Paulus Balayar ka Rum

Paulus ngingetan sangkan ulah terus balayar, tapi teu dipaliré. Angin topan ti kalér-wétan ngabawa kapal opat belas poé nepi ka sarerea leungiteun harepan. Manéhna nyarios ka maranéhna yén hiji malaikat Rama urang geus jangji unggal nyawa bakal salamet, tuluy ngabagikeun roti. Kapal ancur dina gosong keusik, sarta sakabéh 276 jalma nepi ka basisir.

Pasal 27.

Sanggeus diputuskeun yen kami kudu balayar ka Itali, Paulus jeung sababaraha urang tahanan sejenna diserenkeun ka hiji perwira anu jenenganana Yulius, ti pasukan Kaisar. Kami naek kana hiji kapal ti Adramitium anu rek ka palabuan-palabuan sapanjang basisir Asia, tuluy balayar. Aristarkus, urang Makedonia ti Tesalonika, milu jeung kami. Poe isukna kami balabuh di Sidon. Yulius hade ka Paulus, diidinan nepungan babaturanana sangkan diurus. Ti dinya kami balayar deui, nyusur beulah Siprus anu kaauban, sabab angin nukangan. Sanggeus meuntas laut lega di hareupeun Kilikia jeung Pampilia, kami nepi ka Mira di Likia. Di dinya perwira teh manggih kapal ti Aleksandria anu rek ka Itali, tuluy kami ditumpangkeun kana eta kapal. Mangpoe-poe balayar lalaunan, kami bahe-bahe nepi ka Knidus. Ku lantaran angin ngahalangan, kami nyusur beulah Kreta anu kaauban, di hareupeun Salmone. Kalawan hese nyusur basisir, kami nepi ka Palabuan Alus, hiji tempat deukeut ka kota Lasea.

Loba waktu anu kaboroan—malah Poe Puasa oge geus kaliwat, nepi ka balayar ayeuna teh matak bahaya. Ku sabab kitu Paulus ngelingan, ^a “Saderek-saderek, ku kuring nenjo ieu palayaran teh bakal mawa bancang pakewuh jeung karugian anu gede—lain ngan ka barang muatan jeung kapal bae, tapi oge ka nyawa urang.” Tapi perwira teh leuwih percaya ka juru mudi jeung ka nu boga kapal batan kana omongan Paulus. Ku lantaran eta palabuan teu merenah pikeun ngaliwatan usum tiris, lolobana mutuskeun rek terus balayar, maksudna sugan bae bisa nepi ka Peniks, hiji palabuan di Kreta anu nyanghareup ka kidul-kulon jeung kaler-kulon, pikeun ngaliwatan usum tiris di dinya.

Topan di Laut

Waktu angin ti kidul niup lalaunan, maranehna nyangka geus hasil maksudna, tuluy ngangkat jangkar sarta balayar deukeut nyusur Kreta. Tapi teu lila, angin topan anu disebut Angin Kaler-wetan ngagelebug ti eta pulo. Kapal teh kabawa nepi ka teu bisa ngalawan angin, nya kami pasrah bae dibawa palid. Nalika ngaliwatan beulah hiji pulo leutik anu disebut Kauda anu kaauban, kami bahe-bahe bisa ngamankeun sakoci kapal. Sanggeus sakoci teh diangkat kana kapal, maranehna make tali pikeun nguatan awak kapal. Ku sabab sieun kandas dina gundukan keusik Sirtis, maranehna nurunkeun jangkar laut, tuluy kabawa palid. ^b Topan teh neunggaran kami kacida rosana, nepi ka poe isukna maranehna mimiti ngalungan barang muatan ka laut. Dina poe katilu, ku leungeun sorangan maranehna ngalungkeun pakakas kapal ka laut. Mangpoe-poe panonpoe jeung bentang teu katon, topan anu ngagalaksak teh terus bae ngamuk, nepi ka ahirna kami leungit pisan pangharepan pikeun bisa salamet.

Sanggeus lila teu dahar, Paulus nangtung di tengah-tengahna tuluy ngomong, “Saderek-saderek, mestina maraneh nurut ka kuring, teu balayar ti Kreta; tangtu moal nandangan bancang pakewuh jeung karugian ieu. Ayeuna kuring menta sangkan maraneh tetep teger: moal aya saurang-urang acan ti maraneh anu bakal leungit nyawana, ngan kapalna bae anu bakal musna. Peuting tadi aya malaikat Rama urang—nya Mantenna anu ngagaduhan diri kuring sarta anu disembah ku kuring—ngadeg di gigireun kuring, ^c sarta ngalahir, ‘Ulah sieun, Paulus. Anjeun kudu ngadeg di payuneun Kaisar, sarta tenjo—Rama urang parantos maparin ka anjeun nyawa sakabeh jalma anu balayar jeung anjeun.’ Ku sabab kitu sing teger, saderek-saderek—kuring percaya ka Rama urang: tangtu bakal kajadian cocog sakumaha anu geus diomongkeun ka kuring. Tapi urang kudu kandas di hiji pulo.”

Kapal Pecah

Dina peuting nu kaopat belas, waktu kami keur kabawa palid di Laut Adria, kira-kira tengah peuting para palaut ngarasa yen geus deukeut ka darat. Maranehna ngukur jerona cai, kapanggih saratus dua puluh kaki; sanggeus maju saeutik deui, diukur deui kapanggih salapan puluh kaki. ^d Ku sabab sieun nabrak batu karang, maranehna ngalungkeun opat jangkar ti buncelik kapal, tuluy ngadoa supaya buru-buru beurang. Para palaut nyoba rek kabur ti kapal, nurunkeun sakoci kana laut, api-api rek nurunkeun jangkar ti hulu kapal. Paulus ngomong ka perwira jeung ka para prajurit, “Lamun ieu jelema-jelema teu tetep aya di kapal, maraneh moal bisa salamet.” Nya para prajurit megatkeun tali anu nahan sakoci, diantep bae palid.

Memeh balebat, Paulus ngajak ka sarerea supaya dahar, pokna, “Geus opat belas poe maraneh ngadago kalawan salempang, teu dahar, tacan ngasaan nanaon. Ku sabab kitu kuring menta sangkan maraneh dahar—ieu teh pikeun kasalametan maraneh. Moal aya buuk salambar-lambar acan tina sirah maraneh anu bakal leungit.” Sanggeus ngomong kitu, anjeunna nyokot roti, tuluy muji sukur ka Rama urang di hareupeun sarerea, roti teh dipincang-pincang, terus didahar. Sarerea jadi teger, tuluy milu dalahar. Jumlah kami kabeh anu aya di kapal teh dua ratus tujuh puluh genep urang. Sanggeus sareubeuh dahar, maranehna ngahampangan kapal ku jalan ngalungan gandum ka laut. Sanggeus beurang, maranehna teu wawuh kana eta darat, tapi nenjo hiji teluk anu basisirna keusik, tuluy maranehna ngarencanakeun, lamun bisa mah, rek ngandaskeun kapal di dinya. Jangkar-jangkar teh dipotongan talina, diantep di jero laut, dina waktu nu sarua maranehna ngudar tali kamudi. Tuluy ngangkat layar hareup kana angin, terus nuju ka basisir. Tapi kapal teh nabrak gundukan keusik tempat dua arus patepung, nepi ka kandas—hulu kapal nyangsang pageuh teu bisa usik, ari buncelik kapal ancur ku rosana ombak.

Para prajurit ngarencanakeun rek maehan tahanan-tahanan, supaya ulah aya nu bisa ngojay kabur sarta lolos. Tapi perwira teh, lantaran hayang nyalametkeun Paulus, nyaram maranehna tina rencanana, tuluy marentah sangkan sakur anu bisa ngojay luncat ti heula tuluy ka darat, ari nu sejenna—aya nu numpak papan, aya nu numpak tataen kapal. Kitu nepi ka sarerea salamet nepi ka darat.