Dinah

Dinah direbut jeung dipaksa diperkosa ku hiji pangéran satempat anu tuluy hayang ngawin manéhna. Dulur-dulurna males ku karapihan palsu — mundut sunat, tuluy maéhan unggal lalaki di kota éta waktu maranéhna keur nyeri kénéh. Hiji-hijina keluhan Yakub nyaéta bahaya pikeun dirina sorangan.

Pasal 34.

Dinah, anak awewe anu dibabarkeun ku Lea ka Yakub, kaluar rek nenjo awewe-awewe ngora pribumi di eta tanah. Sakem, anak Hemor urang Hiwi, raja di eta tanah, nenjo manehna, tuluy dicerek, diperkosa, sarta dinodaan. Hatena pageuh ka Dinah, anak Yakub tea. Manehna nyaah ka eta parawan, sarta nyarita ngarah hatena kacapaan. Ku sabab kitu Sakem ngomong ka Hemor, bapana, pokna, “Pangnyandakkeun eta parawan pikeun jadi pamajikan kaula.”

Yakub ngadangu beja yen Dinah, anakna, geus dinodaan ku Sakem. Tapi harita anak-anakna keur araya di tegal nungguan ingon-ingon, nu matak Yakub teu nyarios nanaon memeh maranehna baralik. Tuluy Hemor, bapana Sakem, nepangan Yakub rek badami. Sanggeus anak-anak Yakub baralik ti tegal, ngadarenge eta beja, haratena karanjat tur ambek kacida, sabab Sakem geus migawe kalakuan nista di Israil, nya eta ngagagahan anak Yakub, hiji kalakuan anu teu meunang pisan dipigawe. Ceuk Hemor ka maranehna, “Anak kuring, Sakem, kacida mikahayangna ka anak aranjeun. Mugi disuhunkeun pikeun jadi pamajikanana. Hayu urang tatalian baraya: anak-anak awewe aranjeun pasrahkeun ka kuring sarerea, sarta anak-anak awewe kuring sarerea candak ku aranjeun. Cicing bae jeung kuring sarerea. Ieu tanah muka pikeun aranjeun; sina maratuh, dagang, sarta nyiar milik di dieu.”

Ceuk Sakem ka bapa jeung ka dulur-dulur Dinah, “Muga kuring meunang piwelas ti aranjeun. Naon bae nu dipenta ku aranjeun ka kuring, tangtu dibikeun. Sok sebutkeun sakumaha gedena mas kawin jeung pangbibita nu dipenta, tangtu dibayar ku kuring. Nu penting, bikeun eta parawan pikeun jadi pamajikan kuring.”

Anak-anak Yakub ngajawab ka Sakem jeung ka Hemor, bapana, kalawan licik, sabab Sakem geus nganodaan Dinah, adi maranehna. Pokna ka maranehna, “Kami teu bisa migawe kitu, masrahkeun adi kami ka jelema nu teu disunat; eta teh matak ngahinakeun kami. Ngan aya hiji sarat anu matak kami satuju: kudu jaradi sarua jeung kami, nya eta kabeh lalaki aranjeun kudu disunat. Lamun kitu, anak-anak awewe kami bakal dibikeun ka aranjeun, sarta anak-anak awewe aranjeun ku kami dicandak; kami bakal cicing jeung aranjeun sarta jadi sabangsa. Tapi lamun aranjeun embung ngadenge omongan kami tur embung disunat, kami rek mawa adi kami tuluy indit.”

Omongan maranehna katarima pikeun Hemor jeung Sakem, anakna. Eta nonoman teu nunda-nunda deui ngalaksanakeun eta hal, sabab manehna kabita ku anak Yakub. Manehna teh pangdipikahormatna di imah bapana. Tuluy Hemor jeung Sakem, anakna, jarung ka lawang kota, terus nyarita ka urang kota, “Eta jelema-jelema teh daroexcept ka urang. Sina maratuh di ieu tanah sarta dagang di dieu, sabab ieu tanah mah lega keur maranehna. Urang bisa nyokot anak-anak awewena pikeun pamajikan, sarta anak-anak awewe urang dibikeun ka maranehna. Ngan maranehna daek cicing jeung urang jadi sabangsa teh ku hiji sarat: unggal lalaki di urang kudu disunat, sakumaha maranehna disunat. Lain kitu, ingon-ingonna, miliknah, jeung sakabeh sasatoanana bakal jadi milik urang? Hayu urang satuju bae jeung maranehna, supaya maranehna daraek cicing jeung urang.”

Kabeh anu kaluar ngaliwatan lawang kota nurut ka Hemor jeung Sakem, anakna, nepi ka unggal lalaki disunat, kabeh anu kaluar ngaliwatan lawang kota. Dina poe katilu, waktu maranehna keur nyerieun, dua anak Yakub, nya eta Simeon jeung Lewi, dulur-dulur Dinah, masing-masing nyekel pedang, tuluy narajang kota anu teu nyangka-nyangka, sarta maehan unggal lalaki. Hemor jeung Sakem, anakna, dipaehan ku pedang. Dinah dibawa kaluar ti imah Sakem, tuluy maranehna indit. Anak-anak Yakub nyampeurkeun nu paraeh tuluy ngarampog kota, sabab urang dinya geus nganodaan adi maranehna. Dirampas domba-dombana, sapi-sapina, kalde-kaldena, jeung sagala rupa nu aya di jero kota katut di tegal. Sakabeh harta bandana, sakabeh anak-anakna, jeung pamajikan-pamajikanana dibawa jadi tawanan, sarta sagala eusi imah dirampog. Ceuk Yakub ka Simeon jeung Lewi, “Maraneh geus ngadatangkeun balai ka bapa, nepi ka bapa jadi pikaijideun ku pangeusi ieu tanah, nya eta urang Kanaan jeung urang Peris. Jelema bapa ngan saeutik; lamun maranehna ngagempur bapa babarengan, bapa tangtu ditarajang tur ancur, bapa saimah-imah.”

Tapi ceuk maranehna, “Naha adi urang kudu diperlakukeun kawas awewe palacur?”