Paulus staan voor Agrippa
Wanneer hy voor 'n koning die woord kry, vertel Paulus weer van die pad na Damaskus: die lig, die stem, die opdrag om oë oop te maak. Festus skree dat geleerdheid hom mal gemaak het. Agrippa vra of Paulus verwag om hom so gou 'n Christen te maak, en gee dan toe dat hy vrygelaat kon gewees het.
26 1Agrippa het vir Paulus gesê: “Jy mag namens jouself praat.” Toe steek Paulus sy hand uit en begin met sy verdediging.
2Koning Agrippa, ek beskou myself as bevoorreg dat ek my vandag voor u kan verdedig teen al die beskuldigings van die Jode, 3veral omdat u al die Joodse gebruike en twispunte goed ken; daarom vra ek u om my geduldig aan te hoor.
4Al die Jode ken my lewe van my jeug af, wat ek van die begin af onder my eie volk en in Jerusalem deurgebring het. 5Hulle ken my al lank, en as hulle bereid is om te getuig, dan weet hulle dat ek volgens die strengste party van ons godsdiens as ’n Fariseër geleef het. 6En nou staan ek tereg oor die hoop op die belofte wat ons Vader aan ons voorvaders gemaak het. 7Ons twaalf stamme hoop om hierdie belofte te bereik, terwyl hulle hom dag en nag vurig dien. Oor hierdie hoop, koning, word ek deur die Jode beskuldig. 8Waarom word dit deur enigeen van julle as ongelooflik beskou dat ons Vader die dooies opwek?
9Ek het self gedink dat ek baie dinge teen die naam van Jesus van Nasaret moet doen. 10Dit is wat ek in Jerusalem gedoen het: met gesag van die hoofpriesters het ek baie van die heiliges in die tronk toegesluit, en wanneer hulle doodgemaak is, het ek teen hulle gestem. 11In elke sinagoge het ek hulle dikwels gestraf en probeer dwing om teen God te praat; woedend op hulle, het ek hulle selfs tot in buitelandse stede agtervolg.
12Op een só ’n reis het ek met gesag en volmag van die hoofpriesters na Damaskus toe gegaan. 13Op die middag, o koning, het ek op die pad ’n lig uit die hemel gesien, helderder as die son, wat rondom my en my reisgenote geskyn het.
14Ons het almal op die grond geval, en ek het ’n stem gehoor wat in Hebreeus met my gepraat het: ‘Saul, Saul, waarom vervolg jy my? Dit is moeilik vir jou om teen die prikkels te skop.’ a a v14 “Teen die prikkels skop” was ’n algemene gesegde vir ’n koppige os wat teen die boer se prikstok veg — om teë te stribbel, verwond net jouself.
15Ek het gevra: ‘Wie is u, Here?’ Die Here het gesê: ‘Ek is Jesus, vir wie jy vervolg.’
16Maar staan op, gaan staan op jou voete—hieroor het ek aan jou verskyn: om jou aan te stel as dienaar en getuie van wat jy van my gesien het en van wat ek nog aan jou sal verskyn, 17terwyl ek jou red van jou volk en van die heidene—na wie ek jou stuur, 18om hulle oë te open, sodat hulle van die duisternis na die lig en van die mag van Satan na ons Vader draai, en vergifnis van sondes ontvang en ’n plek onder dié wat deur die geloof in my heilig gemaak is.’
19Daarom, koning Agrippa, was ek nie ongehoorsaam aan die hemelse visioen nie, 20maar ek het eers aan dié in Damaskus, toe in Jerusalem en die hele streek van Judea, en ook aan die heidene verkondig dat hulle hulle moet bekeer en na ons Vader draai, en dade moet doen wat by hulle bekering pas. 21Om hierdie rede het die Jode my in die tempel gegryp en probeer doodmaak. 22Met hulp van ons Vader staan ek tot vandag toe en getuig voor klein en groot, en sê niks meer as wat die profete en Moses gesê het sou gebeur nie: 23dat die Christus moet ly, en, as die eerste wat uit die dood opstaan, lig moet verkondig aan ons volk sowel as aan die heidene.
24Terwyl Paulus hom verdedig het, het Festus uitgeroep: “Paulus, jy is van jou sinne af! Jou groot geleerdheid dryf jou tot waansin.”
25Maar Paulus het gesê: “Ek is nie van my sinne af nie, hooggeagte Festus; ek spreek woorde van waarheid en gesonde oordeel. 26Die koning weet van hierdie dinge—ek praat vrymoedig met hom. Ek is seker dat niks hiervan hom ontgaan het nie, want dit is nie in ’n hoek gedoen nie. 27Koning Agrippa, glo u die profete? Ek weet dat u glo.”
28Agrippa het gesê: “Dink jy jy kan my so gou oorreed om ’n Christen te word?”
29Paulus het gesê: “Of dit nou kort of lank is, ek bid tot ons Vader dat nie net u nie, maar almal wat my vandag hoor, soos ek mag word—behalwe hierdie kettings.”
30Toe staan die koning op, en die goewerneur en Bernice en dié wat saam met hulle gesit het.
31Terwyl hulle weggaan, het hulle vir mekaar gesê: “Hierdie man verdien nie die dood of gevangenisstraf nie.”
32Agrippa het vir Festus gesê: “Hierdie man kon vrygelaat gewees het as hy hom nie op die keiser beroep het nie.”
