Dinah

Dina dicekel lan dirudapeksa dening pangeran ing tlatah kono, sing banjur kepéngin ngepek dheweke dadi bojo. Sedulur-sedulure males nganggo karukunan sing goroh: njaluk wong-wong lanang padha ditetaki, banjur mateni saben wong lanang ing kutha iku nalika isih nandhang lara. Siji-sijine sing disambati Yakub mung bebaya tumrap awake dhewe.

Pasal 34.

Dinah, anake wadon Lea kang dilairake kanggo Yakub, metu arep niliki para prawan ing tanah kono. Sikhem anake Hemor wong Hewi, panggedhene tanah kono, weruh Dinah, banjur dicekel, dituroni, lan dirusak kehormatane. Atine kraket marang Dinah anake Yakub; dheweke tresna marang bocah wadon mau, sarta ngucapake tembung kang ngrerepa atine. Sikhem banjur kandha marang Hemor bapakne: “Alapna bocah wadon iki dadi bojoku.”

Yakub krungu yen Dinah anake wadon wis dicemeri dening Sikhem, nanging anak-anake lanang lagi padha ngengon rajakaya ing ara-ara, mulane Yakub meneng wae nganti padha mulih. Tumuli Hemor, bapakne Sikhem, metu nemoni Yakub arep rembugan. Anak-anake Yakub padha mulih saka ara-ara. Bareng padha krungu bab iku, wong-wong mau padha nggrantes banget lan nesu, awit Sikhem wis nindakake kanisthan ing Israel, yaiku nuroni anake wadon Yakub, prakara kang ora kena dilakoni. Hemor rembugan karo wong-wong mau: “Sikhem anakku kepengin banget marang anakmu wadon. Mugi padha diwenehna dadi bojone. Padha bebesanana karo aku; wenehna anakmu wadon marang aku, lan jupuken anakku wadon kanggo kowe. Manggona bebarengan karo aku; tanah iki kabukak kanggo kowe kabeh; padha manggona, dedagangana, lan ngukuhana darbe ing kono.”

Sikhem kandha marang bapakne lan sadulur-sadulure Dinah: “Mugi aku oleh sih ing ngarepmu; apa kang kokkarepake marang aku, bakal dakwenehake. Njalukana maskawin lan pawewehan marang aku, sepira gedhene, bakal dakbayar. Mung anake wadon iki wenehna dadi bojoku.”

Anak-anake Yakub padha mangsuli Sikhem lan Hemor bapakne kanthi cidra, awit Sikhem wis nyemeri Dinah sadulure wadon. Pangucape marang wong-wong mau: “Aku ora bisa nglakoni prakara iki, yaiku ngwenehake sadulurku wadon marang wong kang ora tetak; iku dadi kanisthan tumrap aku. Mung kanthi sarat iki aku padha gelem: yen kowe padha dadi kaya aku, saben wong lanang ing antaramu tetak. Aku bakal padha menehake anakku wadon marang kowe, lan njupuk anakmu wadon kanggo aku; aku bakal manggon bebarengan karo kowe lan dadi sabangsa. Nanging yen kowe padha ora gelem ngrungokake lan ditetaki, aku bakal njupuk anakku wadon lan lunga.”

Tembung-tembunge mau ndadekake renaning atine Hemor lan Sikhem anake. Nom-noman mau ora mangulur-ulur anggone nindakake, awit dheweke seneng banget marang anake wadon Yakub; dheweke iku kang kinurmatan dhewe ing brayate bapakne. Hemor lan Sikhem anake banjur teka ing gapuraning kuthane lan kandha marang wong-wong sakuthane: “Wong-wong iki padha rukun karo kita. Cikben padha manggon ing tanah iki lan dedagangan ing kono, awit tanah iki jembar cukup kanggo wong-wong mau. Kita bakal njupuk anak-anake wadon dadi bojo lan menehake anak-anak kita wadon marang wong-wong mau. Mung kanthi sarat iki wong-wong mau gelem manggon bebarengan karo kita dadi sabangsa: yaiku saben wong lanang ing antara kita tetak, kaya anggone wong-wong mau tetak. Apa rajakayane, darbeke, lan sakehe kewane ora bakal dadi duweke kita? Mung ayo padha sarujuk karo wong-wong mau, temah bakal padha manggon bebarengan karo kita.”

Sakehe wong kang metu saka gapuraning kuthane padha ngrungokake marang Hemor lan Sikhem anake, sarta saben wong lanang padha ditetaki, yaiku sakehe wong kang metu saka gapuraning kuthane. Ing dina katelune, nalika wong-wong mau isih padha nandhang lara, loro anake Yakub, yaiku Simeon lan Lewi, sadulure Dinah, padha ngunus pedhange dhewe-dhewe, banjur nempuh kutha mau kang ora nyana apa-apa, sarta mateni saben wong lanang. Hemor lan Sikhem anake padha dipateni nganggo pedhang, Dinah dijupuk saka omahe Sikhem, banjur padha lunga. Anak-anake Yakub banjur padha nekani wong-wong kang wis padha mati mau lan ngrampas kutha kono, awit wong-wong ing kono wis nyemeri sadulure wadon. Wong-wong mau padha njupuk wedhuse, sapine, kuldine, lan samubarang kang ana ing kutha lan ing ara-ara. Sakehe bandhane, sakehe anak-anake, lan bojo-bojone padha dadi boyongan, apadene samubarang kang ana ing omah-omah padha dirampas. Yakub kandha marang Simeon lan Lewi: “Kowe wis nekakake karusakan marang aku, njalari aku dadi gandane ora enak tumrap wong-wong kang manggon ing kene, yaiku wong Kanaan lan wong Peris. Wongku mung sithik; yen wong-wong mau padha nglumpuk nglawan aku, bakal padha nempuh aku, temah aku bakal tumpes, dalah brayatku.”

Nanging wong-wong mau padha mangsuli: “Apa sadulurku wadon kena diperlakokake kaya wanita tunasusila?”