Handelinge 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹Drie dae nadat Festus in die provinsie aangekom het, het hy van Sesarea af na Jerusalem toe opgegaan. ²Daar het die leierpriesters en die Joodse leiers hulle saak teen Paulus voorgelê en by hom bly aandring, ³en as ’n guns gevra dat hy Paulus na Jerusalem toe moet laat kom. Hulle het ’n lokval beplan om hom op die pad dood te maak. ⁴Festus het geantwoord dat Paulus in Sesarea aangehou word, en dat hy self binnekort sou vertrek. ⁵“Laat dié onder julle wat kan,” het hy gesê, “saam met my afgaan en die man aankla, as daar iets verkeerd met hom is.”

⁶Festus het nie meer as agt of tien dae by hulle gebly nie, en toe na Sesarea toe afgegaan. Die volgende dag het hy op die regterstoel gaan sit en beveel dat Paulus ingebring word. ⁷Toe Paulus aankom, het die Jode van Jerusalem af hom omring en baie ernstige aanklagte teen hom ingebring wat hulle nie kon bewys nie. ⁸Paulus het tot sy verdediging geantwoord: “Ek het niks verkeerd gedoen teen die Joodse wet, die tempel of die keiser nie.”

⁹Maar Festus, wat die Jode tevrede wou stel, het vir Paulus gevra: “Wil jy na Jerusalem toe opgaan en daar voor my oor hierdie aanklagte tereg staan?”

¹⁰Paulus het gesê: “Ek staan voor die keiser se regbank, waar ek geoordeel moet word. Ek het die Jode geen onreg aangedoen nie, soos u self baie goed weet. ¹¹As ek verkeerd gedoen het, iets gedoen het wat die dood verdien, weier ek nie om te sterwe nie. Maar as hierdie manne se aanklagte teen my ongegrond is, kan niemand my aan hulle uitlewer nie. Ek doen ’n beroep op die keiser.”

¹²Nadat Festus met sy raad beraadslaag het, het hy geantwoord: “Jy het op die keiser ’n beroep gedoen; na die keiser toe sal jy gaan.”

¹³’n Paar dae later het koning Agrippa en Berenice in Sesarea aangekom en vir Festus gegroet. ¹⁴Terwyl hulle baie dae daar deurgebring het, het Festus Paulus se saak aan die koning voorgelê: “Feliks het ’n man hier as gevangene agtergelaat. ¹⁵Terwyl ek in Jerusalem was, het die leierpriesters en die ouderlinge van die Jode hom aangekla en my gevra om hom te veroordeel. ¹⁶Ek het vir hulle gesê dit is nie die Romeinse gewoonte om iemand uit te lewer voordat die beskuldigde sy aanklaers persoonlik in die oë gekyk het en ’n kans gekry het om hom teen die aanklag te verdedig nie. ¹⁷Toe hulle dan hier bymekaargekom het, het ek niks uitgestel nie—die volgende dag het ek op die regterstoel gaan sit en beveel dat die man ingebring word. ¹⁸Toe sy aanklaers opstaan, het hulle nie een van die misdade waarop ek gereken het, geopper nie. ¹⁹In plaas daarvan het hulle ’n paar geskille met hom gehad oor hulle eie godsdiens en oor ’n dooie man met die naam Jesus, van wie Paulus bly beweer het dat hy lewe. ²⁰Omdat ek nie geweet het hoe om hierdie saak te ondersoek nie, het ek gevra of hy bereid is om na Jerusalem toe te gaan en daar oor hierdie aanklagte tereg te staan. ²¹Maar omdat Paulus ’n beroep gedoen het om vir die keiser se beslissing aangehou te word, het ek beveel dat hy aangehou word totdat ek hom na die keiser toe kan stuur.”

²²Agrippa het vir Festus gesê: “Ek sou self na die man wou luister.” “Môre,” het Festus gesê, “sal jy na hom luister.”

Paulus staan voor Agrippa en Berenice

²³Die volgende dag het Agrippa en Berenice met groot vertoon aangekom en saam met die militêre bevelvoerders en die vooraanstaande manne van die stad die saal binnegegaan. Op Festus se bevel is Paulus ingebring. ²⁴Festus het gesê: “Koning Agrippa, en almal wat hier by ons is—julle sien hierdie man. Die hele Joodse gemeenskap het my oor hom gesmeek, sowel in Jerusalem as hier, en geskreeu dat hy nie langer mag lewe nie. ²⁵Maar omdat ek niks gevind het wat die dood verdien nie, en omdat hy self ’n beroep op die keiser gedoen het, het ek besluit om hom te stuur. ²⁶Ek het niks bepaalds om oor hom aan my heer te skryf nie, en daarom het ek hom voor julle almal gebring, veral voor u, koning Agrippa, sodat ek ná hierdie ondervraging iets het om te skryf. ²⁷Want dit lyk vir my onredelik om ’n gevangene te stuur sonder om die aanklagte teen hom aan te dui.”