Kisah Rasul-Rasul 26 FHB Father's Heart Bible™

26 ¹Agripa berkata kepada Paulus, “Engkau boleh berbicara bagi pihak dirimu sendiri.” Lalu Paulus menghulurkan tangannya dan mula membela diri.

²Raja Agripa, hamba berasa bertuah dapat membela diri di hadapan tuanku pada hari ini terhadap segala tuduhan orang Yahudi, ³terutamanya kerana tuanku memahami segala adat dan perselisihan orang Yahudi dengan baik, maka hamba memohon supaya tuanku sudi mendengar hamba dengan sabar.

⁴Semua orang Yahudi mengetahui cara hidup hamba sejak muda, yang dari mulanya hamba jalani dalam kalangan bangsa hamba sendiri dan di Yerusalem. ⁵Mereka sudah lama mengenali hamba, dan jika mereka mahu memberikan kesaksian, bahawa menurut mazhab yang paling ketat dalam agama kita, hamba hidup sebagai seorang Farisi. ⁶Dan sekarang hamba berdiri untuk diadili kerana pengharapan kepada janji yang telah Bapa kita buat kepada nenek moyang kita. ⁷Dua belas suku bangsa kita berharap untuk mencapai janji ini, sambil menyembah-Nya dengan bersungguh-sungguh siang dan malam. Kerana pengharapan inilah, ya raja, hamba dituduh oleh orang Yahudi. ⁸Mengapakah ada antara kamu yang menganggap mustahil bahawa Bapa kita membangkitkan orang mati?

⁹Hamba sendiri pernah berfikir bahawa hamba harus melakukan banyak perkara untuk menentang nama Yesus orang Nazaret. ¹⁰Itulah yang hamba lakukan di Yerusalem: dengan kuasa daripada ketua-ketua imam, hamba memenjarakan ramai orang kudus, dan memberikan undi menentang mereka ketika mereka dihukum mati. ¹¹Di setiap rumah ibadat hamba sering menghukum mereka, cuba memaksa mereka menghujat Allah; kerana sangat marah terhadap mereka, hamba memburu mereka sehingga ke kota-kota asing.

¹²Dalam salah satu perjalanan seperti itu, hamba pergi ke Damsyik dengan kuasa dan mandat daripada ketua-ketua imam. ¹³Pada tengah hari, ya raja, hamba nampak di tengah jalan suatu cahaya dari langit, lebih terang daripada matahari, bersinar-sinar di sekeliling hamba dan rakan-rakan seperjalanan hamba.

¹⁴Kami semua rebah ke tanah, dan hamba mendengar suatu suara berkata kepada hamba dalam bahasa Ibrani, ‘Saul, Saul, mengapa engkau menganiaya Aku? Sukar bagimu menendang galah tajam.’ ^a a v14 “Menendang galah tajam” ialah suatu pepatah lazim tentang seekor lembu degil yang melawan cucuk petani — melawan hanya akan melukakan diri sendiri.

¹⁵Hamba bertanya, ‘Siapakah Engkau, Tuhan?’ Tuhan berkata, ‘Akulah Yesus, yang engkau aniaya.’

¹⁶Tetapi bangunlah, berdiri di atas kakimu—Aku menampakkan diri kepadamu kerana sebab ini: untuk melantik engkau menjadi seorang hamba dan saksi, baik tentang apa yang telah engkau lihat mengenai-Ku, mahupun tentang apa yang akan Aku nyatakan lagi kepadamu, ¹⁷sambil menyelamatkan engkau daripada bangsamu dan daripada orang bukan Yahudi—kepada mereka inilah Aku mengutus engkau, ¹⁸untuk membuka mata mereka, supaya mereka berpaling daripada kegelapan kepada cahaya dan daripada kuasa Syaitan kepada Bapa kita, serta menerima pengampunan dosa dan tempat dalam kalangan mereka yang disucikan kerana beriman kepada-Ku.’

¹⁹Oleh itu, Raja Agripa, hamba tidak menderhaka terhadap penglihatan dari syurga itu, ²⁰tetapi hamba mengisytiharkan mula-mula kepada orang di Damsyik, kemudian di Yerusalem dan seluruh wilayah Yudea, dan kepada orang bukan Yahudi juga, supaya mereka bertaubat dan berpaling kepada Bapa kita, lalu melakukan perbuatan yang sepadan dengan pertaubatan mereka. ²¹Kerana sebab inilah orang Yahudi menangkap hamba di dalam Bait Suci dan cuba membunuh hamba. ²²Dengan pertolongan daripada Bapa kita, hamba berdiri sampai hari ini memberikan kesaksian kepada orang kecil dan orang besar, tanpa mengatakan apa-apa selain daripada apa yang telah dikatakan oleh para nabi dan Musa bahawa akan berlaku: ²³iaitu bahawa Kristus mesti menderita, dan, sebagai yang pertama bangkit daripada kematian, memberitakan cahaya kepada bangsa kita dan orang bukan Yahudi.

²⁴Sedang Paulus membela diri, Festus berseru, “Paulus, engkau sudah gila! Ilmumu yang begitu banyak itu membuatmu hilang akal.”

²⁵Tetapi Paulus berkata, “Hamba tidak gila, wahai Festus yang mulia; hamba mengucapkan kata-kata yang benar dan berakal waras. ²⁶Raja mengetahui segala perkara ini—dan kepadanya hamba berbicara dengan bebas. Hamba yakin tiada satu pun daripada hal ini terlepas daripada perhatiannya, kerana perkara ini tidak dilakukan di sudut yang tersembunyi. ²⁷Raja Agripa, adakah tuanku percaya kepada para nabi? Hamba tahu bahawa tuanku percaya.”

²⁸Agripa berkata, “Secepat inikah engkau mahu memujuk beta menjadi seorang Kristian?”

²⁹Paulus berkata, “Sama ada dalam masa singkat atau panjang, hamba berdoa kepada Bapa kami supaya bukan tuanku sahaja, malah semua orang yang mendengar hamba pada hari ini menjadi seperti hamba—kecuali rantai-rantai ini.”

³⁰Lalu bangunlah raja itu, dan gabenor serta Bernike dan mereka yang duduk bersama-sama mereka.

³¹Sambil mereka keluar, mereka berkata sesama sendiri, “Orang ini tidak patut dihukum mati ataupun dipenjarakan.”

³²Agripa berkata kepada Festus, “Orang ini boleh dibebaskan sekiranya dia tidak merayu kepada Kaisar.”