Lelakone Para Rasul 26 FHB Father's Heart Bible™

26 ¹Prabu Agripa ngandika marang Paulus: “Kowe kena matur mbelani awakmu dhewe.” Paulus banjur ngegarake tangane lan wiwit mbelani awake.

²Dhuh Prabu Agripa, kawula rumaos begja dene ing dinten punika kawula saged mbelani awak kawula wonten ing ngarsa panjenengan tumrap sadaya pandakwaning tiyang Yahudi, ³langkung-langkung awit panjenengan pirsa kanthi sae bab sadaya adat saha prakawis ingkang dados bebantahanipun tiyang Yahudi, pramila kawula nyuwun supados panjenengan kersa midhangetaken atur kawula kanthi sabar.

⁴Sadaya tiyang Yahudi sampun sami mangertos gesang kawula wiwit kawula taksih enem, ingkang kawit wiwitan kawula lampahi wonten ing satengahing bangsa kawula piyambak saha wonten ing kitha Yerusalem. ⁵Tiyang-tiyang punika sampun dangu tepang kaliyan kawula, saha menawi purun nekseni, bilih miturut golongan ingkang paling ketat ing agami kita, kawula gesang minangka tiyang Farisi. ⁶Lan sapunika kawula ngadhep pangadilan awit saking pangajeng-ajeng dhateng prasetya ingkang kaparingaken dening Rama kita dhateng para leluhur kita. ⁷Taleripun bangsa kita ingkang kalih welas sami ngajeng-ajeng saged nggayuh prasetya punika, kanthi ngibadah dhateng Panjenenganipun kanthi tumemen rinten dalu. Awit saking pangajeng-ajeng punika, dhuh Prabu, kawula dipundakwa dening tiyang Yahudi. ⁸Punapaa tumrap panjenengan sadaya katingal mokal bilih Rama kita nangekaken tiyang ingkang sampun pejah?

⁹Kawula piyambak rumiyin ngraos kedah nindakaken kathah prakawis kangge nglawan asmanipun Yesus saking Nazaret. ¹⁰Inggih punika ingkang kawula tindakaken wonten ing Yerusalem: kanthi panguwaos saking para pangarsaning imam, kawula nglebetaken kathah para suci wonten ing pakunjaran, saha kawula ndherek milih nalika tiyang-tiyang punika kapatrapan paukuman pejah. ¹¹Wonten ing saben papan pangibadah kawula asring ngukum tiyang-tiyang punika, saha ngudi meksa supados sami nyenyamah Gusti Allah; margi saking nepsu kawula dhateng tiyang-tiyang punika, kawula ngoyak-oyak ngantos dumugi kitha-kitha manca.

¹²Ing salah satunggaling lampah makaten, kawula kesah dhateng kitha Damsyik kanthi panguwaos saha tugas saking para pangarsaning imam. ¹³Nalika tengange, dhuh Prabu, wonten ing margi kawula ningali cahya saking langit, ingkang langkung padhang tinimbang srengenge, murub sumunar ngubengi kawula saha para kanca ingkang nunggil lampah kaliyan kawula.

¹⁴Kawula sadaya sami dhawah ing siti, lan kawula mireng swanten ingkang ngandika dhateng kawula ing basa Ibrani: ‘Saul, Saul, yagene kowe nguya-uya Aku? Abot tumrap kowe nendhang cocokaning sapi.’ ^a a v14 “Nendhang cocokaning sapi” iku unen-unen kang lumrah kanggo nggambarake sapi kang wangkot nglawan cocokaning wong tani — anggone nglawan mung natoni awake dhewe.

¹⁵Kawula lajeng munjuk: ‘Dhuh Gusti, Paduka punika sinten?’ Gusti ngandika: ‘Aku iki Yesus, kang kokuya-uya.’

¹⁶Nanging tangia, ngadega — Aku ngatingal marang kowe iki kanthi tujuan netepake kowe dadi abdi lan seksiKu, kang nekseni bab apa kang wis kokdeleng ngenani Aku lan bab apa kang bakal Dakketingalake marang kowe ing tembe, ¹⁷sarta Aku bakal ngluwari kowe saka bangsamu lan saka bangsa-bangsa liya — yaiku bangsa kang bakal Dakutusi kowe mrana, ¹⁸supaya mbukak mripate, satemah padha mratobat saka pepeteng marang pepadhang lan saka pangwasaning Iblis marang Rama kita, sarta padha nampani pangapuraning dosa lan panduman ana ing antarane wong-wong kang wis kasucekake marga saka pracaya marang Aku.’

¹⁹Pramila, dhuh Prabu Agripa, kawula boten mbangkang dhateng wahyu saking swarga punika, ²⁰nanging kawula martosaken, rumiyin dhateng tiyang-tiyang ing Damsyik, lajeng ing Yerusalem saha ing saindenging tanah Yudea, punapadene dhateng bangsa-bangsa sanes, supados sami mratobat lan wangsul dhateng Rama kita, kanthi nindakaken pandamel ingkang laras kaliyan patobatipun. ²¹Awit saking punika tiyang Yahudi nyepeng kawula wonten ing Padaleman Suci saha ngangkah mejahi kawula. ²²Kanthi pitulunganing Rama kita, ngantos dinten punika kawula taksih jejeg nekseni dhateng tiyang alit saha tiyang ageng, tanpa ngandharaken punapa-punapa kajawi namung ingkang sampun kapangandikakaken dening para nabi saha Nabi Musa bilih badhe kelampahan: ²³inggih punika bilih Sang Kristus kedah nandhang sangsara, saha bilih Panjenenganipun ingkang kapisan wungu saking antawisipun tiyang pejah, badhe martosaken pepadhang dhateng bangsa kita saha dhateng bangsa-bangsa sanes.

²⁴Nalika Paulus mbelani awake kaya mangkono, Festus nywara sora: “He Paulus, kowe iku edan! Kapinteranmu kang jembar banget iku njalari kowe gila.”

²⁵Nanging Paulus matur: “Kawula boten edan, dhuh Festus ingkang mulya; ingkang kawula aturaken punika tembung-tembung ingkang leres saha mawa nalar ingkang waras. ²⁶Sang Prabu pirsa bab prakawis punika — pramila kawula saged matur kanthi blaka dhateng panjenenganipun. Kawula yakin bilih boten wonten satunggal prakawis kemawon ingkang boten kasumerepan dening panjenenganipun, awit prakawis punika boten katindakaken wonten ing papan ndhelik. ²⁷Dhuh Prabu Agripa, punapa panjenengan pitados dhateng para nabi? Kawula mangertos bilih panjenengan pitados.”

²⁸Prabu Agripa ngandika: “Kokcepet temen anggonmu arep mbujuk aku dadi wong Kristen?”

²⁹Paulus matur: “Cekak punapa dangu, kawula ndedonga dhateng Rama kita, mugi sanes namung panjenengan, nanging sadaya tiyang ingkang mireng atur kawula ing dinten punika sami dadosa kados kawula — kajawi rante punika.”

³⁰Banjur Sang Prabu jumeneng, semono uga sang gubernur lan Bernike sarta wong-wong kang padha lungguh bebarengan karo panjenengane.

³¹Nalika padha metu, wong-wong mau padha rerasanan: “Wong iki ora nindakake apa-apa kang pantes diukum pati utawa dikunjara.”

³²Prabu Agripa ngandika marang Festus: “Wong iki mesthine bisa dibebasake, saupama ora njaluk diadili ana ngarsane Kaisar.”