પ્રેષિતોનાં કાર્યો 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹જ્યારે નક્કી થયું કે અમે ઇટાલી જવા સફર કરીશું, ત્યારે તેઓએ પાઉલને તથા બીજા કેટલાક કેદીઓને સમ્રાટની પલટણના યૂલિયસ નામના સૂબેદારને સોંપ્યા. ²અમે આસિયાના કિનારા પરનાં બંદરોએ જનારા આદ્રમુત્તિયાના એક વહાણમાં ચઢીને સમુદ્રમાં નીકળ્યા. થેસ્સાલોનિકાનો મકદોનિયાનો આરિસ્તાર્ખસ અમારી સાથે હતો. ³બીજા દિવસે અમે સિદોનમાં પહોંચ્યા. યૂલિયસે પાઉલ પ્રત્યે માયાળુ વર્તન રાખ્યું અને તેની સંભાળ માટે તેને મિત્રો પાસે જવા દીધો. ⁴ત્યાંથી અમે સમુદ્રમાં નીકળ્યા અને, પવન અમારી સામે હતો તેથી, સાયપ્રસની આડશવાળી બાજુએ થઈને સફર કરી. ⁵કિલીકિયા તથા પમ્ફુલિયા પાસેના ખુલ્લા સમુદ્રમાં થઈને સફર કરીને અમે લૂકિયાના મૂરામાં પહોંચ્યા. ⁶ત્યાં સૂબેદારને ઇટાલી જતું આલેક્સાંદ્રિયાનું એક વહાણ મળ્યું અને તેણે અમને તેમાં ચઢાવ્યા. ⁷ઘણા દિવસો સુધી ધીમે ધીમે સફર કરીને અમે મુશ્કેલીથી કનિદસ પહોંચ્યા. પવન અમને આગળ વધવા દેતો ન હતો તેથી અમે સલ્મોને પાસે થઈને ક્રીતની આડશવાળી બાજુએ થઈને સફર કરી. ⁸મુશ્કેલીથી કિનારે કિનારે ચાલીને અમે લાસૈયા નગરની નજીક આવેલા સુંદર બંદરો નામની જગ્યાએ પહોંચ્યા.

⁹ઘણો સમય વીતી ગયો હતો—ઉપવાસનો દિવસ પણ વીતી ગયો હતો અને હવે સફર કરવી જોખમી બની હતી. તેથી પાઉલે તેઓને ચેતવ્યા, ^a a v9 “ઉપવાસનો દિવસ” એ પાનખરમાં આવતો પ્રાયશ્ચિતનો દિવસ હતો—તે વીતી ગયા પછી સમુદ્રમાં સલામત મુસાફરીની ઋતુ ખરેખર બંધ થઈ જતી. ¹⁰“ભાઈઓ, મને દેખાય છે કે આ સફર આફત તથા ભારે નુકસાન લાવશે—ફક્ત માલ તથા વહાણને જ નહિ, પણ આપણા જીવને પણ.” ¹¹પણ સૂબેદારે પાઉલના શબ્દો કરતાં સુકાની તથા વહાણના માલિક પર વધારે ભરોસો રાખ્યો. ¹²બંદર શિયાળો વિતાવવા માટે યોગ્ય ન હતું તેથી ઘણાએ ત્યાંથી આગળ સફર કરવાનું નક્કી કર્યું, કે કોઈ રીતે તેઓ ફિનીકસ પહોંચી શકે અને ત્યાં શિયાળો વિતાવી શકે; એ ક્રીતનું બંદર નૈર્ઋત્ય તથા વાયવ્ય તરફ મુખ રાખતું હતું.

સમુદ્રમાં તોફાન

¹³જ્યારે દક્ષિણનો પવન હળવેથી વાવા લાગ્યો, ત્યારે તેઓએ માની લીધું કે પોતાનો હેતુ સફળ થયો છે અને તેઓ લંગર ઉપાડીને ક્રીતને અડોઅડ થઈને સફર કરવા લાગ્યા. ¹⁴પણ થોડા સમયમાં જ ઈશાન નામનો તોફાની પવન ટાપુ પરથી ધસી આવ્યો. ¹⁵વહાણ તેમાં સપડાઈ ગયું અને પવનની સામે ટકી શક્યું નહિ, તેથી અમે હાર માનીને વહેવા લાગ્યા. ¹⁶કૌદા નામના એક નાના ટાપુની આડશે થઈને દોડતાં અમે મુશ્કેલીથી વહાણની હોડી સંભાળી શક્યા. ¹⁷તેને ઉપર ખેંચી લીધા પછી તેઓએ દોરડાંથી વહાણના પેટાળને બાંધ્યું. તેઓ સુર્તિસના રેતીના ઢૂવા પર જઈ ચઢશે એવા ભયથી તેઓએ સમુદ્રનું લંગર ઉતાર્યું અને તેઓ વહેવા લાગ્યા. ^b b v17 સુર્તિસ એ ઉત્તર આફ્રિકાના કિનારા પાસે ખસતી રેતીના ઢૂવાનો કુખ્યાત પટ હતો, જેનાથી પ્રાચીન ખલાસીઓ ડરતા. ¹⁸તોફાને અમને એટલી ભયંકર રીતે ઝપટમાં લીધા કે બીજા દિવસે તેઓ માલ દરિયામાં ફેંકવા લાગ્યા. ¹⁹ત્રીજા દિવસે તેઓએ પોતાના હાથે વહાણનાં સાધનો દરિયામાં ફેંકી દીધાં. ²⁰ઘણા દિવસો સુધી સૂર્ય કે તારાઓ દેખાયા નહિ, ભયંકર તોફાન ચાલુ જ રહ્યું અને છેવટે બચવાની અમારી બધી આશા જતી રહી.

²¹તેઓ ઘણા સમયથી ખોરાક વિના હતા તે પછી પાઉલે તેઓની વચ્ચે ઊભા રહીને કહ્યું, “ભાઈઓ, તમારે મારું સાંભળીને ક્રીતથી સફર ન કરવી જોઈતી હતી; તો તમે આ આફત તથા નુકસાનથી બચી ગયા હોત. ²²હવે હું તમને વિનંતી કરું છું કે હિંમત રાખો: તમારામાંનો કોઈ પોતાનો જીવ ગુમાવશે નહિ, ફક્ત વહાણ જ નાશ પામશે. ²³ગઈ રાતે આપણા પિતાના એક દૂત—જેમનો હું છું અને જેમની હું સેવા કરું છું—મારી પાસે ઊભા રહ્યા, ^c c v23 પાઉલ કોઈ દૂરના દેવતાનું નામ નથી લેતો, પણ જે પિતાનો તે છે તેમનું—ડૂબતા વહાણમાં પણ તે પોતાના પિતાની સંભાળ હેઠળનો પુત્ર છે. ²⁴અને કહ્યું, ‘પાઉલ, બીશ નહિ. તારે કાઈસાર આગળ ઊભા રહેવું પડશે, અને જો—આપણા પિતાએ તારી સાથે સફર કરનારા સર્વના જીવ તને આપ્યા છે.’ ²⁵તેથી ભાઈઓ, હિંમત રાખો—હું આપણા પિતા પર ભરોસો રાખું છું: જેમ મને કહેવામાં આવ્યું છે તેમ જ થશે. ²⁶પણ આપણે કોઈ ટાપુ પર જઈ ચઢવું પડશે.”

વહાણનું ભાંગી પડવું

²⁷ચૌદમી રાતે, જ્યારે અમે હજી આદ્રિયા સમુદ્રમાં વહી રહ્યા હતા, ત્યારે મધ્યરાત્રિ આસપાસ ખલાસીઓને લાગ્યું કે કોઈ ભૂમિ નજીક આવી રહી છે. ²⁸તેઓએ પાણીની ઊંડાઈ માપી તો ૧૨૦ ફૂટ મળી; થોડે આગળ જઈને ફરી માપી તો નેવું ફૂટ મળી. ^d d v28 ગ્રીકમાં વીસ અને પછી પંદર ભાર (fathom) માપ છે—ઝડપથી ઘટતી ઊંડાઈએ ખલાસીઓને ચેતવ્યા કે ભૂમિ ભયજનક રીતે નજીક છે. ²⁹ખડકો સાથે અથડાવાના ભયથી તેઓએ વહાણની પાછલી બાજુએથી ચાર લંગર નાખ્યાં અને દિવસ ઊગવાની પ્રાર્થના કરી. ³⁰ખલાસીઓએ વહાણમાંથી નાસી જવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને આગલી બાજુએથી લંગર નાખવાનો ઢોંગ કરીને હોડી સમુદ્રમાં ઉતારી. ³¹પાઉલે સૂબેદાર તથા સૈનિકોને કહ્યું, “જો આ માણસો વહાણમાં નહિ રહે, તો તમે બચી શકશો નહિ.” ³²તેથી સૈનિકોએ હોડીને બાંધેલાં દોરડાં કાપી નાખ્યાં અને તેને વહી જવા દીધી.

³³પરોઢ થવાની તૈયારીમાં પાઉલે સર્વને ખાવાની વિનંતી કરતાં કહ્યું, “આજ ચૌદમો દિવસ છે કે તમે ચિંતાતુર થઈને, ખોરાક વિના, કંઈ પણ ખાધા વગર રાહ જુઓ છો. ³⁴તેથી હું તમને ખાવાની વિનંતી કરું છું—એ તમારા બચાવ માટે છે. તમારામાંના કોઈના માથાનો એક વાળ પણ ખરશે નહિ.” ³⁵આટલું કહીને તેણે રોટલી લીધી, સર્વની આગળ આપણા પિતાનો આભાર માન્યો, તેને ભાંગી અને ખાવા લાગ્યો. ³⁶તે સર્વને હિંમત આવી અને તેઓએ પોતે પણ કંઈક ખોરાક ખાધો. ³⁷અમે બધા મળીને વહાણમાં ૨૭૬ જણ હતા. ³⁸ખોરાકથી સંતોષ પામ્યા પછી તેઓએ અનાજ સમુદ્રમાં ફેંકી દઈને વહાણને હલકું કર્યું. ³⁹દિવસ ઊગ્યે તેઓએ ભૂમિ ઓળખી નહિ, પણ રેતાળ કિનારાવાળી એક ખાડી જોઈ અને નક્કી કર્યું કે બની શકે તો વહાણને ત્યાં જઈ ચઢાવી દેવું. ⁴⁰તેઓએ લંગરનાં દોરડાં કાપીને તેમને સમુદ્રમાં જ રહેવા દીધાં અને તે જ વખતે સુકાનનાં દોરડાં છોડી નાખ્યાં. પછી તેઓએ પવન તરફ આગલો સઢ ચઢાવ્યો અને કિનારા તરફ હંકાર્યું. ⁴¹પણ બે પ્રવાહ જ્યાં મળતા હતા ત્યાં રેતીના ઢૂવા સાથે અથડાઈને તેઓએ વહાણને જઈ ચઢાવ્યું—આગલો ભાગ અડગ રહીને ખૂંપી ગયો, જ્યારે મોજાંના જોરથી પાછલો ભાગ ભાંગી ગયો.

⁴²સૈનિકોએ કેદીઓને મારી નાખવાની યોજના કરી કે તેઓમાંનો કોઈ તરીને નાસી ન જાય. ⁴³પણ સૂબેદારે પાઉલને બચાવવા ઇચ્છતાં તેઓને તેમની યોજનાથી રોક્યા અને આજ્ઞા કરી કે જેઓ તરી શકે તેઓ પહેલાં કૂદી પડીને કિનારે પહોંચે, ⁴⁴અને બાકીના—કેટલાક પાટિયાં પર, કેટલાક વહાણના ભંગાર પર. આમ સર્વ સલામત રીતે ભૂમિ પર પહોંચ્યા.