Lelakone Para Rasul 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹Bareng wis ditetepake yen aku kabeh bakal lelayaran menyang Italia, Paulus lan sawetara wong ukuman liyane padha dipasrahake marang sawijining perwira kang jenenge Yulius, saka Pasukan Kaisar. ²Aku kabeh banjur numpak kapal saka Adramitium kang arep menyang palabuhan-palabuhan ing sauruting pesisir Asia, nuli padha mancal. Aristarkhus, wong Makedonia saka Tesalonika, uga melu bebarengan karo aku kabeh. ³Esuke aku kabeh tekan ing Sidon. Yulius nganggep becik marang Paulus, sarta ngidini dheweke nemoni para mitrane supaya diopeni. ⁴Saka ing kono aku kabeh banjur mancal, nuli lelayaran urut sisih Siprus kang kaaub, awit angine nglawan. ⁵Sawuse nyabrang segara jembar ing ngarep Kilikia lan Pamfilia, aku kabeh tekan ing Mira ing tanah Likia. ⁶Ing kono perwira mau nemu kapal saka Aleksandria kang arep menyang Italia, banjur aku kabeh dipindhah mrono. ⁷Nganti pirang-pirang dina lelayarane rendhet, mula kangelan anggone tekan ing Knidus. Marga angine ngalang-alangi, aku kabeh banjur lelayaran urut sisih Kreta kang kaaub, ing ngarep Salmone. ⁸Kanthi rekasa anggone nusur pesisir, aku kabeh tekan ing panggonan kang aran Palabuhan Becik, cedhak karo kutha Lasea.

⁹Wis akeh wektu kang kebuwang, malah dina Pasa wis kliwat, satemah lelayaran saiki mbebayani. Mulane Paulus menehi pepeling marang wong-wong mau, kandhane: ^a a v9 “Dina Pasa” iku Dina Pangruwat Dosa, ing mangsa gugur — sawise iku kliwat, mangsa kanggo lelayaran kang slamet wis meh tutup. ¹⁰“Para sadulur, aku weruh yen lelayaran iki bakal nekakake bebaya lan karugian kang gedhe — ora mung tumrap momotan lan kapal, nanging uga tumrap nyawa kita.” ¹¹Nanging perwira mau luwih ngandel marang juru mudhi lan sing duwe kapal tinimbang marang tembunge Paulus. ¹²Sarehne palabuhan mau ora cocog kanggo ngaso ing mangsa atis, mula akeh-akehe milih arep nerusake lelayaran, kanthi pangarep-arep bisaa tekan ing Feniks, yaiku palabuhan ing Kreta kang madhep mangidul-kulon lan mangalor-kulon, sarta ngaso ing kono sajrone mangsa atis.

Prahara ing Segara

¹³Nalika ana angin saka kidul kang sumilir alon, wong-wong mau ngira yen pepinginane wis kelakon, mula padha ngunggahake jangkar, nuli lelayaran urut cedhak karo pesisir Kreta. ¹⁴Nanging ora let suwe, ana angin gedhe kang kaya prahara, sinebut angin Lor-Wetan, nerjang saka pulo mau. ¹⁵Kapale kena ing angin lan ora bisa ngadhepi angin mau, mula aku kabeh mung pasrah lan keli katut angin. ¹⁶Bareng lumaku ing sangisore pulo cilik kang aran Kauda, kanthi rekasa aku kabeh bisa ngamanake sekoci kapal. ¹⁷Sawuse sekoci mau diunggahake, wong-wong banjur nganggo tali kanggo mbebed awak kapal. Marga wedi yen kandhas ing gisik wedhi Sirtis, jangkar segara diudhunake, nuli kapale katut angin. ^b b v17 Sirtis iku jajaran gisik wedhi kang asring molah-malih ing sacedhake pesisir Afrika Lor, kang kondhang nggegirisi lan diwedeni dening para juru layar jaman biyen. ¹⁸Praharane nempuh aku kabeh kanthi banter banget, satemah esuke wong-wong wiwit mbuwangi momotan menyang segara. ¹⁹Ing dina kang katelu, kanthi tangane dhewe wong-wong mbuwang pirantining kapal menyang segara. ²⁰Nganti pirang-pirang dina srengenge lan lintang-lintang padha ora katon, praharane tansah ngamuk, satemah aku kabeh wekasane ilang pangarep-arepe bisa slamet.

²¹Sawuse suwe anggone padha ora mangan, Paulus banjur ngadeg ing satengahe wong-wong mau, pangucape: “Para sadulur, kowe kabeh kudune manut marang aku lan ora mancal saka Kreta; satemah kowe bakal luput saka bebaya lan karugian iki. ²²Saiki aku pitutur marang kowe kabeh supaya padha tetep kendel: ora ana siji-sijia ing antaramu kang bakal kelangan nyawane, mung kapale wae kang bakal rusak. ²³Awit bengi mau ana malaekate Rama kita — yaiku Rama kang dadi Gustiku lan kang dakladeni — jumeneng ing sacedhakku, ^c c v23 Paulus ora nyebut sawijining allah kang adoh, nanging Rama kang dadi kagungane — malah ing sajrone kapal kang arep kerem, dheweke isih dadi putra kang ana ing pangreksane Ramane. ²⁴sarta ngandika: ‘Aja wedi, Paulus. Kowe kudu ngadhep ing ngarsane Kaisar, lan delengen — Rama kita wis paring marang kowe nyawane wong kabeh kang padha lelayaran bareng karo kowe.’ ²⁵Mulane padha dikendel, para sadulur — aku ngandel marang Rama kita: iki bakal kelakon kaya kang wis didhawuhake marang aku. ²⁶Nanging aku kabeh kudu kandhas ing sawijining pulo.”

Kapal Kerem

²⁷Ing bengi kang kaping patbelas, nalika aku kabeh isih katut angin ngliwati Segara Adria, cedhak tengah wengi para juru layar krasa yen wis cedhak karo dharatan. ²⁸Banjur padha njajagi jerone banyu, ketemu 120 kaki; bareng maju sethithik maneh, padha njajagi maneh, ketemu sangang puluh kaki. ^d d v28 Ing basa Yunani ukurane rong puluh depa banjur limalas depa — jerone banyu kang gelis saya cethek mau menehi pepeling marang para juru layar yen dharatan wis cedhak banget lan mbebayani. ²⁹Marga wedi yen nabrak watu karang, wong-wong banjur mbuwang jangkar papat saka buri kapal, sarta padha ndedonga supaya enggal awan. ³⁰Para juru layar nyoba arep oncat saka kapal, kanthi ngudhunake sekoci menyang segara, pura-pura arep ngulurake jangkar saka ngarep kapal. ³¹Paulus kandha marang perwira lan para prajurit: “Yen wong-wong iki ora tetep ana ing kapal, kowe kabeh ora bisa slamet.” ³²Mulane para prajurit banjur ngethok tali kang nahan sekoci mau, nuli diculake supaya kentir.

³³Nalika arep gagat raina, Paulus ngojok-ojoki wong kabeh supaya padha mangan, pangucape: “Iki wis dina kaping patbelas anggonmu padha nganti-anti kanthi was-was, ora mangan, lan ora nguntal apa-apa. ³⁴Mulane aku pitutur marang kowe kabeh supaya padha mangan — iki prelu kanggo keslametanmu. Ora bakal ana rambut saeler wae saka sirahmu kang ilang.” ³⁵Sawuse ngucap mangkono, Paulus njupuk roti, banjur saos sokur marang Rama kita ing ngarepe wong kabeh, roti mau dicuwil, nuli wiwit mangan. ³⁶Wong kabeh banjur padha kendel atine, nuli uga padha melu mangan. ³⁷Gunggunge aku kabeh kang ana ing kapal ana 276 wong. ³⁸Sawuse padha wareg anggone mangan, wong-wong banjur ngenthengake kapal kanthi mbuwang gandum menyang segara. ³⁹Bareng wis awan, wong-wong padha ora ngerti dharatan mau, nanging weruh ana teluk kang pesisire wedhi, mula padha ngrancang, yen bisa, arep ngandhasake kapale ing kono. ⁴⁰Jangkar-jangkar banjur dikethok lan ditinggal ing segara, sarta ing wektu kang padha tali kemudhi diuculi. Nuli layar ngarep diunggahake supaya kena angin, banjur kapale ngener menyang pesisir. ⁴¹Nanging bareng nabrak gisik wedhi ing panggonan patemoning rong ilining banyu, kapale kandhas — pucuking ngarep nancep kukuh, ora obah, dene burine kapal remuk kena ing dayaning ombak.

⁴²Para prajurit padha ngrancang arep mateni para wong ukuman, supaya aja ana siji-sijia kang bisa nglangi mlayu oncat. ⁴³Nanging perwira mau, marga kepengin ngslametake Paulus, nyegah wong-wong saka rancangane mau, sarta mrentahake sing padha bisa nglangi supaya ngumbul dhisik lan menyang dharatan, ⁴⁴dene liyane — ana kang numpak blabag, ana kang numpak rerempukaning kapal. Satemah wong kabeh padha tekan ing dharatan kanthi slamet.