marang Yakub, ature: “Kawula sampun sami dumugi in panggenanipun Esap, sadherek panjenengan; piyambakipun saweg tindak methuk panjenengan, kanthi tiyang kawan atus.” ⁷Yakub banget anggone wedi lan susah atine. Wong-wong kang melu dheweke, apadene wedhus, sapi, lan unta, diperang dadi rong golongan, ⁸awit pikire: “Yen Esap tekan ing salah sijine golongan lan nyerang, golongan sijine bisa oncat.” ⁹Yakub banjur ndedonga: “Dhuh Gusti Allahipun bapak kula Abraham saha Gusti Allahipun bapak kula Iskak, Rama kula, ingkang sampun ngandika dhateng kula: ‘Baliya menyang tanahmu lan sanak-sadulurmu, supaya Aku nggawe becik marang kowe,’ ¹⁰kawula punika boten pantes nampi sih-kadarman saha kasetyan ingkang sakedhik kemawon saking sadaya ingkang sampun Paduka paringaken dhateng abdi Paduka; awit nalika kawula nyabrang benawi Yarden punika, kawula namung ambekta teken, nanging samangke kawula sampun dados kalih golongan. ¹¹Mugi Paduka ngluwari kawula saking tanganipun sadherek kawula, saking tanganipun Esap, awit kawula ajrih dhateng piyambakipun; bokmanawi piyambakipun dhateng saha nyerang kawula, para ibu dalah anak-anakipun. ¹²Nanging Paduka sampun ngandika: ‘Aku mesthi bakal nggawe becik marang kowe, lan nganakake turunmu kaya wedhi ing sagara, kang ora kena kaetung saka akehe.’”

¹³Yakub nginep ana ing kono bengi iku, banjur milih pisungsung kanggo Esap sadulure, saka barang darbeke: ¹⁴wedhus wadon rong atus lan wedhus lanang rong puluh, wedhus gibas wadon rong atus lan wedhus gibas lanang rong puluh, ¹⁵unta wadon telung puluh kang lagi padha nusoni, dalah anak-anake, sapi wadon patang puluh, sapi lanang sepuluh, kuldi wadon rong puluh, kuldi lanang sepuluh. ¹⁶Kabeh mau dipasrahake marang para abdine, saben gegrombolan dhewe-dhewe, karo diweling: “Padha ndhisikana lakuku, lan antarane gegrombolan siji lan sijine wenehana sela.” ¹⁷Yakub aweh weling marang kang ngarep dhewe: “Samangsa kowe ketemu Esap sadulurku, lan ditakoni: ‘Kowe abdine sapa? Arep menyang ngendi? Kewan-kewan kang ana ngarepmu iki duweke sapa?’ ¹⁸banjur wangsulana: ‘Punika kagunganipun abdi panjenengan Yakub, pisungsung ingkang kaaturaken dhateng bendara kula Esap. Lah, piyambakipun piyambak wonten ing wingking kula.’” ¹⁹Yakub uga aweh weling marang kang kapindho, kang katelu, lan sakabehe wong kang padha ngiring pepanthan: “Kandhaa mangkono uga marang Esap samangsa kowe ketemu dheweke, ²⁰sarta kandhaa uga: ‘Abdi panjenengan Yakub inggih wonten ing wingking kula.’” Awit pikire Yakub: “Aku bakal nglereni nepsune srana pisungsung kang dakkirim dhisik, sawuse iku aku bakal ndeleng praupane; bokmanawa dheweke gelem nampa aku.”

²¹Dadine pisungsung mau diklirabake ndhisiki lakune, dene Yakub dhewe nginep ana ing pakemahan bengi iku.

Nyabrang Kali Yabok

²²Bengi iku uga Yakub tangi, banjur ngajak somahe loro, abdine wadon loro, lan anake lanang sewelas, nyabrang ing pangiliman Kali Yabok. ²³Wong-wong mau diirid lan dilakokake nyabrang kali, mangkono uga sakabehe darbeke diklirabake nyabrang. ²⁴Yakub banjur kari ijen. Tumuli ana wong lanang gelut karo dheweke nganti wayah bangun esuk. ²⁵Bareng wong mau rumangsa ora bisa ngalahake Yakub, banjur nggepok wungkale pupune Yakub, satemah wungkale pupune Yakub oncat nalika lagi gelut mau.

²⁶Wong mau banjur ngandika: “Aku eculna, awit wis bangun esuk.” Nanging Yakub mangsuli: “Kawula boten badhe ngeculaken Paduka, kajawi manawi Paduka mberkahi kawula.”

²⁷Wong mau ndangu: “Sapa jenengmu?” Wangsulane: “Yakub.”

²⁸Pangandikane: “Jenengmu ora Yakub maneh, nanging Israel, awit kowe wis gelut karo Rama kita lan karo manungsa, sarta kowe menang.” ^b b v28 Israel tegese “dheweke gelut karo Gusti Allah” — jeneng kang diparingake dening Rama kita marang Yakub sawise wengi anggone gelut mau.

²⁹Yakub banjur munjuk: “Mugi Paduka kersa paring pirsa asma Paduka.” Pangandikane: “Yagene kowe takon asmaKu?” Wong mau banjur mberkahi Yakub ana ing kono.

³⁰Yakub banjur ngarani panggonan mau Peniel, pangucape: “Awit aku wis ndeleng Rama kita adhep-adhepan, ewasemono nyawaku isih kaslametake.” ^c c v30 Pangakuning Yakub sawise sawengi muput anggone gelut: dheweke wis kepanggih karo Rama kita adhep-adhepan — Sang Rama kang raket, ing wujud kang bisa dideleng, dicekel, lan diajak gelut — sarta nyawane wis kaslametake. ³¹Srengenge wis mletek nalika Yakub ngliwati Penuel, lan dheweke mincang amarga pupune. ³²Iya iku sababe, nganti saprene, wong Israel padha ora gelem mangan otot pupu kang ana ing wungkale pupu, amarga wungkale pupune Yakub digepok ana ing kono, ing otot pupu mau.