Księga Rodzaju 35

35 ¹Potem nasz Ojciec powiedział do Jakuba: „Wstań, idź do Betel, zamieszkaj tam i zbuduj ołtarz mnie, który ci się ukazałem, gdy uciekałeś przed swoim bratem Ezawem”.

²Jakub powiedział do swojej rodziny i do wszystkich, którzy z nim byli: „Usuńcie obcych bogów, których macie wśród siebie, oczyśćcie się i zmieńcie swoje szaty. ³Chodźmy do Betel. Zbuduję tam ołtarz naszemu Ojcu, który odpowiedział mi w dniu mojego utrapienia i był ze mną, gdziekolwiek szedłem”.

⁴Oddali Jakubowi wszystkich obcych bogów, których mieli w rękach, i kolczyki z uszu; a on ukrył je pod dębem koło Sychem. ⁵Wyruszyli; a strach przed naszym Ojcem padł na okoliczne miasta, tak że nikt nie ścigał synów Jakuba. ⁶Jakub przyszedł do Luz (to jest do Betel) w ziemi Kanaan, on i cały lud, który z nim był. ⁷Tam zbudował ołtarz i nazwał to miejsce El-Betel — dom naszego Ojca — bo tam objawił mu się, gdy uciekał przed swoim bratem. ⁸Debora, piastunka Rebeki, umarła i została pochowana poniżej Betel pod dębem, który nazwano Allon-Bakut, dąb płaczu.

⁹Nasz Ojciec znowu ukazał się Jakubowi, gdy wracał z Paddan-Aram, i pobłogosławił mu.

¹⁰Nasz Ojciec powiedział do niego: „Masz na imię Jakub, ale już nie będziesz nazywał się Jakub — twoje imię to Izrael”. I nazwał go Izrael. ¹¹Nasz Ojciec powiedział do niego: „Ja jestem El Szaddaj, twój Ojciec Wszechmogący. Bądź płodny i rozmnażaj się. Naród i gromada narodów wyjdą z ciebie; królowie wyjdą z twoich lędźwi. ¹²Ziemię, którą dałem Abrahamowi i Izaakowi, dam tobie; i twojemu potomstwu po tobie ją dam”.

¹³Potem nasz Ojciec odszedł w górę od niego, w tym miejscu, gdzie z nim rozmawiał. ¹⁴Jakub ustawił pomnik w miejscu, gdzie nasz Ojciec z nim rozmawiał, pomnik z kamienia, i złożył na nim ofiarę płynną, i wylał na niego oliwę. ¹⁵Jakub nazwał to miejsce, gdzie nasz Ojciec z nim rozmawiał: Betel.

Ostatni syn Racheli

¹⁶Wyruszyli z Betel, a gdy byli jeszcze w pewnej odległości od Efrat, Rachela zaczęła rodzić — a poród był ciężki. ¹⁷Podczas tego ciężkiego porodu położna powiedziała do niej: „Nie bój się — i tym razem to syn”.

¹⁸A gdy uchodziła z niej dusza — bo umierała — nazwała go Ben-Oni, syn mojego bólu; ale jego ojciec nazwał go Beniamin, syn prawicy. ^a a v18 Umierająca Rachela nazwała swojego syna Ben-Oni, „syn mojego bólu”. Jego ojciec Jakub przemianował go na Beniamin, „syn prawicy” — zamieniając żałobę na imię siły i wybranego miejsca. ¹⁹Tak umarła Rachela i została pochowana przy drodze do Efrat (to jest do Betlejem). ²⁰Jakub ustawił pomnik na jej grobie — jest to pomnik na grobie Racheli aż do dnia dzisiejszego.

²¹Izrael wyruszył i rozbił namiot za Migdal-Eder, wieżą trzody. ²²Gdy Izrael mieszkał w tej ziemi, Ruben poszedł i położył się z Bilhą, nałożnicą swojego ojca, a Izrael o tym usłyszał. Jakub miał dwunastu synów.

²³Synowie Lei: Ruben, pierworodny Jakuba, potem Symeon, Lewi, Juda, Issachar i Zebulon. ²⁴Synowie Racheli: Józef i Beniamin. ²⁵Synowie Bilhy, służącej Racheli: Dan i Neftali. ²⁶Synowie Zilpy, służącej Lei: Gad i Aser. To są synowie Jakuba, którzy mu się urodzili w Paddan-Aram.

²⁷Jakub przyszedł do swojego ojca Izaaka do Mamre, do Kiriat-Arba (to jest Hebron), gdzie mieszkali Abraham i Izaak.

²⁸Izaak żył sto osiemdziesiąt lat. ²⁹Izaak wydał ostatnie tchnienie, umarł i został przyłączony do swojego ludu — stary i syty dni. A jego synowie Ezaw i Jakub pochowali go.