அப்போஸ்தலர் 27

27 ¹நாங்கள் இத்தாலியாவுக்குக் கப்பல் ஏறிப் போகும்படி தீர்மானிக்கப்பட்டபோது, பவுலையும் வேறுசில கைதிகளையும் இராயனுடைய படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த யூலியு என்னும் நூற்றுக்கு அதிபதியிடம் ஒப்படைத்தார்கள். ²ஆசியா நாட்டின் கடற்கரையோர துறைமுகங்களுக்குப் போகும் அத்திரமித்தியம் ஊர்க் கப்பலில் ஏறி நாங்கள் கடலில் புறப்பட்டோம். தெசலோனிக்கே பட்டணத்தானாகிய அரிஸ்தர்க்கு என்னும் மக்கெதோனியன் எங்களுடனே இருந்தான். ³மறுநாள் சீதோன் பட்டணத்தில் கப்பல் சேர்ந்தோம். யூலியு பவுலிடம் தயவாய் நடந்து, அவனுடைய நண்பர்களிடம் போய்ப் பராமரிப்பைப் பெற்றுக்கொள்ள அனுமதி கொடுத்தான். ⁴அங்கிருந்து நாங்கள் கடலில் புறப்பட்டு, காற்று எங்களுக்கு எதிராயிருந்தபடியால், சீப்புரு தீவின் மறைவான பக்கமாய்க் கப்பல் ஓட்டினோம். ⁵சிலிசியா, பம்பிலியா நாடுகளுக்கு எதிரான வெளிக்கடலைக் கடந்து, லீசியா நாட்டிலுள்ள மீரா பட்டணத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். ⁶அங்கே இத்தாலியாவுக்குப் போகிற அலெக்சந்திரியா ஊர்க் கப்பலொன்றை நூற்றுக்கு அதிபதி கண்டு, எங்களை அதில் ஏற்றினான். ⁷அநேக நாட்களாக மெதுவாய்க் கப்பல் ஓட்டி, வெகு சிரமத்தோடு கினீது பட்டணத்திற்கு எதிராக வந்தோம். காற்று எங்களை முன்னேறவிடாதபடியால், சல்மோனே ஊருக்கு எதிராகக் கிரேத்தா தீவின் மறைவான பக்கமாய்க் கப்பல் ஓட்டினோம். ⁸வெகு சிரமத்தோடு கரையோரமாய்க் கடந்து, லசேயா பட்டணத்திற்கு அருகிலிருந்த நல்ல துறைமுகம் என்னும் இடத்திற்கு வந்தோம்.

⁹வெகு காலம் கழிந்துபோனதுமல்லாமல், உபவாசநாளும் ஏற்கெனவே கடந்துபோனதால், இப்பொழுது கடற்பயணம் ஆபத்தானதாயிற்று. ஆகையால் பவுல் அவர்களை எச்சரித்து, ^a a v9 "உபவாசநாள்" என்பது இலையுதிர் காலத்தில் வந்த பாவநிவாரண நாள் — அது கடந்தபின், பாதுகாப்பான கடற்பயணத்திற்குரிய காலம் நடைமுறையில் அடைபட்டுவிட்டது. ¹⁰"மனிதரே, இந்தக் கப்பல் பயணம் சரக்குக்கும் கப்பலுக்கும் மட்டுமல்ல, நம்முடைய உயிர்களுக்கும் அழிவையும் பெரிய நஷ்டத்தையும் வருவிக்கும் என்று காண்கிறேன்" என்றான். ¹¹ஆனாலும் நூற்றுக்கு அதிபதி பவுலுடைய வார்த்தைகளைவிட, மாலுமியையும் கப்பல் சொந்தக்காரனையும் அதிகமாய் நம்பினான். ¹²அந்தத் துறைமுகம் மழைக்காலம் தங்குவதற்கு ஏற்றதல்லாதபடியால், எப்படியாவது தென்மேற்குக்கும் வடமேற்குக்கும் திறந்திருந்த கிரேத்தா தீவின் துறைமுகமாகிய பேனிக்சுக்குச் சென்று அங்கே மழைக்காலம் தங்கலாமென்று அநேகர் தீர்மானித்தார்கள்.

கடலில் புயல்

¹³தென்றல் காற்று மெதுவாய் வீசினபோது, தங்கள் நோக்கம் கைகூடிற்றென்று நினைத்து, நங்கூரத்தைத் தூக்கி, கிரேத்தா தீவுக்கு அருகாக ஓட்டிக்கொண்டு போனார்கள். ¹⁴ஆனால் சற்று நேரத்திற்குள்ளாகவே, வடகீழ்க்காற்று என்னும் புயற்காற்று தீவிலிருந்து அடித்தது. ¹⁵கப்பல் அதில் அகப்பட்டு, காற்றுக்கு எதிர்த்து நிற்கக்கூடாதபடியால், அதை விட்டுவிட்டோம்; அது அடித்துக்கொண்டு போகப்பட்டது. ¹⁶கவுதா என்னும் சிறிய தீவின் மறைவில் ஓடும்போது, வெகு சிரமத்தோடு கப்பலின் படகைக் காப்பாற்ற முடிந்தது. ¹⁷அதைத் தூக்கி ஏற்றியபின், கப்பலின் உடலைக் கயிறுகளால் கட்டி இறுக்கினார்கள். சூர்த்தி என்னும் மணல்திட்டில் மோதிக் கவிழ்ந்துபோவோமோ என்று பயந்து, பாய்மரக் கருவிகளை இறக்கி, அடித்துக்கொண்டு போகப்பட்டார்கள். ^b b v17 சூர்த்தி என்பது வட ஆப்பிரிக்காக் கடற்கரையோரமிருந்த, இடம்மாறும் மணல்திட்டுகள் நிறைந்த பேர்பெற்ற பகுதி — பண்டைய மாலுமிகள் அதைக் கண்டு நடுங்கினர். ¹⁸புயல் எங்களை மிகக் கடுமையாய் அடித்ததால், மறுநாள் அவர்கள் சரக்குகளைக் கடலில் எறியத் தொடங்கினார்கள். ¹⁹மூன்றாம் நாளில், தங்கள் கைகளாலேயே கப்பலின் கருவிகளையும் கடலில் எறிந்தார்கள். ²⁰அநேக நாட்களாய் சூரியனும் நட்சத்திரங்களும் தோன்றாமலும், கடும்புயல் ஓயாமல் வீசிக்கொண்டும் இருந்ததால், நாங்கள் தப்பிப் பிழைப்போம் என்கிற நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்துவிட்டோம்.

²¹வெகு நேரம் அவர்கள் உணவின்றி இருந்தபின், பவுல் அவர்கள் நடுவே நின்று, "மனிதரே, நீங்கள் என் சொல்லைக் கேட்டு, கிரேத்தாவைவிட்டுக் கப்பல் ஏறாதிருந்திருக்கவேண்டியதாயிருந்தது; அப்படிச் செய்திருந்தால் இந்த அழிவையும் நஷ்டத்தையும் தவிர்த்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். ²²இப்பொழுதும் நீங்கள் திடன்கொண்டிருக்கும்படி உங்களுக்குக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; உங்களில் ஒருவனும் உயிரை இழக்கமாட்டான், கப்பல் மட்டுமே அழியும். ²³நான் யாருக்குச் சொந்தமாயிருந்து யாருக்குப் பணிசெய்கிறேனோ, அந்த எங்கள் பிதாவின் தூதன் நேற்றிரவு என் அருகில் நின்று, ^c c v23 பவுல் தூரத்திலிருக்கும் ஒரு தெய்வத்தை அல்ல, தான் யாருக்குச் சொந்தமோ அந்தப் பிதாவைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறான் — மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் கப்பலிலும், தன் பிதாவின் பராமரிப்பிலிருக்கும் ஒரு மகனாகவே இருக்கிறான். ²⁴'பவுலே, பயப்படாதே; நீ இராயனுக்கு முன்பாக நிற்கவேண்டும்; இதோ, உன்னோடு கப்பல் ஏறியிருக்கிற எல்லாருடைய உயிர்களையும் எங்கள் பிதா உனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்' என்று சொன்னான். ²⁵ஆகையால் மனிதரே, திடன்கொள்ளுங்கள்; எனக்குச் சொல்லப்பட்டபடியே நடக்கும் என்று எங்கள் பிதாவை நம்புகிறேன். ²⁶ஆனாலும் நாம் ஒரு தீவின்மேல் மோதிக் கரையேற வேண்டியதாயிருக்கும்" என்றான்.

கப்பல் சேதம்

²⁷பதினாலாம் இரவில், நாங்கள் அத்திரியாக் கடலிலே அடித்துக்கொண்டு போகப்பட்டுக்கொண்டிருக்கையில், நடு இரவளவில் தரை நெருங்குகிறதென்று மாலுமிகள் உணர்ந்தார்கள். ²⁸அவர்கள் ஆழம் அளந்து நூற்றிருபது அடி என்று கண்டார்கள்; இன்னும் சற்றுத் தூரம் சென்று மறுபடியும் அளந்து தொண்ணூறு அடி என்று கண்டார்கள். ^d d v28 கிரேக்கில் இருபது பின்பு பதினைந்து மாராள் ஆழம் என்று உள்ளது — வேகமாய்க் குறைந்துகொண்டு வந்த ஆழம், தரை ஆபத்தாய் அருகிலிருக்கிறது என்று மாலுமிகளை எச்சரித்தது. ²⁹பாறைகளில் மோதுவோமோ என்று பயந்து, கப்பலின் பின்பக்கத்திலிருந்து நான்கு நங்கூரங்களைப் போட்டு, பொழுது விடிய வேண்டுமென்று ஜெபம் பண்ணினார்கள். ³⁰மாலுமிகள் கப்பலைவிட்டுத் தப்பியோட முயன்று, கப்பலின் முன்பக்கத்திலிருந்து நங்கூரங்களைப் போடுவதுபோல் பாசாங்கு செய்து, படகைக் கடலில் இறக்கினார்கள். ³¹அப்பொழுது பவுல் நூற்றுக்கு அதிபதியையும் போர்ச்சேவகர்களையும் நோக்கி, "இவர்கள் கப்பலில் தங்கியிராவிட்டால் நீங்கள் தப்பிப் பிழைக்கமாட்டீர்கள்" என்றான். ³²அப்பொழுது போர்ச்சேவகர்கள் படகைப் பிடித்திருந்த கயிறுகளை அறுத்து, அதைத் தண்ணீரில் விழவிட்டார்கள்.

³³பொழுது விடிவதற்குச் சற்றுமுன், பவுல் எல்லாரையும் உணவு உட்கொள்ளும்படி வேண்டிக்கொண்டு, "நீங்கள் ஒன்றும் சாப்பிடாமல் பட்டினியாய்க் கவலையோடு காத்திருக்கிறது இன்று பதினாலாம் நாள். ³⁴ஆகையால் உணவு உட்கொள்ளும்படி உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; இது உங்கள் உயிர் பிழைப்பதற்காகவே; உங்களில் ஒருவனுடைய தலையிலிருந்து ஒரு மயிரும் நஷ்டமாகாது" என்றான். ³⁵இப்படிச் சொல்லி, அப்பத்தை எடுத்து, எல்லாருக்கும் முன்பாக எங்கள் பிதாவுக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்தி, அதைப் பிட்டுச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். ³⁶அப்பொழுது எல்லாரும் திடன்கொண்டு தாங்களும் உணவு உட்கொண்டார்கள். ³⁷கப்பலில் நாங்கள் மொத்தம் இருநூற்று எழுபத்தாறு பேராயிருந்தோம். ³⁸உணவு உட்கொண்டு திருப்தியடைந்தபின், தானியத்தைக் கடலில் எறிந்து கப்பலை இலேசாக்கினார்கள். ³⁹பொழுது விடிந்தபோது, அது இன்ன தேசம் என்று அறியாதிருந்தும், மணல் கரையுள்ள ஒரு குடாக்கடலைக் கண்டு, முடியுமானால் அங்கே கப்பலைக் கரையேற்றலாமென்று திட்டமிட்டார்கள். ⁴⁰நங்கூரங்களை அறுத்துக் கடலிலேயே விட்டுவிட்டு, அதே சமயம் சுக்கானின் கயிறுகளையும் அவிழ்த்து, முன்பாயைக் காற்றுக்கு விரித்து, கரையை நோக்கிச் சென்றார்கள். ⁴¹ஆனால் இரண்டு நீரோட்டங்கள் சந்தித்த ஒரு மணல்திட்டில் மோதி, கப்பலைக் கரையேற்றினார்கள்; அதன் முன்பக்கம் அசையாமல் உறுதியாய்ச் சிக்கிக்கொண்டது, பின்பக்கமோ அலைகளின் வேகத்தால் உடைந்துபோயிற்று.

⁴²கைதிகளில் ஒருவனும் நீந்தித் தப்பியோடாதபடி, அவர்களைக் கொன்றுபோட வேண்டுமென்று போர்ச்சேவகர்கள் திட்டமிட்டார்கள். ⁴³ஆனால் நூற்றுக்கு அதிபதி பவுலைக் காப்பாற்ற விரும்பி, அவர்களை அந்தத் திட்டத்திலிருந்து தடுத்து, நீந்தத் தெரிந்தவர்கள் முதலில் கடலில் குதித்துக் கரையேறவும், ⁴⁴மற்றவர்கள் சிலர் பலகைகள்மேலும், சிலர் கப்பலின் உடைந்த துண்டுகள்மேலும் ஏறிக் கரையேறவும் கட்டளையிட்டான். இவ்விதமாய் எல்லாரும் தப்பிக் கரையேறினார்கள்.