Aangekla voor Feliks

'n Gehuurde redenaar noem Paulus 'n pes en 'n leier van oproer. Paulus antwoord dat niemand iets kan bewys nie, en dat hy eintlik oor die opstanding verhoor word. Feliks talm, word bang wanneer die gesprek na die oordeel draai, en hou hom twee jaar aan in die hoop op omkoopgeld.

Hoofstuk 24.

Vyf dae later het die hoëpriester Ananias saam met ’n paar ouderlinge en ’n advokaat, Tertullus, afgekom, en hulle het voor die goewerneur klagtes teen Paulus ingedien. Toe Paulus ontbied is, het Tertullus sy aanklag begin: “Deur u geniet ons groot vrede, en deur u vooruitsig het hervormings na hierdie nasie gekom, dit erken ons op elke manier en oral, hoogagbare Feliks, met alle dankbaarheid. Maar om u nie langer op te hou nie, vra ek u om ons vriendelik aan te hoor, in ’n paar woorde. Ons het bevind dat hierdie man ’n plaag is, wat oproere onder al die Jode wêreldwyd aanstook, en ’n belhamel van die Nasarenersekte. Hy het selfs probeer om die tempel te ontheilig, en daarom het ons hom gegryp. ^a Deur hom self te ondervra, kan u alles te wete kom waarvan ons hom aankla.”

Die Jode het ook in die aanval ingestem en aangedring dat hierdie dinge so was.

Die goewerneur het vir hom gewink om te praat. Paulus het geantwoord: “Omdat ek weet dat u hierdie nasie al baie jare lank oordeel, verdedig ek my met vreugde. U kan bevestig dat dit nie meer as twaalf dae is vandat ek opgegaan het om in Jerusalem te aanbid nie. Hulle het my met niemand sien redekawel nie en geen skare sien opstook nie—nie in die tempel, die sinagoges, of enige plek in die stad nie. Hulle kan ook nie vir u die klagtes bewys wat hulle nou teen my inbring nie. Maar ek erken teenoor u: ek volg die Weg—hulle noem dit ’n sekte—en ek aanbid die God van ons voorvaders, en ek glo alles wat met die Wet ooreenstem en in die Profete geskryf staan. Ek het hoop in ons Vader—’n hoop wat hierdie manne ook koester—dat die regverdiges sowel as die onregverdiges sal opstaan. Daarom streef ek altyd daarna om my gewete skoon te hou voor ons Vader en voor mense. Ná verskeie jare het ek gekom om liefdadigheidsgawes vir my nasie se armes te bring, en offers. Terwyl ek hiermee besig was, het hulle my gereinig in die tempel gevind—geen skare, geen oproer nie. Sommige Jode uit Asië behoort hier voor u te wees om aan te kla, as hulle enigiets teen my het. Of laat hierdie manne self sê watter oortreding hulle gevind het toe ek voor die raad gestaan het, behalwe hierdie een ding wat ek uitgeroep het terwyl ek tussen hulle gestaan het: ‘Dit is oor die opstanding van die dooies dat ek vandag voor julle verhoor word.’”

Feliks, wat die Weg redelik goed geken het, het die verhoor uitgestel: “Wanneer Lisias die kommandant aankom, sal ek oor julle saak besluit.” Hy het die offisier beveel om Paulus te bewaak, maar om hom ’n mate van vryheid toe te laat en om niemand van sy vriende te verhinder om hom te bedien nie.

’n Paar dae later het Feliks saam met sy vrou Drusilla, ’n Jodin, gekom, het Paulus laat haal en het na hom geluister oor die geloof in Christus Jesus. Terwyl Paulus oor geregtigheid, selfbeheersing en die komende oordeel gepraat het, het Feliks bang geword en gesê: “Dit is genoeg vir nou; gaan. Wanneer ek tyd kry, sal ek jou laat roep.” Hy het ook gehoop dat Paulus hom geld sou gee, en daarom het hy hom gereeld laat haal en met hom gepraat.

Ná twee jaar het Porcius Festus Feliks opgevolg. Omdat hy die Jode tevrede wou stel, het Feliks Paulus in die tronk laat bly.