அப்போஸ்தலர் 26

26 ¹அகிரிப்பா பவுலை நோக்கி, “நீ உனக்காகப் பேசலாம்” என்றான். அப்பொழுது பவுல் தன் கையை நீட்டி, தன் நியாயத்தை விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

²அகிரிப்பா ராஜாவே, யூதர்கள் என்மேல் சுமத்தும் எல்லாக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் இன்று உமக்கு முன்பாக என்னைப் பற்றி நான் பேசுவதை நான் என் பாக்கியமாக எண்ணுகிறேன்; ³விசேஷமாக, யூதருடைய எல்லா வழக்கங்களையும் தர்க்கங்களையும் நீர் நன்றாய் அறிந்திருப்பதால், பொறுமையோடு எனக்குச் செவிகொடுக்கும்படி உம்மை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்.

⁴என் இளவயது முதற்கொண்டு தொடக்கத்திலிருந்தே என் சொந்த ஜாதியாருக்குள்ளும் எருசலேமிலும் நான் நடத்திய வாழ்க்கையை யூதர் அனைவரும் அறிவார்கள். ⁵அவர்கள் நெடுங்காலமாய் என்னை அறிந்திருக்கிறார்கள்; சாட்சி சொல்ல மனதுண்டானால், நம்முடைய மார்க்கத்தின் மிகவும் கண்டிப்பான பிரிவின்படி நான் பரிசேயனாய் வாழ்ந்தேன் என்று சொல்லுவார்கள். ⁶இப்பொழுது, எங்கள் பிதா நம்முடைய பிதாக்களுக்குப் பண்ணின வாக்குத்தத்தத்தின்மேலுள்ள நம்பிக்கைக்காகவே நான் நியாயம் விசாரிக்கப்படுகிறேன். ⁷நம்முடைய பன்னிரண்டு கோத்திரத்தாரும் இரவும் பகலும் ஊக்கத்தோடு அவரைத் தொழுதுகொண்டு, இந்த வாக்குத்தத்தத்தை அடையும்படி நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள். ராஜாவே, இந்த நம்பிக்கைக்காகவே யூதர்களால் நான் குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறேன். ⁸எங்கள் பிதா மரித்தோரை எழுப்புகிறார் என்பது உங்களில் யாருக்காவது நம்பமுடியாத காரியமாய்த் தோன்றுவது ஏன்?

⁹நசரேயனாகிய இயேசுவின் நாமத்துக்கு விரோதமாக அநேக காரியங்களைச் செய்யவேண்டும் என்று நானும் எண்ணியிருந்தேன். ¹⁰எருசலேமிலே அப்படியே நடந்துகொண்டேன்; பிரதான ஆசாரியர்களிடத்திலிருந்து அதிகாரம் பெற்று, பரிசுத்தவான்களில் அநேகரைச் சிறையில் அடைத்தேன்; அவர்கள் கொலைசெய்யப்பட்டபோது அவர்களுக்கு விரோதமாய் நான் சம்மதம் கொடுத்தேன். ¹¹எல்லா ஜெப ஆலயங்களிலும் நான் அடிக்கடி அவர்களைத் தண்டித்து, தேவனுக்கு விரோதமாய்ப் பேசும்படி அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்த முயன்றேன்; அவர்கள்மேல் மூர்க்கங்கொண்டு, அன்னிய பட்டணங்கள்வரைக்கும் அவர்களைத் துன்பப்படுத்தினேன்.

¹²இப்படிப்பட்ட ஒரு பயணத்தில், பிரதான ஆசாரியர்களிடத்திலிருந்து அதிகாரமும் ஆணையும் பெற்று தமஸ்குவுக்குப் போனேன். ¹³ராஜாவே, மத்தியான வேளையில், சூரியனைப் பார்க்கிலும் பிரகாசமான ஒரு ஒளியை வானத்திலிருந்து வழியில் கண்டேன்; அது என்னையும் என்னோடு பயணம் பண்ணினவர்களையும் சூழ்ந்து ஒளிர்ந்தது.

¹⁴நாங்கள் எல்லாரும் தரையில் விழுந்தோம்; அப்பொழுது, ‘சவுலே, சவுலே, ஏன் என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறாய்? முள்ளில் உதைக்கிறது உனக்குக் கடினமாயிருக்கும்’ என்று எபிரெய பாஷையிலே என்னிடம் பேசுகிற ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டேன். ^a a v14 “முள்ளில் உதைக்கிறது” என்பது, உழவனின் கூர்முள் கோலுக்கு எதிராகப் போராடும் பிடிவாதமுள்ள எருதைக் குறிக்கும் வழக்கமான ஒரு பழமொழி — எதிர்த்து உதைத்தால் உன்னையே காயப்படுத்திக்கொள்வாய்.

¹⁵அதற்கு நான், ‘ஆண்டவரே, நீர் யார்?’ என்றேன். கர்த்தர், ‘நீ துன்பப்படுத்துகிற இயேசு நானே.

¹⁶ஆனாலும் எழுந்திரு, உன் கால்களை ஊன்றி நில்; உன்னை ஒரு ஊழியக்காரனாகவும் சாட்சியாகவும் ஏற்படுத்தும்படியே நான் உனக்குக் காணப்பட்டேன்; நீ என்னைக்குறித்துக் கண்டவைகளுக்கும், இனிமேல் நான் உனக்குக் காண்பிக்கப்போகிறவைகளுக்கும் நீ சாட்சியாயிருப்பாய். ¹⁷உன் சொந்த ஜனத்தினின்றும், புறஜாதியாரிடத்திலிருந்தும் உன்னைத் தப்புவிப்பேன்; அவர்களிடத்திற்கே நான் உன்னை அனுப்புகிறேன்; ¹⁸அவர்கள் இருளைவிட்டு ஒளியினிடத்திற்கும், சாத்தானுடைய அதிகாரத்தைவிட்டு எங்கள் பிதாவினிடத்திற்கும் திரும்பும்படிக்கும், பாவமன்னிப்பையும் என்னிடத்தில் வைக்கும் விசுவாசத்தினால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களுக்குள் ஒரு சுதந்தரத்தையும் அடையும்படிக்கும், அவர்களுடைய கண்களைத் திறக்கும்பொருட்டு உன்னை அனுப்புகிறேன்’ என்றார்.

¹⁹ஆகையால், அகிரிப்பா ராஜாவே, பரலோகத்திலிருந்து உண்டான அந்தத் தரிசனத்திற்கு நான் கீழ்ப்படியாதவனாயிருக்கவில்லை; ²⁰முதலாவது தமஸ்குவிலும், பின்பு எருசலேமிலும், யூதேயா தேசம் முழுவதிலும், அதன்பின் புறஜாதியாருக்கும், மனந்திரும்பி எங்கள் பிதாவினிடத்தில் திரும்பி, மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற கிரியைகளைச் செய்யவேண்டுமென்று அறிவித்தேன். ²¹இதின்நிமித்தமே யூதர்கள் தேவாலயத்தில் என்னைப் பிடித்து, என்னைக் கொலைசெய்ய முயன்றார்கள். ²²ஆகிலும் எங்கள் பிதாவின் உதவியைப் பெற்று, இந்நாள்வரைக்கும் நான் நிலைத்திருந்து, சிறியோருக்கும் பெரியோருக்கும் சாட்சி சொல்லிவருகிறேன்; தீர்க்கதரிசிகளும் மோசேயும் நடக்கும் என்று சொன்னவைகளையேயன்றி வேறொன்றையும் நான் சொல்லுகிறதில்லை; ²³அதாவது, கிறிஸ்து பாடுபடவேண்டும் என்றும், மரித்தோரிலிருந்து முதலாவது எழுந்து, நம்முடைய ஜனத்துக்கும் புறஜாதியாருக்கும் ஒளியை அறிவிப்பார் என்றும் சொன்னதையே சொல்லுகிறேன்.

²⁴பவுல் இப்படித் தன் நியாயத்தை விவரிக்கையில், பெஸ்து உரத்த சத்தமாய், “பவுலே, நீ பயித்தியக்காரன்; உன்னுடைய மிகுந்த கல்வி உன்னைப் பயித்தியனாக்குகிறது” என்றான்.

²⁵அதற்குப் பவுல், “கனம்பொருந்திய பெஸ்துவே, நான் பயித்தியக்காரனல்ல; சத்தியமும் நல்லறிவும் நிறைந்த வார்த்தைகளையே பேசுகிறேன். ²⁶இந்தக் காரியங்களை ராஜா அறிந்திருக்கிறார்; ஆகையால் அவரோடே தாராளமாய்ப் பேசுகிறேன். இவைகளில் ஒன்றும் அவரது கவனத்திற்குத் தப்பவில்லை என்று நிச்சயித்திருக்கிறேன்; ஏனெனில் இது ஒரு மூலையில் நடந்த காரியமல்ல. ²⁷அகிரிப்பா ராஜாவே, தீர்க்கதரிசிகளை நீர் விசுவாசிக்கிறீரா? நீர் விசுவாசிக்கிறீர் என்று அறிவேன்” என்றான்.

²⁸அதற்கு அகிரிப்பா, “நான் கிறிஸ்தவனாகும்படி இத்தனை சீக்கிரத்தில் என்னைச் சம்மதிக்கவைக்கிறாயே” என்றான்.

²⁹பவுல், “குறுகிய காலமானாலும் நீண்ட காலமானாலும், நீர் மாத்திரமல்ல, இன்று எனக்குச் செவிகொடுக்கிற எல்லாரும் இந்தக் கட்டுகள்தவிர மற்றெல்லாவற்றிலும் என்னைப்போலாகவேண்டும் என்று எங்கள் பிதாவை நோக்கி வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” என்றான்.

³⁰அப்பொழுது ராஜாவும், தேசாதிபதியும், பெர்னீக்கேயாளும், அவர்களோடே உட்கார்ந்திருந்தவர்களும் எழுந்திருந்தார்கள்.

³¹அவர்கள் புறப்பட்டுப்போகும்போது, “இந்த மனுஷன் மரணத்துக்காவது கட்டுக்காவது தகுதியான எதையும் செய்யவில்லை” என்று ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டார்கள்.

³²அகிரிப்பா பெஸ்துவை நோக்கி, “இந்த மனுஷன் இராயனை முறையிடாதிருந்தால், இவனை விடுதலையாக்கியிருக்கலாம்” என்றான்.