ଫେଲୀକ୍ସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଭିଯୋଗ

ଜଣେ ଭଡ଼ାଟିଆ ବକ୍ତା ପାଉଲଙ୍କୁ ମହାମାରୀ ଓ ଦଳପତି ବୋଲି କୁହେ। ପାଉଲ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ଯେ କେହି କିଛି ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ପ୍ରକୃତରେ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବିଚାର ହେଉଛି। ଫେଲିକ୍ସ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି, ବିଚାର ବିଷୟରେ କଥା ଉଠିବାରୁ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଲାଞ୍ଚ ଆଶାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ରଖନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 24।

ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ ମହାଯାଜକ ହନାନୀୟ କେତେକ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ତର୍ତ୍ତୁଲ୍ଲ ନାମକ ଜଣେ ଓକିଲଙ୍କ ସହିତ ଓହ୍ଲାଇ ଆସି ଶାସନକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଉଲଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିଲେ। ପାଉଲ ଆହୂତ ହୁଅନ୍ତେ, ତର୍ତ୍ତୁଲ୍ଲ ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯୋଗ ଆରମ୍ଭ କରି କହିଲା, “ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ମହା ଶାନ୍ତି ଭୋଗ କରୁଅଛୁ, ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ଦୂରଦର୍ଶିତା ଦ୍ଵାରା ଏହି ଜାତି ନିମନ୍ତେ ସଂସ୍କାର ହୋଇଅଛି, ହେ ମହାମହିମ ଫେଲୀକ୍ସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହା ସର୍ବତୋଭାବରେ ଓ ସର୍ବତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୃତଜ୍ଞତା ସହିତ ସ୍ଵୀକାର କରୁଅଛୁ। କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଉ ଅଧିକ ବିଳମ୍ବ ନ କରାଇବା ନିମନ୍ତେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିନତି କରୁଅଛି, ଅଳ୍ପ କଥାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଦୟାପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ଏକ ମହାମାରୀ ସ୍ଵରୂପ ଦେଖିଲୁ, ଏ ସମଗ୍ର ଜଗତର ସମସ୍ତ ଯିହୂଦୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଙ୍ଗା ବଢ଼ାଉଅଛି, ଆଉ ନାଜରିତୀୟ ଦଳର ଜଣେ ଅଗ୍ରଣୀ। ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ସୁଦ୍ଧା ଅଶୁଚି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, ସେଥିପାଇଁ ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାକୁ ଧରିଲୁ। ^a ଆପଣ ନିଜେ ତାହାକୁ ପରୀକ୍ଷା କଲେ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯୋଗ କରୁଅଛୁ, ତାହା ଜାଣିପାରିବେ।”

ଯିହୂଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆକ୍ରମଣରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ଏସବୁ ବିଷୟ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଜୋର୍ ଦେଲେ।

ଶାସନକର୍ତ୍ତା ପାଉଲଙ୍କୁ କଥା କହିବା ନିମନ୍ତେ ସଙ୍କେତ କରନ୍ତେ, ପାଉଲ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆପଣ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଜାତିର ବିଚାର କରିଆସିଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣା ପକ୍ଷ ସମର୍ଥନ କରୁଅଛି। ମୁଁ ଯିରୂଶାଲମକୁ ଉପାସନା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଯାଇଥିବାର ବାର ଦିନରୁ ଅଧିକ ହୋଇ ନାହିଁ ବୋଲି ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ କରିପାରିବେ। ସେମାନେ ମୋତେ କାହା ସହିତ ବାଦାନୁବାଦ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଲୋକସମୂହକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ନାହିଁ—ମନ୍ଦିରରେ ନୁହେଁ, ସମାଜଗୃହଗୁଡ଼ିକରେ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ନଗରର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ନୁହେଁ। ଆଉ ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଅଭିଯୋଗ ଆଣୁଅଛନ୍ତି, ତାହା ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହା ସ୍ଵୀକାର କରୁଅଛି: ସେମାନେ ଯାହାକୁ ଦଳ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେହି ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଉପାସନା କରୁଅଛି, ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ସମ୍ମତ ଓ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଲିଖିତ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବିଶ୍ଵାସ କରୁଅଛି। ଏହି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଭରସା ରଖନ୍ତି, ସେହି ଭରସା ମୋହର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ଅଛି ଯେ, ଧାର୍ମିକ ଓ ଅଧାର୍ମିକ ଉଭୟ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବେ। ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ସର୍ବଦା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆପଣା ବିବେକ ନିର୍ଦୋଷ ରଖିବା ନିମନ୍ତେ ଯତ୍ନ କରିଥାଏ। ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ଆପଣା ଜାତିର ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଦାନ ଆଣିବାକୁ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ଆସିଲି। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ମୋତେ ମନ୍ଦିରରେ ଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ—କୌଣସି ଲୋକସମୂହ ନ ଥିଲା, କୌଣସି କୋଳାହଳ ନ ଥିଲା। ଆସିଆ ଅଞ୍ଚଳର କେତେକ ଯିହୂଦୀ ଥିଲେ, ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର କିଛି ଥିଲେ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଅଭିଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ଅଥବା ମୁଁ ମହାସଭା ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସମୟରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ମୋʼଠାରେ କʼଣ ଦୋଷ ଦେଖିଲେ, ତାହା ସେମାନେ ନିଜେ କହନ୍ତୁ, କେବଳ ଏହି ଗୋଟିଏ କଥା ବିନା, ଯାହା ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କହିଥିଲି, ‘ମୃତମାନଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ଆଜି ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଚାରିତ ହେଉଅଛି।’”

ଫେଲୀକ୍ସ ଏହି ପଥ ବିଷୟରେ ଯଥେଷ୍ଟ ଜ୍ଞାତ ଥିବାରୁ ବିଚାର ସ୍ଥଗିତ ରଖି କହିଲେ, “ସହସ୍ରସେନାପତି ଲୂସୀୟ ଆସିଲେ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଷୟ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବି।” ସେ ଶତସେନାପତିଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ପାଉଲଙ୍କୁ ପ୍ରହରାରେ ରଖିବେ, ମାତ୍ର ତାହାଙ୍କୁ କିଛି ସ୍ଵାଧୀନତା ଦେବେ ଓ ତାହାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ତାହାଙ୍କ ସେବା କରିବାରୁ ନିବୃତ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ।

କେତେକ ଦିନ ପରେ ଫେଲୀକ୍ସ ଆପଣା ଯିହୂଦୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ରୂସିଲ୍ଲାଙ୍କ ସହିତ ଆସି ପାଉଲଙ୍କୁ ଡକାଇ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ ବିଷୟରେ ତାହାଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଲେ। ପାଉଲ ଧାର୍ମିକତା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଦମନ ଓ ଆଗାମୀ ବିଚାର ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତେ, ଫେଲୀକ୍ସ ଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, “ବର୍ତ୍ତମାନ ଯଥେଷ୍ଟ ହେଲା; ଯାଅ। ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଡାକିବି।” ପାଉଲ ତାହାଙ୍କୁ ଅର୍ଥ ଦେବେ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସେ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ଥରକୁଥର ତାହାଙ୍କୁ ଡକାଇ ତାହାଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ।

ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ପର୍କିୟ ଫେଷ୍ଟ ଫେଲୀକ୍ସଙ୍କ ପଦ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଫେଲୀକ୍ସ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ପାଉଲଙ୍କୁ କାରାଗାରରେ ରଖିଗଲେ।