رسولن جا ڪم 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹جڏهن اهو فيصلو ٿيو تہ اسين ٻيڙيءَ ۾ اٽلي وڃون، تڏهن هنن پولس ۽ ڪي ٻيا قيدي شاهي دستي جي جوليس نالي هڪ صوبيدار جي حوالي ڪيا. ²اسين اڊرامتيم جي هڪ ٻيڙيءَ ۾ چڙهي، جيڪا آسيا جي ڪناري وارن بندرگاهن ڏانهن ويندڙ هئي، سمنڊ ۾ روانا ٿياسين. اسان سان گڏ ٿسلونيڪي جو رهندڙ مقدونيائي ارسترخس بہ هو. ³ٻئي ڏينهن اسين صيدا ۾ لنگر انداز ٿياسين. جوليس پولس سان مهربانيءَ سان پيش آيو ۽ کيس دوستن وٽ وڃي سار سنڀال وٺڻ جي موڪل ڏنائين. ⁴اتان اسين وري سمنڊ ۾ روانا ٿياسين ۽ ڇاڪاڻ تہ واءُ اسان جي مخالف هو، تنهنڪري ڪپرس جي ڍڪيل پاسي کان لنگهياسين. ⁵ڪيليڪيا ۽ پمفيليا جي سامهون کليل سمنڊ مان لنگهي اسين لوڪيا جي مرا شهر ۾ پهتاسين. ⁶اتي صوبيدار اسڪندريا جي هڪ ٻيڙي ڏٺي جيڪا اٽلي ڏانهن پئي وئي، سو اسان کي ان ۾ چاڙهي ڇڏيائين. ⁷ڪيترن ڏينهن تائين آهستي آهستي هلندي، اسين ڏاڍي مشڪل سان نيدس جي سامهون پهتاسين. جيئن تہ واءُ اسان کي اڳتي وڌڻ نہ ڏنو، تنهنڪري سلمونه جي سامهون ڪريتي جي ڍڪيل پاسي کان لنگهياسين. ⁸ڪناري ڪناري ڏاڍي مشڪل سان هلندي اسين ”سهڻا بندر“ نالي هڪ جاءِ تي پهتاسين، جيڪا لسيا شهر جي ويجهو هئي.

⁹گھڻو وقت وڃائجي ويو هو، روزي جو ڏينهن بہ لنگهي چڪو هو، جنهن ڪري هاڻي سمنڊ جو سفر خطرناڪ ٿي پيو هو. تنهنڪري پولس کين خبردار ڪندي چيو تہ ^a a v9 ”روزو“ ڪفاري جو ڏينهن هو، جيڪو خزان ۾ ايندو آهي — جڏهن اهو لنگهي ويو تہ سمنڊ جي محفوظ سفر جي موسم عملي طرح ختم ٿي چڪي هئي. ¹⁰”اي ڀائرو، مون کي نظر اچي ٿو تہ هي سفر تباهي ۽ وڏو نقصان آڻيندو — نہ رڳو مال ۽ ٻيڙيءَ لاءِ، پر اسان جي جانن لاءِ بہ.“ ¹¹پر صوبيدار پولس جي ڳالهين کان وڌيڪ ملاح ۽ ٻيڙيءَ جي مالڪ تي ڀروسو ڪيو. ¹²ڇاڪاڻ تہ اهو بندر سياري ۾ رهڻ جوڳو نہ هو، تنهنڪري گھڻن جو خيال هو تہ اڳتي هلجي، ۽ ڪنهن نہ ڪنهن طرح فينڪس پهچي اتي سيارو گذاريون، جيڪو ڪريتي جو هڪ بندر آهي ۽ ڏکڻ-اولهه ۽ اتر-اولهه ڏانهن کليل آهي.

سمنڊ ۾ طوفان

¹³جڏهن ڏکڻ جو واءُ نرميءَ سان لڳو، تڏهن پنهنجو مقصد حاصل ٿيل سمجھي هنن لنگر کنيو ۽ ڪريتي جي ڪناري سان ويجهو ٿي هلڻ لڳا. ¹⁴پر ٿوري دير کانپوءِ ٻيٽ کان ”اتر-اوڀر“ نالي طوفاني واءُ هيٺ لهي آيو. ¹⁵ٻيڙي طوفان ۾ ڦاسي پئي ۽ واءُ جو مقابلو نہ ڪري سگھي، تنهنڪري اسان ان کي واءُ جي حوالي ڪري ڇڏيو ۽ اها وهندي وئي. ¹⁶ڪائودا نالي هڪ ننڍي ٻيٽ جي اوٽ ۾ هلندي، اسين ڏاڍي مشڪل سان ٻيڙيءَ جي ننڍي ٻيڙي سنڀالي سگھياسين. ¹⁷جڏهن ان کي مٿي کڻي آيا، تڏهن ٻيڙيءَ جي هيٺان رسا ڪَسي ٻڌائون. سرٽس جي ريتيءَ جي ٽڪرين ۾ ڦاسڻ جي خوف کان، سمنڊي لنگر هيٺ لاهي ڇڏيائون ۽ ائين وهندا ويا. ^b b v17 سرٽس اتر آفريڪا جي ڪناري کان ٻاهر ريتيءَ جي ڦرندڙ ٽڪرين جو بدنام علائقو هو، جنهن کان قديم ملاح ڊڄندا هئا. ¹⁸طوفان اسان کي ايڏا سخت ڌڪ هنيا جو ٻئي ڏينهن هنن مال سمنڊ ۾ اڇلڻ شروع ڪيو. ¹⁹ٽئين ڏينهن پنهنجن هٿن سان ٻيڙيءَ جو سامان سمنڊ ۾ اڇليائون. ²⁰ڪيترن ڏينهن تائين نہ سج نظر آيو نہ تارا، سخت طوفان برابر هلندو رهيو، ۽ آخرڪار اسان جي بچڻ جي سڄي اميد ختم ٿي وئي.

²¹جڏهن گھڻي وقت کان بنا کاڌي جي هئا، تڏهن پولس انهن جي وچ ۾ بيھي چيو تہ ”اي ڀائرو، جيڪڏهن اوهين منهنجي ڳالهه مڃيو ها ۽ ڪريتي کان روانا نہ ٿيو ها، تہ هي تباهي ۽ نقصان اوهان تي نہ اچي ها. ²²هاڻي آءٌ اوهان کي تاڪيد ٿو ڪريان تہ همت رکو، ڇاڪاڻ تہ اوهان مان ڪنهن جي بہ جان نہ ويندي، رڳو ٻيڙي ئي تباهه ٿيندي. ²³گذريل رات اسان جي پيءُ جو فرشتو، جنهن جو آءٌ آهيان ۽ جنهن جي بندگي ٿو ڪريان، منهنجي ڀر ۾ اچي بيٺو، ^c c v23 پولس ڪنهن پري واري معبود جو نالو نہ ٿو وٺي، پر انهيءَ پيءُ جو جنهن جو هو آهي — ٻڏندڙ ٻيڙيءَ ۾ بہ هو پنهنجي پيءُ جي سنڀال ۾ هڪ پٽ آهي. ²⁴چيائينم تہ ’اي پولس، ڊڄ نہ. تو کي قيصر آڏو بيھڻو آهي، ۽ ڏس، اسان جي پيءُ تو کي انهن سڀني جون جانيون ڏنيون آهن جيڪي تو سان گڏ سفر ڪري رهيا آهن.‘ ²⁵تنهنڪري اي ڀائرو، همت ڪريو، ڇاڪاڻ تہ مون کي اسان جي پيءُ تي ڀروسو آهي تہ جيئن مون کي ٻڌايو ويو آهي، تيئن ئي ٿيندو. ²⁶پر اسان کي ڪنهن ٻيٽ تي ضرور وڃي لڳڻو آهي.“

ٻيڙيءَ جو تباهه ٿيڻ

²⁷چوڏهين رات اسين اڃا ائڊرياٽڪ سمنڊ ۾ وهندا پئي ويا، تہ اڌ رات جي وقت ملاحن کي محسوس ٿيو تہ زمين ويجهي اچي رهي آهي. ²⁸هنن پاڻيءَ جي کوٽائي ماپي تہ هڪ سؤ ويهه فوٽ نڪتي. ٿورو اڳتي وڃي وري ماپيائون تہ نوي فوٽ نڪتي. ^d d v28 يوناني ۾ پهرين ويهه پوءِ پندرهن فٿم ماپيا ويا آهن — تيزيءَ سان گھٽجندڙ کوٽائي ملاحن کي خبردار ڪيو تہ زمين خطرناڪ حد تائين ويجهي آهي. ²⁹پٿرن سان ٽڪرائڻ جي ڊپ کان ٻيڙيءَ جي پٺئين پاسي کان چار لنگر هيٺ لاٿائون ۽ ڏينهن جي روشنيءَ لاءِ دعا ڪرڻ لڳا. ³⁰ملاحن ٻيڙيءَ مان ڀڄڻ جي ڪوشش ڪئي، ۽ اڳئين پاسي کان لنگر هڻڻ جو ڍونگ ڪري ننڍي ٻيڙي سمنڊ ۾ لاٿائون. ³¹پولس صوبيدار ۽ سپاهين کي چيو تہ ”جيستائين هي ماڻهو ٻيڙيءَ ۾ نہ رهندا، تيستائين اوهين بچي نہ سگھندا.“ ³²تڏهن سپاهين ننڍي ٻيڙيءَ کي جھليندڙ رسا ڪپي ان کي وهڻ ڏنو.

³³صبح ٿيڻ کان ڪجھ اڳ پولس سڀني کي کائڻ جو تاڪيد ڪندي چيو تہ ”اڄ چوڏهون ڏينهن آهي جو اوهين ڪجھ بہ نہ کائي، بنا کاڌي جي، پريشانيءَ ۾ انتظار ڪندا رهيا آهيو. ³⁴تنهنڪري آءٌ اوهان کي کائڻ جو تاڪيد ٿو ڪريان، ڇاڪاڻ تہ ان ۾ اوهان جو بچاءُ آهي. اوهان مان ڪنهن جي مٿي جو هڪ وار بہ نہ ڪرندو.“ ³⁵هيءُ چئي، ماني کڻي، سڀني جي اڳيان اسان جي پيءُ جو شڪر ادا ڪري، ان کي ڀڃي کائڻ لڳو. ³⁶تڏهن سڀني کي همت ٿي ۽ پاڻ بہ ڪجھ کاڌو کاڌائون. ³⁷ٻيڙيءَ ۾ اسين سڀ گڏي ٻه سؤ ڇهتر ماڻهو هئاسين. ³⁸جڏهن کاڌي سان ڍاپي ويا، تڏهن اناج سمنڊ ۾ اڇلي ٻيڙيءَ جو بار گھٽايائون. ³⁹جڏهن ڏينهن ٿيو تہ هنن ان زمين کي نہ سڃاتو، پر ريتيلي ڪناري وارو هڪ کاڙي ڏٺائون، ۽ ارادو ڪيائون تہ جيڪڏهن ٿي سگھي تہ ٻيڙي اتي لڳائي ڇڏين. ⁴⁰لنگرن کي ڪپي سمنڊ ۾ ڇڏي ڏنائون، ساڳئي وقت سُڪان جا رسا بہ کوليائون. پوءِ اڳيون ٻاد واءُ ڏانهن مٿي ڪري ڪناري ڏانهن هلڻ لڳا. ⁴¹پر ٻن وهڪرن جي ملڻ واري هنڌ تي واريءَ جي ٽڪريءَ سان ٽڪرائجي ٻيڙي زمين تي لڳائي ڇڏيائون — ان جو اڳيون حصو ڦاسي ويو ۽ بلڪل نہ لڏيو، ۽ موجن جي زور سان پٺيون حصو ٽڪرا ٽڪرا ٿي ويو.

⁴²سپاهين قيدين کي ماري ڇڏڻ جو ارادو ڪيو، تہ جيئن ڪو بہ ترندي ڀڄي نہ وڃي. ⁴³پر صوبيدار پولس کي بچائڻ چاهيندي، انهن کي سندن ارادي کان روڪيو ۽ حڪم ڏنائين تہ جيڪي ترڻ ڄاڻن ٿا سي پهرين ٽپو ڏئي ڪناري تي پهچن، ⁴⁴ٻيا ڪي تختن تي ۽ ڪي ٻيڙيءَ جي ٽڪرن تي پهچن. ائين سڀ سلامتيءَ سان ڪناري پهتا.