Ayeuna parantos aya citakanana

Rasul-Rasul 26 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Paulus Ngadeg di Payuneun Agripa

Dibéré kalodangan nyarita di payuneun raja, Paulus nyaritakeun deui jalan ka Damsik: cahaya, sora, sarta pancén pikeun muka panon. Festus ngagorowok yén élmu geus ngajadikeun manéhna gélo. Agripa nanya naha Paulus ngarep-ngarep ngajadikeun manéhna urang Kristen sakitu gancangna, tuluy ngaku yén manéhna bisa dileupaskeun.

Pasal 26.

Saur Raja Agripa ka Paulus, “Anjeun diidinan nyarios pikeun ngabela diri.” Tuluy Paulus ngangkat leungeunna sarta ngawitan ngabela diri.

Nun Raja Agripa, abdi ngaraos bagja tiasa ngabela diri di payuneun anjeun dinten ieu, ngalawan sagala tudingan urang Yahudi, komo deui margi anjeun uninga kana sagala adat sareng pasualan urang Yahudi, nu matak abdi neneda supados anjeun kersa ngadangukeun abdi kalayan sabar.

Sakumna urang Yahudi uninga kana kahirupan abdi ti ngongora keneh, anu ti awalna diasuh di tengah bangsa abdi sorangan sareng di Yerusalem. Maranehna parantos lami wawuh ka abdi, sareng upami daek jadi saksi, maranehna terang yen numutkeun aliran anu pangketatna dina agami urang, abdi hirup salaku urang Parisi. Ayeuna abdi diadili karana ngaharepkeun jangji anu diikrarkeun ku Rama urang ka karuhun urang. Kadua welas kaom urang ngaharepkeun tinekananana ieu jangji, bari kumawula ka Mantenna kalayan junun beurang peuting. Nya karana ieu pangharepan, nun Raja, abdi dituding ku urang Yahudi. Naha ku aranjeun dianggap mustahil yen Rama urang kawasa ngahirupkeun deui nu maraot?

Abdi nyalira baheula ngira kedah ngalakonan rupa-rupa perkawis pikeun ngalawan jenengan Yesus urang Nasaret. Kitu anu dilakonan ku abdi di Yerusalem: kalayan wewenang ti para imam kapala, abdi ngabui loba jalma suci, sareng abdi mere sora ngalawan maranehna waktu maranehna rek dihukum pati. Di saban tempat ibadah abdi remen ngahukum maranehna, maksa supaya maranehna ngucapkeun kecap-kecap ngalawan Allah; bakating ku ngewa ka maranehna, ku abdi diudag-udag nepi ka kota-kota nagri deungeun.

Dina salah sahiji lalampahan kitu, abdi angkat ka Damsik kalayan wewenang sareng tugas ti para imam kapala. Dina tengah poe, nun Raja, abdi ningali di jalan aya cahaya ti langit, anu leuwih caang ti batan panonpoe, murub ngurilingan abdi sareng rencang-rencang sapajalanan.

Kami sadaya labuh kana taneuh, tuluy abdi ngadangu aya soara nyarios ka abdi make basa Ibrani, “Saul, Saul, naha maneh nganiaya ka Kami? Beurat pikeun maneh najong-najong panyocog.” a a v14 “Najong-najong panyocog” teh paribasa anu ilahar pikeun ngagambarkeun sapi anu wangkelang ngalawan panyocog patani — ngalawan teh ngan ngalukaan diri sorangan.

Abdi unjukan, “Saha Gusti teh?” Waler Gusti, “Kami teh Yesus, anu dikaniaya ku maneh.”

“Tapi geura cengkat, ngadeg kana suku maneh—Kami nembongan ka maneh teh pikeun ieu maksud: pikeun ngangkat maneh jadi palayan jeung saksi, boh kana naon anu geus katingali ku maneh ti Kami, boh kana naon anu bakal ditembongkeun ku Kami ka maneh engke, nyalametkeun maneh ti bangsa maneh sorangan jeung ti bangsa-bangsa sejen—nya ka maranehna Kami ngutus maneh, pikeun muka panon maranehna, supaya maranehna tarobat tina poek kana caang jeung tina kawasa Iblis kana Rama urang, sarta narampa panghampura dosa jeung tempat di antara jalma-jalma anu disucikeun ku karana percaya ka Kami.”

Ku margi kitu, nun Raja Agripa, abdi henteu wangkelang kana tetingalan ti sawarga tea, tapi abdi ngembarkeun, pangheulana ka jalma-jalma di Damsik, tuluy di Yerusalem sareng sakuliah wewengkon Yudea, kitu deui ka bangsa-bangsa sejen, sangkan maranehna tarobat sarta ngabalik ka Rama urang, bari ngalakonan paripolah anu luyu jeung tobatna. Ku margi kitu abdi dicerek ku urang Yahudi di Bait Allah sarta rek dipaehan. Kalayan pitulung ti Rama urang, abdi nepi ka dinten ieu tetep ngadeg jadi saksi, boh ka nu leutik boh ka nu gede, teu nyarioskeun naon-naon salian ti anu geus diucapkeun ku para nabi sareng Nabi Musa yen bakal kajadian: nya eta yen Kristus kedah nandangan sangsara, sarta, salaku anu panghulunna gugah tina maot, ngembarkeun caang boh ka bangsa urang boh ka bangsa-bangsa sejen.

Sabot Paulus ngabela diri, Pestus ngagorowok, “Paulus, anjeun geus gelo! Pangarti anjeun anu kacida lobana geus matak anjeun owah!”

Tapi saur Paulus, “Abdi henteu gelo, nun Pestus anu mulya; abdi nyarioskeun kecap-kecap anu sayakti sareng anu asak pikir. “Sang Raja uninga kana hal-hal ieu—abdi nyarios ka anjeunna kalayan bebas. Abdi yakin yen teu aya hiji ge perkara ieu anu kaliwat ti anjeunna, da ieu teh lain dilampahkeun di juru nu buni. Nun Raja Agripa, naha anjeun percaya kana nubuat para nabi? Abdi terang yen anjeun percaya.”

Saur Agripa, “Gancang pisan anjeun rek ngolo kami sina jadi urang Kristen?”

Saur Paulus, “Boh sakeudeung boh lila, abdi neneda ka Rama urang, sangkan lain ngan anjeun bae tapi sakur jalma anu ngadangukeun abdi dinten ieu jaradi sapertos abdi—kajaba tina ieu ranté.”

Tuluy Sang Raja jengkar, kitu deui gupernur sareng Bérnike jeung sakur anu diuk bareng jeung aranjeunna.

Sabot kalaluar, aranjeunna silih bejaan, “Ieu jalma teu pantes dihukum pati atawa dipanjara.”

Saur Agripa ka Pestus, “Ieu jalma tangtu geus bisa dibebaskeun lamun teu nyuhunkeun diadili ku Kaisar.”