Milyaketên Bav Rastî Aqûb Tên

Aqûb dibihîze ku Esaw bi çar sed zilaman re tê, wargeha xwe dike du parçe, pêl bi pêl diyarî dişîne, û ji Bavê xwe re dua dike ku ew ne hêjayî tu ji van e. Bi tenê li ber çem heta berbangê gulaş digire, red dike ku dijberê xwe bêbereket berde, û lengane dûr dikeve, bi navê nû Îsraêl.

Bavê me di ayetan de dipeyive 26–29

Beş 32.

Aqûb bi rêya xwe de çû û milyaketên Bavê me rastî wî hatin. Aqûb ew dîtin û got: “Ev wargeha Bavê me ye!” Wî navê wê derê Mahanayîm danî. ^a

Aqûb qasid li pêşiya xwe şandin ba Esawê birayê xwe, li welatê Seîrê, herêma Edomê.

Wî emir li wan kir: “Ji xweyê min Esaw re bêjin: Xulamê te Aqûb wiha dibêje: Ez li ba Lavan bûm û heta niha li wir mam. Ga, ker, pez, xulam û cariyeyên min hene. Min şand ku xweyê xwe agahdar bikim, da ku dilê te bi min xweş be.” Qasid vegeriyan ba Aqûb û gotin: “Em gihîştin ba Esawê birayê te. Ew ji bo pêşwaziya te tê û 400 zilam bi wî re ne.” Aqûb gelekî tirsiya û ket tengasiyê. Wî gelê ku bi wî re bû, pez, dewar û deve kirin du wargeh, çimkî ew fikirî: “Heke Esaw bigihîje yek ji wargehan û êrîşî wî bike, wê wargehê mayî rizgar bibe.” Paşê Aqûb got: “Ya Xwedayê bavê min Îbrahîm û Xwedayê bavê min Îshaq, ya Bavê min, yê ku ji min re got: ‘Vegere welatê xwe û ba malbata xwe, da ku ez qenciyê li te bikim’, ez ji ya herî biçûk a hemû dilovanî û dilsoziya ku te nîşanî xulamê xwe daye biçûktir im. Çimkî min ev Çemê Urdinê tenê bi gopalê xwe derbas kir, lê niha ez bûme du wargeh. Lava dikim, ji destê birayê min, ji destê Esaw min rizgar bike. Ez ji wî ditirsim ku ew were û li min bixe, dayik bi zarokan re. Lê te got: ‘Bi rastî ezê qenciyê li te bikim û dûndana te wekî sêlaka deryayê bikim, ewqas zêde ku nayê hejmartin.’”

Wê şevê ew li wir ma. Paşê wî ji tiştên ku hebûn, diyariyek ji birayê xwe Esaw re hilda: 200 bizinên mê û bîst nêrî, 200 mî û bîst beran, sî deveyên dotinê bi çêlîkên wan re, çil çêlek, deh conega, bîst kerên mê û deh kerên nêr. Wî ew kerî bi kerî, cuda cuda dan destê xulamên xwe û ji xulamên xwe re got: “Li pêşiya min derbas bibin û di navbera keriyan de cih bihêlin.” Wî emir li yê pêşî kir: “Gava Esawê birayê min rastî te bê û ji te bipirse: ‘Tu yê kê yî? Tu diçî ku derê? Ev ên li pêşiya te yên kê ne?’ wê demê bêje: ‘Ev yên xulamê te Aqûb in, diyariyek e ku ji xweyê min Esaw re hatiye şandin. Va ye, ew bi xwe jî li pey me ye.’” Wî herwiha emir li yê diduyan, li yê sisêyan û li hemû yên ku li pey keriyan diçûn kir: “Gava hûn Esaw bibînin, heman tiştî jê re bêjin, û hûnê bêjin: ‘Herwiha xulamê te Aqûb li pey me ye.’” Çimkî ew fikirî: “Ezê bi diyariya ku li pêşiya min diçe wî razî bikim, paşê rûyê wî bibînim; belkî ew min qebûl bike.”

Bi vî awayî diyarî li pêşiya wî derbas bû, lê ew bi xwe wê şevê li wargehê ma.

Derbasbûna Çemê Yabboqê

Wê şevê ew rabû. Wî du jin û du cariyeyên xwe ligel yanzdeh kurên xwe hildan û ji bihora Yabboqê derbas bû. Wî ew hildan û ji çêm derbasî aliyê din kirin; bi heman awayî wî her tiştê ku hebû jî derbas kir. Û Aqûb bi tenê ma. Û zilamekî heta şeveqê bi wî re gulaş girt. Gava zilam dît ku zora wî li Aqûb naçe, wî dest da movika hêta wî, û dema ku wan gulaş digirt, hêta Aqûb ji cih derket.

Wî got: “Min berde, çimkî şeveq dibe.” Lê Aqûb jê re got: “Heke tu min pîroz nekî, ez te bernadim.”

Û wî jê re got: “Navê te çi ye?” Û wî got: “Aqûb.”

Wî got: “Êdî navê te wê ne Aqûb be, lê Îsraêl be; çimkî tu bi Bavê me û bi mirovan re têkoşiyayî û bi ser ketî.” ^b

Aqûb jê pirsî: “Lava dikim, ji min re bêje, navê te çi ye?” Wî got: “Çima tu li navê min dipirsî?” Û wî li wir ew pîroz kir.

Loma Aqûb navê wî cihî Penîêl danî: “Çimkî min Bavê me rû bi rû dît, lê dîsa jî canê min rizgar bû.” ^c Gava ew di ber Penûêlê re derbas dibû, roj li ser wî hilat; ji ber hêta xwe ew dişeliya. Loma heta îro jî Îsraêlî masûlkeya ranê ya li ser movikê naxwin; çimkî wî li wir, li masûlkeya ranê, li movika hêta Aqûb xist.