Κατηγορίες μπροστά στον Φήλικα

Ένας μισθωμένος ρήτορας αποκαλεί τον Παύλο πανούκλα και αρχηγό. Ο Παύλος απαντά ότι κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα, και ότι στην πραγματικότητα δικάζεται για την ανάσταση. Ο Φήλικας κωλυσιεργεί, τρομάζει όταν η κουβέντα γυρίζει στην κρίση, και τον κρατά δύο χρόνια ελπίζοντας σε δωροδοκία.

Κεφάλαιο 24.

Πέντε μέρες αργότερα ο αρχιερέας Ανανίας κατέβηκε μαζί με μερικούς πρεσβυτέρους κι έναν δικηγόρο, τον Τέρτυλλο, και παρουσίασαν κατηγορίες εναντίον του Παύλου μπροστά στον κυβερνήτη. Όταν κάλεσαν τον Παύλο, ο Τέρτυλλος άρχισε την κατηγορία του: «Χάρη σ’ εσένα απολαμβάνουμε μεγάλη ειρήνη, και μεταρρυθμίσεις ήρθαν σ’ αυτό το έθνος με την προνοητικότητά σου, το αναγνωρίζουμε αυτό με κάθε τρόπο και παντού, εξοχότατε Φήλικα, με κάθε ευγνωμοσύνη. Αλλά για να μη σε καθυστερήσω περισσότερο, σου ζητώ να μας ακούσεις με καλοσύνη, με λίγα λόγια. Βρήκαμε αυτόν τον άνθρωπο μια πληγή, να υποκινεί ταραχές ανάμεσα σε όλους τους Ιουδαίους σ’ όλον τον κόσμο, και αρχηγό της αίρεσης των Ναζωραίων. Προσπάθησε μάλιστα να βεβηλώσει τον ναό, γι’ αυτό τον συλλάβαμε. ^a Εξετάζοντάς τον ο ίδιος, μπορείς να μάθεις όλα όσα τον κατηγορούμε».

Και οι Ιουδαίοι συμμετείχαν στην επίθεση, επιμένοντας ότι έτσι είχαν τα πράγματα.

Ο κυβερνήτης του έγνεψε να μιλήσει. Ο Παύλος απάντησε: «Ξέροντας ότι κρίνεις αυτό το έθνος πολλά χρόνια, με χαρά απολογούμαι. Μπορείς να επιβεβαιώσεις ότι δεν είναι περισσότερες από δώδεκα μέρες από τότε που ανέβηκα να προσκυνήσω στην Ιερουσαλήμ. Δεν με βρήκαν να συζητώ με κανέναν, ούτε να ξεσηκώνω πλήθος—ούτε στον ναό, ούτε στις συναγωγές, ούτε πουθενά στην πόλη. Ούτε μπορούν να σου αποδείξουν τις κατηγορίες που τώρα φέρνουν εναντίον μου. Αλλά σου ομολογώ: ακολουθώντας την Οδό—την ονομάζουν αίρεση—λατρεύω τον Θεό των προγόνων μας, πιστεύοντας όλα όσα συμφωνούν με τον Νόμο και είναι γραμμένα στους Προφήτες. Έχω ελπίδα στον Πατέρα μας—ελπίδα που έχουν κι αυτοί οι άνθρωποι—ότι θα αναστηθούν δίκαιοι και άδικοι. Γι’ αυτό πάντοτε αγωνίζομαι να κρατώ τη συνείδησή μου καθαρή μπροστά στον Πατέρα μας και μπροστά στους ανθρώπους. Ύστερα από αρκετά χρόνια ήρθα να φέρω ελεημοσύνες για τους φτωχούς του έθνους μου, και προσφορές. Ενώ τα έκανα αυτά, με βρήκαν εξαγνισμένο στον ναό—χωρίς πλήθος, χωρίς αναταραχή. Κάποιοι Ιουδαίοι από την Ασία θα έπρεπε να είναι εδώ μπροστά σου για να κατηγορήσουν, αν έχουν κάτι εναντίον μου. Ή ας πουν αυτοί οι ίδιοι τι αδίκημα βρήκαν όταν στάθηκα μπροστά στο συνέδριο, εκτός από αυτό το ένα πράγμα που φώναξα στεκούμενος ανάμεσά τους: “Για την ανάσταση των νεκρών δικάζομαι σήμερα μπροστά σας”».

Ο Φήλικας, που γνώριζε αρκετά καλά την Οδό, ανέβαλε την ακρόαση: «Όταν φτάσει ο Λυσίας ο χιλίαρχος, θα αποφασίσω για την υπόθεσή σου». Διέταξε τον εκατόνταρχο να φρουρεί τον Παύλο αλλά να του αφήνει κάποια ελευθερία, να μην εμποδίζει κανέναν από τους φίλους του να τον υπηρετεί.

Μερικές μέρες αργότερα, ο Φήλικας ήρθε με τη γυναίκα του τη Δρουσίλλα, που ήταν Ιουδαία, έστειλε να φέρουν τον Παύλο, και τον άκουσε να μιλάει για την πίστη στον Χριστό Ιησού. Καθώς ο Παύλος μιλούσε για τη δικαιοσύνη, την εγκράτεια και την επερχόμενη κρίση, ο Φήλικας φοβήθηκε και είπε: «Αρκετά γι’ αυτή τη φορά· πήγαινε. Όταν βρω χρόνο, θα σε καλέσω». Έλπιζε επίσης ότι ο Παύλος θα του έδινε χρήματα, γι’ αυτό έστελνε να τον φέρουν συχνά και συνομιλούσε μαζί του.

Ύστερα από δύο χρόνια, ο Πόρκιος Φήστος διαδέχθηκε τον Φήλικα. Θέλοντας να ευχαριστήσει τους Ιουδαίους, ο Φήλικας άφησε τον Παύλο στη φυλακή.