Paulus Didakwa di Hareupeun Festus

Gupernur anyar nampa éta perkara sarta rencana nyegat baheula datang deui. Batan dikirim ka Yerusalem, Paulus naék banding ka Kaisar sarta Festus ngabulkeunana. Di tempat nyamuni Festus ngaku yén pasea éta ngeunaan hiji jalma anu geus maot ngaranna Yesus, anu ku Paulus keukeuh disebut hirup.

Pasal 25.

Tilu poe sanggeus Festus sumping ka wilayah eta, anjeunna angkat ti Kaisarea ka Yerusalem. Di dinya para imam kapala jeung para pamingpin urang Yahudi ngadukeun Paulus, bari terus-terusan ngadesek anjeunna, menta tulung ka Festus supaya anjeunna manggil Paulus ka Yerusalem. Padahal maranehna geus ngagelar panyegatan rek maehan Paulus di satengahing jalan. Festus ngawaler yen Paulus keur ditahan di Kaisarea, sarta anjeunna sorangan teu lila deui bakal mulih ka ditu. Saur anjeunna, “Ku sabab kitu, sing saha ti aranjeun anu bisa, prak marengan kuring turun ka ditu, tuluy dakwa eta jelema upama manehna boga kasalahan.”

Festus mondok jeung maranehna henteu leuwih ti dalapan atawa sapuluh poe, tuluy mulih ka Kaisarea. Poe isukna anjeunna calik dina korsi pangadilan, terus marentahkeun supaya Paulus dibawa ka hareup. Sanggeus Paulus dibawa, urang Yahudi ti Yerusalem ngariung ka anjeunna, bari ngajukeun loba dakwaan beurat anu teu bisa dibuktikeun. Paulus ngabela maneh, saurna, “Abdi henteu ngalampahkeun kalepatan naon-naon, boh ka hukum Yahudi, boh ka Bait Allah, boh ka Prabu Kaisar.”

Tapi Festus, anu hayang nyenangkeun hate urang Yahudi, naros ka Paulus, “Daek henteu anjeun angkat ka Yerusalem sarta diadili di ditu di hareupeun kuring ngeunaan dakwaan-dakwaan ieu?”

Waler Paulus, “Abdi ayeuna ngadeg di hareupeun pangadilan Prabu Kaisar, nya di dieu abdi kedah diadili. Abdi henteu midamel lepat naon-naon ka urang Yahudi, sakumaha anu parantos kauninga pisan ku Bapa. Upami abdi lepat, upami midamel hal anu pantes dihukum pati, abdi moal nampik dipaehan. Nanging upami dakwaan-dakwaan eta jalma-jalma ka abdi teu aya buktina, taya saurang ge anu wenang nyerahkeun abdi ka maranehna. Abdi naek banding ka Prabu Kaisar.”

Sanggeus badami jeung dewan panasehatna, Festus ngawaler, “Anjeun geus naek banding ka Prabu Kaisar; nya ka Prabu Kaisar anjeun bakal dikirim.”

Sawatara poe ti harita, Raja Agripa jeung Bernike sumping ka Kaisarea pikeun nepangan Festus. Ku sabab maranehna cicing meunang sababaraha poe di dinya, Festus ngabejakeun perkara Paulus ka raja, saurna, “Di dieu aya hiji jelema anu ditinggalkeun ku Feliks dina kaayaan jadi tahanan. Waktos kuring di Yerusalem, para imam kapala jeung para kokolot urang Yahudi ngadukeun jelema eta, menta supaya manehna dihukum. Ku kuring diwalon yen lain kabiasaan urang Rum nyerahkeun saurang jelema samemeh anu didakwa tepang adu hareupan jeung nu ngadakwana, sarta dibere kasempetan pikeun ngabela maneh ngalawan dakwaan eta. Ku sabab kitu, waktu maranehna geus kumpul di dieu, kuring teu nunda-nunda deui; poe isukna kuring diuk dina korsi pangadilan, tuluy marentahkeun supaya jelema eta dibawa ka hareup. Tapi barang nu ngadakwana narangtung, maranehna henteu ngajukeun dakwaan kajahatan saperti anu disangka-sangka ku kuring. Sabalikna, maranehna ngan ngabantah jeung manehna ngeunaan agamana sorangan sarta ngeunaan hiji jelema anu geus maot, ngaranna Yesus, anu ceuk Paulus mah hirup deui. Lantaran kuring bingung kumaha kuduna mariksa perkara ieu, kuring nanya ka manehna, daek henteu indit ka Yerusalem sarta diadili di ditu ngeunaan dakwaan-dakwaan ieu. Tapi ku sabab Paulus menta supaya ditahan nungguan putusan ti Prabu Kaisar, kuring marentahkeun supaya manehna terus ditahan nepi ka bisa dikirim ku kuring ka Prabu Kaisar.”

Saur Raja Agripa ka Festus, “Kuring hayang ngadangukeun sorangan omongan eta jelema.” Waler Festus, “Enjing anjeun bakal ngadangu anjeunna.”

Paulus Ngadeg di Hareupeun Raja Agripa jeung Bernike

Poe isukna Raja Agripa jeung Bernike sumping kalawan kamuktian anu agreng, tuluy lebet ka balerung bareng jeung para komandan tentara sarta para gegeden kota. Dumasar parentah Festus, Paulus dibawa ka hareup. Saur Festus, “Nun Raja Agripa, sareng sadaya anu aya di dieu sasarengan sareng urang, ieu jelema anu katingali ku aranjeun. Sakumna urang Yahudi parantos ngadeuheus ka kuring ngeunaan manehna, boh di Yerusalem boh di dieu, bari cocorowokan yen manehna teu meunang hirup deui. Tapi ku sabab kuring teu manggih hiji ge hal anu pantes dihukum pati, sarta ku sabab manehna sorangan geus naek banding ka Prabu Kaisar, kuring mutuskeun rek ngirim manehna ka ditu. Ngan kuring teu boga katerangan anu pasti pikeun ditulis ka gusti kuring ngeunaan manehna, nu matak manehna ku kuring dibawa ka hareupeun aranjeun sadaya, pangpangna ka hareupeun Raja Agripa, supaya sanggeus pamariksaan ieu kuring boga bahan anu rek ditulis. Sabab ceuk kuring mah teu asup akal ngirim saurang tahanan tanpa nyebutkeun dakwaan-dakwaan anu ditudingkeun ka manehna.”