Wong Patang Atus Katon ing Kadohan
Patemon sing diwedeni malah dadi rangkulan: Esau mlayu marani, nangis, lan ora gelem nampa pisungsung. Nanging Yakub tetep meksa supaya ditampa, kandha yen ndeleng praupane kaya ndeleng praupane Rama kita, banjur alon-alon nampik lelungan bareng karo dheweke lan manggon ing panggonan liya.
33 1Yakub tumenga, banjur weruh Esap teka karo wong patang atus. Mulane banjur mbage anak-anake marang Lea, Rahel lan abdi wadon loro mau. 2Abdi wadon loro karo anak-anake didokok ing ngarep dhewe, Lea lan anak-anake ing burine, dene Rahel lan Yusuf ing mburi dhewe. 3Yakub dhewe lumaku ndhisiki wong-wong mau, karo sujud tekan lemah kaping pitu, nganti tekan ngarepe sadulure.
4Esap banjur mlayu methukake, dheweke dirangkul, gulune dikekep, diambungi—banjur padha nangis. 5Bareng Esap tumenga lan weruh wong wadon-wadon lan bocah-bocah mau, banjur takon: “Sapa iki kabeh kang melu kowe?” Wangsulane Yakub: “Inggih punika anak-anak ingkang sampun kaparingaken kanthi sih dening Rama kita dhateng abdi panjenengan.”
6Banjur abdi wadon loro mau padha nyedhak karo anak-anake, nuli padha sujud. 7Lea uga maju karo anak-anake, banjur padha sujud; nuli Yusuf lan Rahel maju lan padha sujud.
8Esap banjur takon: “Apa karepmu kabeh pepanthan kang dakpethuk mau?” Wangsulane Yakub: “Supados kawula angsal sih wonten ing ngarsanipun gusti kawula.”
9Nanging Esap kandha: “Aku wis akeh duwekku, sadulurku; apa duwekmu, gawanen dhewe.”
10Nanging Yakub matur: “Sampun makaten, kawula nyuwun—manawi kawula angsal sih wonten ing paningal panjenengan, mugi karsaa nampeni pisungsung kawula saking tangan kawula, amargi anggen kawula ningali pasuryan panjenengan punika kados ningali pasuryanipun Rama kita, saha panjenengan sampun kersa nampeni kawula. 11Mugi karsaa nampeni berkah kawula ingkang kaaturaken dhateng panjenengan, awit Rama kita sampun paring sih dhateng kawula, saha kawula sampun gadhah samukawis.” Awit saka anggone meksa, Esap banjur nampeni.
12Esap banjur kandha: “Ayo padha mangkat nerusake laku, aku bakal lumaku ndhisiki kowe.”
13Nanging Yakub matur dhateng panjenenganipun: “Gusti kawula pirsa bilih lare-lare punika taksih ringkih, saha menda lan lembu ingkang nembe nusoni punika wonten ing pangemban kawula. Manawi dipunbereg rikat sadinten kemawon, sakathahing menda badhe sami pejah. 14Mugi gusti kawula karsaa tindak rumiyin saking abdinipun; kawula badhe lumampah alon-alonan, manut lampahing raja-kaya ingkang wonten ngajeng kawula saha manut lampahing lare-lare, ngantos dumugi ing ngarsanipun gusti kawula wonten ing Seir.”
15Esap banjur kandha: “Yen ngono, aku arep ninggal wong sawatara saka wong-wongku kanggo ngancani kowe.” Wangsulane Yakub: “Kangge punapa? Kawula namung nyuwun angsal sih wonten ing paningalipun gusti kawula.”
16Mulane ing dina iku uga Esap bali, nerusake lakune menyang Seir. 17Nanging Yakub lelaku menyang Sukot, banjur yasa omah kanggo awake dhewe, lan gawe payon-payon kanggo raja-kayane—mulane panggonan iku karan Sukot.
18Yakub tekan kutha Sikhem ing tanah Kanaan kanthi slamet, sawise teka saka Padan-Aram, banjur masanggrahan ngadhepi kutha mau. 19Palemahan panggonane masang tarube dituku saka para anake Hemor, bapakne Sikhem, regane satus kesita salaka. a a v19 Kesita iku sawijining satuwan pembayaran jaman kuna, bisa uga awujud salaka kang ditimbang, kang saiki ora cetha pira timbangane. 20Ing kono Yakub ngedegake misbyah, kang dijenengake El-Elohe-Israel—yaiku Ramaning Israel. b b v20 Yakub ngedegake misbyah iki sawise Rama kita maringi jeneng anyar Israel marang dheweke—minangka tandha ngakoni Yakub lan anak-turune dadi kulawargane piyambak ing salawas-lawase.