Dituduh di Hareupeun Féliks

Saurang ahli pidato bayaran nyebut Paulus panyakit tepa jeung pamingpin gerombolan. Paulus ngajawab yén taya saurang ogé anu bisa ngabuktikeun nanaon, sarta yén saenyana manéhna diadili alatan kabangkitan. Feliks ngulur-ngulur, jadi sieun waktu omongan nyorang kana pangadilan, sarta nahan manéhna dua taun bari ngarep-ngarep sogok.

Pasal 24.

Sanggeus lima poé, Imam Agung Ananias turun jeung sababaraha kokolot katut hiji ahli hukum, nya éta Tertulus, tuluy maranéhna ngadukwakeun Paulus di hareupeun gupernur. Sanggeus Paulus disaur, Tertulus mimiti nuduh, “Ku jalan Tuan, abdi sadaya ngaraos tengtrem kacida, sarta loba parobahan anu alus geus datang ka bangsa ieu ku lantaran kawijaksanaan Tuan, hal éta ku abdi sadaya diaku di mana-mana sarta dina sagala rupi, nun Tuan Féliks anu mulya, kalayan rasa sukur anu ageung. Nanging supados teu ngalanglayung waktos Tuan, abdi neda sangkan Tuan kersa ngadangukeun katerangan abdi sadaya anu ringkes. Ieu jalma ku abdi sadaya kapanggih jadi tukang nyusahkeun, ngahasud karusuhan di antara sakabéh urang Yahudi di sakuliah dunya, sarta jadi pamingpin golongan Nasrani. Manéhna malah nyoba ngarérégétkeun Bait Allah, nya ku abdi sadaya ditangkep. ^a Ku mariksa manéhna nyalira, Tuan tiasa uninga kana sagala tuduhan abdi sadaya ka manéhna.”

Urang Yahudi ogé milu nyarékan, bari nandeskeun yén éta kabéh téh enya.

Gupernur ngagerakkeun leungeunna, nitah Paulus sangkan nyarita. Paulus ngawaler, “Ku margi terang yén Tuan parantos mingpin pangadilan pikeun bangsa ieu mangtaun-taun, kalayan bungah abdi baris ngabéla diri. Tuan tiasa mastikeun yén teu leuwih ti dua welas poé ti saprak abdi unggah ka Yérusalém pikeun ngabakti. Maranéhna henteu manggih abdi keur paséa jeung saha-saha, atawa ngahasud jalma réa—boh di Bait Allah, di imah-imah ibadah, atawa di mana-mana di jero kota. Maranéhna ogé moal bisa ngabuktikeun ka Tuan tuduhan-tuduhan anu ayeuna dilayangkeun ka abdi. Nanging abdi rék ngaku ka Tuan: nya ku jalan Jalan éta—anu ku maranéhna disebut golongan—abdi ngabakti ka Allah karuhun urang, bari percaya kana sagala anu luyu jeung Hukum Toret sarta anu kaungel dina Kitab Para Nabi. Abdi gaduh pangharepan ka Rama urang—anu ogé dicekel ku jalma-jalma ieu—yén jalma anu bener jeung anu jahat bakal dihudangkeun deui. Ku kituna abdi salawasna usaha ngajaga haté sanubari abdi sangkan tetep beresih di payuneun Rama urang sarta di hareupeun jalma réa. Sanggeus sababaraha taun, abdi sumping mawa pangbéré sidekah pikeun jalma miskin bangsa abdi, katut rupa-rupa kurban. Dina keur kitu, maranéhna manggih abdi keur disucikeun di Bait Allah—teu jeung jalma réa, teu jeung karécok. Sawatara urang Yahudi ti Asia kuduna aya di dieu di payuneun Tuan pikeun nuduh, lamun maranéhna boga pasualan jeung abdi. Atawa sing jalma-jalma ieu nyalira anu nyebutkeun kasalahan naon anu kapanggih waktu abdi ngadeg di hareupeun Majelis, iwal ti hiji perkara anu ku abdi digorowokkeun waktu nangtung di tengah-tengahna: ‘Perkara hudangna deui nu paraeh, éta pisan anu matak abdi diadili di payuneun aranjeun dinten ieu.’”

Féliks, anu lumayan apal kana Jalan éta, nunda sidang pangadilan, pokna, “Lamun Panglima Lisias geus datang, kami baris mutuskeun perkara aranjeun.” Anjeunna maréntah ka perwira sangkan ngajaga Paulus, tapi méré kabébasan saeutik, sarta ulah ngahalangan sobat-sobatna anu daratang ngaladényan manéhna.

Sawatara poé ti harita, Féliks sumping jeung geureuhana, Drusila, anu urang Yahudi, tuluy nyaur Paulus, sarta ngadéngékeun kateranganana ngeunaan iman ka Kristus Yésus. Sabot Paulus nerangkeun hal kaadilan, ngadalian diri, jeung pangadilan anu bakal datang, Féliks jadi sieun, tuluy ngomong, “Cukup sakitu heula; geus, balik. Lamun kami boga waktu, rék nyaur deui anjeun.” Anjeunna ogé ngarep-ngarep yén Paulus baris méré duit ka manéhna, nya ku sabab kitu mindeng nyaur Paulus sarta ngobrol jeung manéhna.

Sanggeus dua taun, Porsius Féstus ngagentos Féliks. Ku sabab hayang nyenangkeun haté urang Yahudi, Féliks ngantep Paulus tetep dipanjara.