پېدايښت 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹دينه چې د ليئه لور وه او د يعقوب دپاره يې زېږولې وه، د دې ملک د پېغلو ليدلو دپاره بهر لاړه. ²کله چې د دغه ملک سردار، د حوى حمور زوئ شکيم هغه وليده، نو هغه يې ونيوله او ورسره يې کوروالے وکړو او بے عزته يې کړه. ³د هغۀ زړۀ د يعقوب په لور دينه پورې وتړلے شو، هغۀ له پېغلې سره مينه وکړله او د هغې زړۀ ته يې خبرې وکړې. ⁴نو شکيم خپل پلار حمور ته ووئيل، ”دا پېغله ما له د ښځې کولو دپاره راوله.“

⁵يعقوب واورېدل چې شکيم د هغۀ لور دينه ناپاکه کړې ده، خو د هغۀ زامن د هغۀ د څارويو سره په پټو کښې وُو، نو يعقوب څۀ ونۀ وئيل ترڅو چې هغوئ راغلل. ⁶بيا د شکيم پلار حمور يعقوب ته بهر راغلو چې ورسره خبرې وکړى. ⁷کله چې د يعقوب زامن د پټو نه راغلل او دا يې واورېدل، نو دغه سړى ډېر غمژن او قهرجن شول، ځکه چې شکيم په اِسرائيل کښې يو شرمناک کار کړے وو، چې د يعقوب له لور سره يې کوروالے وکړو، داسې کار چې نۀ ښائى کېدل. ⁸حمور هغوئ سره خبرې وکړې، ”زما زوئ شکيم ستاسو د لور دپاره بے تابه دے. مهربانى وکړئ هغه هغۀ له د ښځې کولو دپاره ورکړئ. ⁹زمونږ سره وادونه وکړئ، خپلې لوڼه مونږ له راکړئ او زمونږ لوڼه خپلو ځانونو دپاره واخلئ. ¹⁰زمونږ سره اوسئ، دا ملک ستاسو مخې ته پروت دے، په دې کښې مېشت شئ، تجارت وکړئ او ملکيت لاسته راوړئ.“

¹¹شکيم د هغې پلار او وروڼو ته ووئيل، ”زۀ دې ستاسو په نظر کښې مِهر ومومم، څۀ چې ما ته ووايئ، زۀ به يې درکړم. ¹²ما نه هر څومره لوئ وليور او تحفه وغواړئ، زۀ به يې ورکړم. تاسو يواځې دا پېغله ما له د ښځې کولو دپاره راکړئ.“

¹³د يعقوب زامنو شکيم او د هغۀ پلار حمور ته په دوکه سره جواب ورکړو، ځکه چې شکيم د هغوئ خور دينه ناپاکه کړې وه. ¹⁴هغوئ ورته ووئيل، ”مونږ دا کار نۀ شو کولے چې خپله خور يو بے ختنه سړى ته ورکړو، دا به زمونږ دپاره شرم وى. ¹⁵مونږ يواځې په دې يوه خبره راضى يُو، کۀ تاسو زمونږ په شان شئ، چې ستاسو هر نارينه ختنه شى. ¹⁶نو مونږ به خپلې لوڼه تاسو له درکړو او ستاسو لوڼه به خپلو ځانونو دپاره واخلو، تاسو سره به اوسو او يو قوم به شو. ¹⁷خو کۀ تاسو زمونږ خبره ونۀ منئ او ختنه نۀ شئ، نو مونږ به خپله لور واخلو او لاړ به شو.“

¹⁸د هغوئ خبرې حمور او د هغۀ زوئ شکيم ته ښې ښکاره شوې. ¹⁹دغه ځوان ناستے نۀ شو، ځکه چې هغه د يعقوب په لور خوشحاله وو او د خپل پلار په کور کښې ترټولو زيات عزتمن وو. ²⁰حمور او د هغۀ زوئ شکيم د خپل ښار دروازې ته راغلل او د خپل ښار نارينه وو ته يې ووئيل چې، ²¹”دا سړى زمونږ سره په سوله کښې دى. پرېږدئ چې په دې ملک کښې اوسېږى او تجارت دې پکښې کوى، دا ملک د هغوئ دپاره کافى پراخ دے. مونږ به د هغوئ لوڼه د ښځو کولو دپاره اخلو او خپلې لوڼه به هغوئ له ورکوو. ²²خو دا سړى يواځې په دې شرط باندې زمونږ سره د يو قوم په شان د اوسېدو دپاره راضى کيږى چې زمونږ هر نارينه ختنه شى، لکه څنګه چې هغوئ ختنه شوى دى. ²³ايا د هغوئ څاروى، ملکيت او ټول حيوانات به زمونږ نۀ شى؟ تاسو يواځې هغوئ سره راضى شئ، نو هغوئ به زمونږ سره اوسېږى.“

²⁴هر هغه چا چې د هغۀ د ښار د دروازې نه بهر راتلل، د حمور او د هغۀ د زوئ شکيم خبره يې ومنله، او هر نارينه ختنه شو، هر هغه څوک چې د هغۀ د ښار د دروازې نه بهر راتلل. ²⁵درېمه ورځ، چې هغوئ لا تر اوسه په درد کښې وُو، د يعقوب دوو زامنو، شمعون او لاوى، چې د دينه وروڼه وُو، هر يو خپله تُوره واخسته او په بے خبره ښار باندې راغلل او هر نارينه يې قتل کړو. ²⁶حمور او د هغۀ زوئ شکيم يې په تُوره قتل کړل او دينه يې د شکيم د کور نه راوسته او لاړل. ²⁷د يعقوب زامن په وژلو شوو باندې راغلل او ښار يې لوټ کړو، ځکه چې د هغه ځائ سړو د هغوئ خور ناپاکه کړې وه. ²⁸هغوئ د هغوئ رمې، د هغوئ غوايان، د هغوئ خره او څۀ چې په ښار او په پټو کښې وو، ټول يې واخستل. ²⁹د هغوئ ټول مال، د هغوئ ټول ماشومان او د هغوئ ښځې يې بندى کړې او څۀ چې په کورونو کښې وو، ټول يې لوټ کړل. ³⁰يعقوب شمعون او لاوى ته ووئيل، ”تاسو په ما باندې مُصيبت راووست، چې ما يې د دې ملک د اوسېدونکو، کنعانيانو او فرزيانو په نظر کښې بدبويه کړم. زما سړى لږ دى، کۀ هغوئ زما خلاف يو ځائ شى، نو حمله به وکړى او زۀ به تباه شم، زۀ او زما کورنۍ.“

³¹خو هغوئ ووئيل، ”ايا هغۀ ته ښائى چې زمونږ خور د يوې کسبۍ په شان وګڼى؟“