Handelinge 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹Toe daar besluit is dat ons na Italië sou vaar, het hulle Paulus en ’n paar ander gevangenes aan ’n offisier met die naam Julius, van die Keiserlike Afdeling, oorgegee. ²Ons het aan boord gegaan van ’n skip van Adramittium wat op pad was na die hawens langs die kus van Asië, en ons het uitgevaar. Aristargus, ’n Masedoniër van Tessalonika, was by ons. ³Die volgende dag het ons by Sidon aangedoen. Julius het Paulus vriendelik behandel en hom toegelaat om na sy vriende te gaan vir versorging. ⁴Van daar af het ons uitgevaar en langs die beskutte kant van Siprus gevaar, omdat die winde teen ons was. ⁵Nadat ons oor die oop see langs Silisië en Pamfilië gevaar het, het ons by Mira in Lisië aangekom. ⁶Daar het die offisier ’n Aleksandrynse skip gekry wat na Italië gevaar het, en hy het ons daarop laat oorklim. ⁷Ons het baie dae lank stadig gevaar en met moeite Knidus bereik. Omdat die wind ons teëgehou het, het ons langs die beskutte kant van Kreta gevaar, verby Salmone. ⁸Ons het met moeite daarlangs gevaar en by Mooihawens aangekom, ’n plek naby die dorp Lasea.

⁹Baie tyd het verlore gegaan—selfs die Vastyd was al verby, wat seevaart nou gevaarlik gemaak het. Daarom het Paulus hulle gewaarsku: ^a a v9 “Die Vastyd” was die Groot Versoendag, in die herfs — sodra dit verby was, was die seisoen vir veilige seevaart feitlik gesluit. ¹⁰“Manne, ek sien hierdie reis gaan ramp en swaar verlies bring—nie net aan die vrag en die skip nie, maar ook aan ons lewens.” ¹¹Maar die offisier het die stuurman en die skeepseienaar meer vertrou as wat Paulus gesê het. ¹²Omdat die hawe nie geskik was om te oorwinter nie, het die meeste besluit om verder te vaar, in die hoop dat hulle op een of ander manier Feniks sou bereik, ’n hawe van Kreta wat suidwes en noordwes kyk, en dat hulle daar sou oorwinter.

Die storm op see

¹³Toe ’n suidewind saggies begin waai, het hulle gedink hulle het hulle doel bereik, en hulle het die anker gelig en dig langs Kreta gevaar. ¹⁴Maar kort daarna het ’n stormwind van orkaankrag, die Noordooster genoem, van die eiland af neergestort. ¹⁵Die skip is meegesleur en kon nie teen die wind in kop hou nie, en toe het ons toegegee en gedryf. ¹⁶Toe ons onderkant ’n klein eiland met die naam Kauda verbyvaar, kon ons met moeite die skip se reddingsboot vasmaak. ¹⁷Nadat hulle dit aan boord gehys het, het hulle toue gebruik om die romp te verstewig. Omdat hulle bang was dat hulle op die sandbanke van Sirtis sou strand, het hulle die seeanker laat sak en is hulle voortgedryf. ^b b v17 Die Sirtis was ’n berugte strook verskuiwende sandbanke voor die Noord-Afrikaanse kus, gevrees deur die seevaarders van ouds. ¹⁸Die storm het ons so hewig geteister dat hulle die volgende dag begin het om vrag oorboord te gooi. ¹⁹Op die derde dag het hulle met hulle eie hande die skip se toerusting oorboord gegooi. ²⁰Baie dae lank het die son en die sterre nie verskyn nie, die hewige storm het bly woed, en uiteindelik het ons alle hoop verloor om gered te word.

²¹Nadat hulle lank sonder kos was, het Paulus tussen hulle gaan staan en gesê: “Manne, julle moes na my geluister het en nie van Kreta af weggevaar het nie; dan sou julle julleself hierdie ramp en verlies gespaar het. ²²Nou dring ek by julle aan om moed te hou: niemand van julle sal sy lewe verloor nie, net die skip sal verlore gaan. ²³Vannag het ’n engel van ons Vader—die een aan wie ek behoort en wie ek dien—langs my kom staan, ^c c v23 Paulus noem nie ’n verre godheid nie, maar die Vader aan wie hy behoort — selfs in ’n sinkende skip is hy ’n seun in sy Vader se sorg. ²⁴en gesê: ‘Moenie bang wees nie, Paulus. Jy moet voor die keiser verskyn, en kyk—ons Vader het aan jou die lewens gegee van almal wat saam met jou vaar.’ ²⁵Hou dus moed, manne—ek vertrou ons Vader: dit sal net so wees soos aan my gesê is. ²⁶Maar ons moet op een of ander eiland strand.”

Die skipbreuk

²⁷Op die veertiende nag, terwyl ons steeds oor die Adriatiese See gedryf is, het die matrose teen middernag aangevoel dat land naderkom. ²⁸Hulle het die diepte gepeil en 120 voet gekry; ’n entjie verder het hulle weer gepeil en negentig voet gekry. ^d d v28 Die Grieks meet twintig en toe vyftien vadem — die vinnig afnemende diepte het die matrose gewaarsku dat land gevaarlik naby was. ²⁹Omdat hulle bang was dat hulle teen rotse sou slaan, het hulle vier ankers van die agterstewe af laat sak en gebid dat dit dag sou word. ³⁰Die matrose het probeer om van die skip af te ontsnap. Hulle het die reddingsboot in die see laat sak en voorgegee dat hulle ankers van die voorstewe af wou uitgooi. ³¹Paulus het vir die offisier en die soldate gesê: “As hierdie manne nie in die skip bly nie, kan julle nie gered word nie.” ³²Toe het die soldate die toue wat die reddingsboot vasgehou het, afgesny en dit laat wegdryf.

³³Net voor dagbreek het Paulus almal aangemoedig om te eet en gesê: “Dit is vandag die veertiende dag dat julle angstig wag, sonder kos, en niks geëet het nie. ³⁴Daarom dring ek by julle aan om te eet—dit is vir julle oorlewing. Nie ’n haar van enigeen van julle se koppe sal verlore gaan nie.” ³⁵Nadat hy dit gesê het, het hy brood geneem, ons Vader voor hulle almal gedank, dit gebreek en begin eet. ³⁶Hulle het almal moed gevat en self ook iets geëet. ³⁷Altesaam was ons 276 mense aan boord. ³⁸Nadat hulle genoeg geëet het, het hulle die skip ligter gemaak deur die koring in die see te gooi. ³⁹Toe dit dag word, het hulle die land nie herken nie, maar hulle het ’n baai met ’n sandstrand opgemerk en beplan om, as dit moontlik was, die skip daar te laat strand. ⁴⁰Hulle het die ankers losgekap en dit in die see gelaat, en terselfdertyd het hulle die roertoue losgemaak. Toe het hulle die voorseil in die wind gehys en op die strand afgepyl. ⁴¹Maar toe hulle op ’n sandbank tref waar twee strome bymekaarkom, het hulle die skip laat strand—die voorstewe het vasgeslaan en onbeweeglik gebly, terwyl die krag van die branders die agterstewe uitmekaar geslaan het.

⁴²Die soldate het beplan om die gevangenes dood te maak sodat niemand van hulle kon wegswem en ontsnap nie. ⁴³Maar die offisier wou Paulus red en het hulle van hulle plan weerhou. Hy het beveel dat dié wat kon swem, eerste moes inspring en land toe gaan, ⁴⁴en die res—sommige op planke, sommige op wrakstukke van die skip. So het almal veilig die land bereik.