प्रेषितांची कृत्ये 27

27 ¹ आम्ही इटलीला जहाजाने जावे असे ठरल्यावर त्यांनी पौलाला व इतर काही कैद्यांना शाही पलटणीतील युल्य नावाच्या एका शताधिपतीच्या हवाली केले. ² आम्ही अद्रुमुत्तिय येथील एका जहाजात चढलो, जे आशियाच्या बंदरांकडे जाणार होते, आणि समुद्रात निघालो; थेस्सलनीकाचा मॅसिडोनियन अरिस्तार्ख आमच्याबरोबर होता. ³ दुसऱ्या दिवशी आम्ही सिदोन येथे नांगर टाकला. युल्याने पौलाशी दयाळूपणे वागून त्याला त्याच्या मित्रांकडे जाऊन त्यांची देखभाल घेण्याची परवानगी दिली. ⁴ तेथून आम्ही समुद्रात निघालो आणि वारे विरुद्ध असल्यामुळे कुप्राच्या आडोशाच्या बाजूने जहाज चालवले. ⁵ किलिकिया व पंफुल्याजवळचा खुला समुद्र ओलांडून आम्ही लुक्यातील मुरा येथे पोहोचलो. ⁶ तेथे शताधिपतीला इटलीला जाणारे एक अलेक्सांद्रियन जहाज सापडले आणि त्याने आम्हाला त्यात चढवले. ⁷ पुष्कळ दिवस हळूहळू जहाज चालवत आम्ही कशीबशी कनीदपर्यंत पोहोचलो. वारा आम्हाला अडवत असल्यामुळे आम्ही सलमोनेजवळून क्रेताच्या आडोशाच्या बाजूने जहाज चालवले. ⁸ कशीबशी किनाऱ्याने जात आम्ही ‘सुरक्षित बंदरे’ नावाच्या ठिकाणी पोहोचलो, जे लसया नगराजवळ होते.

⁹ पुष्कळ वेळ वाया गेला होता — उपासाचा दिवसही उलटून गेला होता, त्यामुळे आता समुद्रप्रवास धोकादायक झाला होता. म्हणून पौलाने त्यांना ताकीद दिली, ^a a v9 “उपास” म्हणजे शरद ऋतूतील प्रायश्चित्ताचा दिवस — तो उलटून गेल्यावर सुरक्षित समुद्रप्रवासाचा हंगाम प्रत्यक्षात संपला होता. ¹⁰ गृहस्थहो, मला दिसते की हा प्रवास अनर्थकारक ठरेल आणि केवळ मालाची व जहाजाची नव्हे, तर आपल्या जिवांचीही मोठी हानी होईल. ¹¹ पण शताधिपतीने पौलाच्या शब्दांपेक्षा जहाजाच्या नावाड्यावर व मालकावर अधिक विश्वास ठेवला. ¹² ते बंदर हिवाळ्यासाठी योग्य नसल्यामुळे बहुतेकांनी पुढे जहाज चालवण्याचा निर्णय घेतला, या आशेने की कसेतरी फिनिक्सला पोहोचून तेथे हिवाळा घालवावा; ते क्रेताचे एक बंदर नैऋत्य व वायव्येकडे तोंड करणारे होते.

समुद्रावरील वादळ

¹³ जेव्हा दक्षिणेकडचा वारा हळुवारपणे वाहू लागला, तेव्हा आपला हेतू साध्य झाला असे वाटून त्यांनी नांगर उचलले आणि क्रेताच्या अगदी जवळून जहाज चालवले. ¹⁴ पण थोड्याच वेळात, ‘ईशान्येचा’ म्हटलेला वादळी वारा त्या बेटावरून खाली झेपावला. ¹⁵ जहाज त्यात सापडले आणि वाऱ्याला तोंड देऊ शकत नव्हते, म्हणून आम्ही ते सोडून दिले आणि भरकटत गेलो. ¹⁶ कौदा नावाच्या एका लहान बेटाच्या आडोशाने जात असताना आम्ही कशीबशी जहाजाची होडी सुरक्षित करू शकलो. ¹⁷ ती वर घेतल्यावर त्यांनी दोरखंडांनी जहाजाचा तळ बांधून घट्ट केला. सुर्तीसच्या वाळूच्या दांड्यांवर आपटू अशी भीती वाटल्याने त्यांनी समुद्रनांगर खाली सोडला आणि ते भरकटत गेले. ^b b v17 सुर्तीस ही उत्तर आफ्रिकेच्या किनाऱ्याजवळील सरकत्या वाळूच्या दांड्यांची कुख्यात जागा होती, जिचा प्राचीन खलाशांना धाक वाटे. ¹⁸ वादळाने आम्हाला इतके जोराने झोडपले की दुसऱ्या दिवशी त्यांनी माल समुद्रात फेकून द्यायला सुरुवात केली. ¹⁹ तिसऱ्या दिवशी त्यांनी आपल्याच हातांनी जहाजाची साधनसामग्री समुद्रात फेकून दिली. ²⁰ पुष्कळ दिवस सूर्य व तारे दिसले नाहीत, भयंकर वादळ थैमान घालतच राहिले, आणि शेवटी आपण वाचण्याची सर्व आशा आम्ही सोडून दिली.

²¹ बरेच दिवस त्यांनी अन्नाशिवाय काढल्यावर, पौल त्यांच्यामध्ये उभा राहून म्हणाला, “गृहस्थहो, तुम्ही माझे ऐकून क्रेतापासून जहाज चालवले नसते, तर ही हानी व नुकसान टळले असते. ²² आता मी तुम्हांला विनवितो, धीर धरा: तुमच्यापैकी कोणाचाही जीव जाणार नाही, केवळ जहाज नष्ट होईल. ²³ कालच्या रात्री आमच्या पित्याचा — ज्याचा मी आहे व ज्याची मी सेवा करतो त्याचा — एक दूत माझ्याजवळ उभा राहिला ^c c v23 पौल एका दूरस्थ देवतेचे नाव घेत नाही, तर ज्या पित्याचा तो आहे त्या पित्याचे — बुडणाऱ्या जहाजातही तो आपल्या पित्याच्या काळजीखालील एक पुत्र आहे. ²⁴ आणि म्हणाला, ‘पौला, भिऊ नकोस. तुला कैसरापुढे उभे राहायचे आहे, आणि पाहा — तुझ्याबरोबर प्रवास करणाऱ्या सर्वांचे जीव आमच्या पित्याने तुला दिले आहेत.’ ²⁵ म्हणून धीर धरा, गृहस्थहो — माझा आमच्या पित्यावर विश्वास आहे: जसे मला सांगण्यात आले तसेच घडेल. ²⁶ पण आपण कोणत्यातरी बेटावर आपटून जमिनीवर लागलेच पाहिजे.”

जहाजाचा भंग

²⁷ चौदाव्या रात्री, आम्ही अद्रिया समुद्रावर अजूनही भरकटत असताना, मध्यरात्रीच्या सुमारास खलाशांना जाणवले की जमीन जवळ येत आहे. ²⁸ त्यांनी पाणी मोजले तेव्हा एकशेवीस फूट खोली सापडली; थोडे पुढे जाऊन त्यांनी पुन्हा मोजले तेव्हा नव्वद फूट खोली सापडली. ^d d v28 मूळ ग्रीकात वीस व नंतर पंधरा वाव असे माप आहे — झपाट्याने कमी होणारी खोली खलाशांना धोक्याचे इशारे देत होती की जमीन अगदी जवळ आहे. ²⁹ खडकांवर आपटू अशा भीतीने त्यांनी जहाजाच्या मागच्या टोकावरून चार नांगर टाकले आणि दिवस उजाडण्याची प्रार्थना केली. ³⁰ खलाशांनी जहाजातून पळून जाण्याचा प्रयत्न केला; जहाजाच्या पुढच्या टोकावरून नांगर टाकण्याचे ढोंग करत त्यांनी होडी समुद्रात खाली सोडली. ³¹ पौल शताधिपतीला व शिपायांना म्हणाला, “हे लोक जहाजात राहिले नाहीत, तर तुम्ही वाचू शकणार नाही.” ³² तेव्हा शिपायांनी होडीचे दोरखंड कापले आणि तिला वाहून जाऊ दिले.

³³ पहाट होण्याच्या अगदी आधी, पौलाने सर्वांना खाण्याचा आग्रह केला व म्हणाला, ‘आज चौदावा दिवस आहे की तुम्ही काळजीने वाट पाहत, अन्नाशिवाय, काहीही न खाता राहिला आहात. ³⁴ म्हणून मी तुम्हांला खाण्याची विनंती करतो — हे तुमच्या बचावासाठी आहे. तुमच्यापैकी कोणाच्याही डोक्याचा एक केसही नष्ट होणार नाही.’” ³⁵ असे बोलून त्याने भाकर घेतली, सर्वांसमोर आमच्या पित्याचे आभार मानले, ती मोडली आणि खाऊ लागला. ³⁶ तेव्हा सर्वांना धीर आला आणि त्यांनीही थोडे अन्न खाल्ले. ³⁷ आम्ही सगळे मिळून जहाजावर दोनशे शहात्तर जण होतो. ³⁸ अन्नाने तृप्त झाल्यावर त्यांनी धान्य समुद्रात फेकून जहाज हलके केले. ³⁹ दिवस उजाडल्यावर त्यांनी ती जमीन ओळखली नाही, पण किनारा असलेली एक खाडी त्यांच्या नजरेस पडली, आणि शक्य झाल्यास तेथे जहाज जमिनीवर लावण्याचा त्यांनी बेत केला. ⁴⁰ त्यांनी नांगर तोडून समुद्रातच सोडून दिले आणि त्याच वेळी सुकाणूचे दोर सोडले. मग त्यांनी पुढचे शीड वाऱ्याच्या दिशेने उभारले आणि किनाऱ्याकडे जहाज वळवले. ⁴¹ पण दोन प्रवाह मिळणाऱ्या ठिकाणी वाळूच्या दांड्यावर आपटून जहाज जमिनीवर रुतले — पुढचे टोक घट्ट रुतून हलेनासे झाले, तर लाटांच्या माऱ्याने मागचे टोक फुटून गेले.

⁴² शिपायांनी कैद्यांना ठार मारण्याचा बेत केला, यासाठी की त्यांच्यापैकी कोणी पोहून पळून जाऊ नये. ⁴³ पण शताधिपतीने पौलाला वाचवण्याच्या इच्छेने त्यांना त्यांच्या बेतापासून रोखले, आणि ज्यांना पोहता येत होते त्यांना प्रथम उडी मारून किनाऱ्याला जाण्याची आज्ञा दिली; ⁴⁴ आणि बाकीच्यांना — कोणी फळ्यांवर, तर कोणी जहाजाच्या तुकड्यांवर. अशा रीतीने सर्वजण सुखरूप जमिनीवर पोहोचले.