اعمال 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹کله چې دا فيصله وشوه چې مونږ به اِيټلى ته په بېړۍ کښې لاړ شُو، نو پولوس او څو نور قيديان يې يوۀ صوبيدار ته وسپارل چې نوم يې يوليوس وو او د شاهى پلټن څخه وو. ²مونږ د ادرميتيُم يوې بېړۍ کښې سوَر شُو چې د ايشيا د ساحل غاړې ته د بندرونو دپاره روانه وه، او سمندر ته روان شُو. ارسترخُس چې د تهسلُنيکے يو مکدُنى وو، زمونږ سره وو. ³بله ورځ مونږ په صيدا کښې بندر ته ورسېدُو. يوليوس په پولوس باندې مهربانى وکړله او اِجازت يې ورکړو چې خپلو دوستانو ته لاړ شى ترڅو د هغۀ خيال وساتى. ⁴له هغه ځايه مونږ سمندر ته روان شُو او د قبرص په پناه غاړه روان شُو، ځکه چې هوا زمونږ خلاف وه. ⁵کله چې مونږ د کِليکيا او پمفيليا پۀ مخ کښې کُشاده سمندر پرې کړو، نو د لُوکيا ميرا ښار ته ورسېدُو. ⁶هلته صوبيدار د اسکندريه يوه بېړۍ وموندله چې اِيټلى ته روانه وه، او مونږ يې پکښې سوَر کړُو. ⁷ډېرې ورځې مونږ ورو ورو روان وُو او په ګران سره کنِيدس ته ورسېدُو. ځکه چې هوا مونږ بندول، نو مونږ د کرِيټ په پناه غاړه روان شُو، د سلمونى پۀ مخ کښې. ⁸په ګران سره د ساحل غاړې غاړې روان وُو او يوۀ داسې ځائ ته ورسېدُو چې د ښو بندرونو په نوم مشهور وو، او د لِسيا ښار ته نزدے وو.

⁹ډېر وخت ضائع شو، حتىٰ چې د روژې ورځ هم تېره شوه او اوس په سمندر کښې سفر کول خطرناک وو. نو پولوس هغوئ ته خبردارے ورکړو، ^a a v9 ”د روژې ورځ“ د کفارې ورځ وه چې په مني کښې راتله — کله چې دا تېره شوه، نو په سمندر کښې د بې‌خطره سفر موسم په حقيقت کښې بند شوے وو. ¹⁰”اے خلقو، زۀ ګورم چې دا سفر به مُصيبت او ډېر نُقصان راولى، نۀ يواځې مال او بېړۍ ته، بلکې زمونږ ژوند ته هم.“ ¹¹خو صوبيدار د پولوس په خبرو باندې د بېړۍ ملاح او مالِک باندې زيات اعتبار وکړو. ¹²ځکه چې دا بندر د ژمى دپاره مناسب نۀ وو، نو ډېرو خلقو فيصله وکړله چې مخکښې لاړ شى، په دې اُميد چې يو رنګ فينِکس ته ورسېږى او هلته ژمے تېر کړى، چې د کرِيټ يو بندر وو او د جنوب لوېديځ او شمال لوېديځ طرف ته مخ وو.

په سمندر کښې طوفان

¹³کله چې د جنوب نرمه هوا وچلېده، نو هغوئ ګمان وکړو چې خپل مقصد ته رسېدلى دى، نو لنګر يې پورته کړو او د کرِيټ د غاړې غاړې نزدے روان شُو. ¹⁴خو لږ وخت پس، د جزيرې له طرفه يو سخت طوفانى باد راووت چې د شمال ختيځ په نوم مشهور وو. ¹⁵بېړۍ ونيولے شوه او د هوا مخ ته يې ودرېدل نۀ شُو، نو مونږ ځان هوا ته وسپارو او خوا مخوا روان شُو. ¹⁶د کودا په نوم د يوې وړې جزيرې د پناه نه چې مونږ تېرېدُو، نو په ګران سره مو د بېړۍ وړه کشتۍ وساتله. ¹⁷کله چې هغه يې پورته کړله، نو هغوئ رسۍ استعمال کړلے ترڅو د بېړۍ تل مضبوط کړى. او ځکه چې هغوئ وېرېدل چې د سرتِس په شګلنو ځايونو باندې به بند نۀ شى، نو د سمندر لنګر يې کوز کړو او خوا مخوا روان شُو. ^b b v17 سرتِس د شمالى افريقا د ساحل نه بهر د خوځېدونکو شګلنو ځايونو يو بدنام سلسله وه چې د پخوا زمانې ملاحان ترې وېرېدل. ¹⁸طوفان مونږ ته دومره سخته ټکول چې بله ورځ هغوئ مال سمندر ته غورزول شروع کړل. ¹⁹درېمه ورځ هغوئ په خپلو لاسونو د بېړۍ سامان سمندر ته وغورزولو. ²⁰ډېرې ورځې لمر او ستورى ښکاره نۀ شول، او سخت طوفان روان وو، او آخر مونږ د خلاصون ټوله اُميد پرېښودو.

²¹کله چې هغوئ ډېر وخت بې‌ډوډۍ تېر کړو، نو پولوس د هغوئ په مينځ کښې ودرېدو او ووئيل، ”اے خلقو، تاسو له زما خبره منل په کار وه او د کرِيټ نه مو نۀ وَى روان شوى؛ نو تاسو به ځان له دا مُصيبت او نُقصان نه بچ کړے وو. ²²اوس زۀ تاسو ته نصيحت کوم چې همت مۀ بايلئ، ځکه چې تاسو کښې به هيڅوک خپل ژوند ونۀ بائيلى، يواځې بېړۍ به ضائع شى. ²³تېره شپه د زمونږ پلار يو فرښته زما سره ودرېدو، هغه چې زۀ د هغۀ يم او د هغۀ عبادت کوم، ^c c v23 پولوس د کوم لرې خُدائ نوم نۀ اخلى بلکې هغه پلار چې هغه د هغۀ دے — حتىٰ په ډوبېدونکې بېړۍ کښې هم، هغه د خپل پلار په خيال کښې يو زوئ دے. ²⁴او هغۀ ووئيل، ’مۀ يرېږه پولوسه. تا له د قيصر مخکښې درېدل په کار دى، او ګوره، زمونږ پلار د هغو ټولو ژوند تا له بخښلے دے چې تا سره روان دى.‘ ²⁵نو همت وکړئ اے خلقو، ځکه چې زۀ په زمونږ پلار اعتبار لرم چې دا به هم هغه شان وشى لکه چې ما ته وئيلے شوى دى. ²⁶خو مونږ له په کومه جزيره باندې بند کېدل په کار دى.“

د بېړۍ ماتېدل

²⁷د څوارلسمې شپې، کله چې مونږ لا د ادريا د سمندر نه خوا مخوا روان وُو، نو د نيمې شپې نزدے ملاحانو احساس وکړو چې يوه وچه نزدے کيږى. ²⁸هغوئ د اوبو ژوروالے وکتلو او يو سل شل فوټه يې وموندل؛ کله چې لږ مخکښې لاړل، نو بيا يې وکتلو او نوے فوټه يې وموندل. ^d d v28 يُوناني متن شل بيا پينځلس اندازې وائى — د اوبو ژر ژر کمېدل ملاحانو ته خبردارے ورکړو چې وچه په خطرناکه توګه نزدے ده. ²⁹ځکه چې هغوئ وېرېدل چې کاڼو سره به ونۀ لګيږى، نو څلور لنګرونه يې د بېړۍ د شا نه کوز کړل او د ورځې دپاره يې دُعا وکړله. ³⁰ملاحانو کوشش وکړو چې د بېړۍ نه وتښتى، نو وړه کشتۍ يې سمندر ته کوزوله او دا بهانه يې کوله چې د بېړۍ د مخ نه لنګرونه غزوى. ³¹پولوس صوبيدار او سپاهيانو ته ووئيل، ”ترڅو چې دا خلق په بېړۍ کښې پاتې نۀ شى، تاسو بچ کېدے نۀ شئ.“ ³²نو سپاهيانو هغه رسۍ پرې کړلے چې وړه کشتۍ يې نيولے وه او پرېښودله يې چې خوا مخوا لاړه شى.

³³لږ د سبا مخکښې، پولوس هر چا ته نصيحت وکړو چې څۀ وخورى، او ووئيل، ”دا څوارلسمه ورځ ده چې تاسو په تشويش کښې بې‌ډوډۍ انتظار کوئ او هيڅ مو نۀ دى خوړلى. ³⁴نو زۀ تاسو ته نصيحت کوم چې څۀ وخورئ، دا ستاسو د ژوند دپاره دے. ستاسو هيڅ يوۀ د سر نه به يو وَيښته هم ضائع نۀ شى.“ ³⁵دا وئيلو نه پس، هغۀ ډوډۍ راواخسته، د ټولو په مخکښې يې زمونږ پلار ته شُکر وکړو، ماته يې کړله او خوړل يې شروع کړل. ³⁶هغوئ ټولو ته همت ورسېدو او خپله هم يې لږه ډوډۍ وخوړله. ³⁷ټول په بېړۍ کښې مونږ دوه سوه شپږ اويا کسان وُو. ³⁸کله چې هغوئ د ډوډۍ نه موړ شول، نو غله يې سمندر ته وغورزولو او بېړۍ يې سپکه کړله. ³⁹کله چې ورځ شوه، نو هغوئ وچه ونۀ پېژندله، خو هغوئ يوه خليج وليده چې شګلن ساحل يې وو، او فيصله يې وکړله چې کۀ ممکن وى، نو بېړۍ هلته په وچه باندې وچلوى. ⁴⁰هغوئ لنګرونه پرې کړل او په سمندر کښې يې پرېښودل، او په هم هغه وخت کښې يې د تمبوزو رسۍ پرانستلے. بيا يې د مخ بادبان هوا ته پورته کړو او د ساحل طرف ته روان شول. ⁴¹خو هغوئ د يوۀ شګلن ځائ سره ولګېدل چې هلته دوه دريابونه سره يو ځائ کېدل، نو بېړۍ يې په وچه باندې وچلوله — د بېړۍ مخ بند شو او ونۀ خوځېدو، خو د څپو د زور نه د بېړۍ شا ماته شوه.

⁴²سپاهيانو فيصله وکړله چې قيديان ووژنى ترڅو هيڅوک لامبو ووهلے او وتښتېدے نۀ شى. ⁴³خو صوبيدار چې د پولوس بچ کول يې غوښتل، هغوئ د دوئ د اِرادې نه ودرول او حُکم يې وکړو چې څوک چې لامبو ويستلے شى، هغوئ دې اول پرېوځى او ساحل ته دې لاړ شى، ⁴⁴او نور څوک په تختو باندې، څوک د بېړۍ په ماتو ټوټو باندې. نو دا رنګ هر څوک په سلامتۍ سره وچې ته ورسېدل.