Mulih ka Betel

Ditimbalan mulang ka Betel, Yakub ngubur déwa-déwa asing anu masih dibawa ku sakulawargana. Rama urang negeskeun ngaran Israil. Tuluy kasedih ngagunung: inang pangasuhna maot, Rahel maot bari ngaranan Benyamin, Ruben ngotoran ranjang bapana, jeung Isak dikurebkeun.

Pasal 35.

Geus kitu Rama urang ngandika ka Yakub, “Geura hudang, indit ka Betel, cicing di dinya, jeung nyieun hiji altar pikeun Kami, anu geus nembongan ka maneh waktu maneh kabur ti dulur maneh, Esau.”

Yakub ngomong ka sakulawargana jeung ka sakabeh anu marengan manehna, “Piceun allah-allah asing anu aya di maraneh, sucikeun diri maraneh, jeung gentos pakean maraneh. Hayu urang unggah ka Betel. Di dinya kami rek nyieun hiji altar pikeun Rama urang, anu geus ngawaler ka kami dina poe kasusahan kami sarta anu geus marengan kami ka mana bae kami indit.”

Maranehna masrahkeun ka Yakub sakabeh allah-allah asing anu aya di leungeunna jeung anting-anting anu aya dina ceulina; terus ku Yakub disumputkeun handapeun tangkal kiara di Sekem. Tuluy maranehna arindit; kota-kota di sakurilingna kasima ku karempan ti Rama urang, nepi ka taya anu wani ngudag putra-putra Yakub. Yakub tepi ka Lus (nya eta Betel) di tanah Kanaan, jeung sakabeh jelema anu marengan manehna. Di dinya manehna nyieun hiji altar, dingaranan El-Betel—bumi Rama urang—karana di dinya Mantenna geus nembongan ka Yakub waktu manehna kabur ti dulurna. Debora, inang pangasuh Ribka, maot sarta dikuburkeun di handapeun Betel, handapeun tangkal kiara, anu dingaranan Alon-bakut, tangkal kiara tangisan.

Rama urang nembongan deui ka Yakub, waktu manehna datang ti Padan-aram, sarta ngaberkahan manehna.

Rama urang ngandika ka manehna, “Ngaran maneh Yakub, tapi ti ayeuna moal disebut Yakub deui—ngaran maneh Israil.” Tuluy ku Mantenna dingaranan Israil. Rama urang ngandika ka manehna, “Kami teh El Sadai, Rama maneh Nu Maha Kawasa. Sing lubak-libuk, sing loba turunan. Hiji bangsa, malah sapasukan bangsa, bakal medal ti maneh; raja-raja bakal medal ti saluang-sabalung maneh. Tanah anu ku Kami geus dipaparinkeun ka Ibrahim jeung ka Ishak, bakal dipaparinkeun ka maneh; sarta bakal dipaparinkeun ka turunan maneh sapandeurieun maneh.”

Geus kitu Rama urang unggah ninggalkeun manehna, di tempat Mantenna geus ngandika ka manehna. Yakub ngadegkeun hiji tugu di tempat Rama urang geus ngandika ka manehna, nya eta tugu tina batu, tuluy manehna nyiramkeun kurban inuman kana eta tugu sarta ngucurkeun minyak ka dinya. Eta tempat tempat Rama urang geus ngandika ka manehna teh ku Yakub dingaranan Betel.

Putra Pamungkas Rahel

Tuluy maranehna arindit ninggalkeun Betel, sarta waktu masih keneh anggang ti Eprat, Rahel ngajuru—ngajuruna hese pisan. Sabot nyurungna hese pisan, paraji ngomong ka manehna, “Ulah sieun—anu ieu oge anak lalaki.”

Waktu nyawana ngaleungit—manehna rek maot—orokna dingaranan Ben-oni, anak kanalangsaan kami; tapi ku bapana dingaranan Binyamin, anak leungeun katuhu. ^a Nya kitu Rahel maot, sarta dikuburkeun di sisi jalan ka Eprat (nya eta Betlehem). Yakub ngadegkeun hiji tugu dina kuburanana—nya eta tugu kuburan Rahel nepi ka ayeuna.

Israil neruskeun lalampahanana sarta masang pakemahan di pengkereun Migdal-eder, munara ingon-ingon. Sabot Israil cicing di eta tanah, Rubin indit sarta sapaturon jeung Bilha, parekan bapana, sarta hal eta kadangueun ku Israil. Yakub boga dua welas anak lalaki.

Anak-anak ti Lea: Rubin, cikal Yakub, tuluy Simeon, Lewi, Yuda, Isakar, jeung Sebulon. Anak-anak ti Rahel: Yusup jeung Binyamin. Anak-anak ti Bilha, badega awewe Rahel: Dan jeung Naptali. Anak-anak ti Silpa, badega awewe Lea: Gad jeung Aser. Ieu teh anak-anak Yakub, anu lahir pikeun manehna di Padan-aram.

Yakub datang ka bapana, Ishak, di Mamre, Kiryat-arba (nya eta Hebron), tempat Ibrahim jeung Ishak baheula maratuh.

Ishak hirup nepi ka saratus dalapan puluh taun. Ishak ngarangsadan, maot, sarta dihijikeun jeung bangsana—geus kolo, geus cukup umurna. Anak-anakna, Esau jeung Yakub, nguburkeun manehna.