Ditarima di Pulo Malta

Oray macok Paulus di Malta sarta pangeusi pulo ngadagoan manéhna rubuh, tuluy mutuskeun yén manéhna téh déwa. Di Roma manéhna nyéwa tempat, dirante ka saurang pangawal, ngajelaskeun karajaan Rama urang jeung Yesus ka para pamingpin Yahudi. Aya anu percaya, aya anu henteu, sarta caritana ngan saukur eureun.

Pasal 28.

Sanggeus kami kabeh salamet nepi ka darat, kakara nyaho yen eta pulo teh ngaranna Malta. Urang pribumi di dinya nembongkeun kahadean anu luar biasa ka kami: maranehna nyieun seuneu tuluy narima kami kabeh, sabab harita mimiti hujan jeung tiris. Waktu Paulus ngumpulkeun sabeungkeut kai garing tuluy diasupkeun kana seuneu, aya oray matih kaluar ku panas seuneu tuluy nyakot kana leungeunna. Barang nenjo oray ngagantung dina leungeun Paulus, urang pribumi ngaromong jeung batur-baturna, “Ieu jelema tangtu tukang maehan — najan geus salamet tina laut, Kaadilan moal ngantep manehna hirup.” Tapi Paulus ngibaskeun eta oray kana seuneu, sarta anjeunna teu cilaka nanaon. Maranehna nyangka anjeunna bakal bareuh atawa ujug-ujug ngajoprak paeh. Tapi sanggeus lila ngawaskeun bari teu nenjo nanaon kajadian ka anjeunna, maranehna robah pikiran, tuluy nyebut anjeunna hiji dewa.

Teu jauh ti dinya aya tanah milik kapala pamarentah di eta pulo, anu ngaranna Publius. Anjeunna narima kami sarta ngajamu kami kalawan hade salila tilu poe. Harita bapa Publius keur gering muriang jeung disentri. Paulus lebet ka kamarna, tuluy ngadoa, numpangkeun leungeun ka manehna, sarta nyageurkeun manehna. Sanggeus kitu, nu garering sejenna di eta pulo oge daratang tuluy dicageurkeun. Maranehna ngajenan ka kami kalawan rupa-rupa panghormatan, sarta waktu kami rek balayar, kami dibekelan ku sagala kaperluan.

Paulus Dugi ka Rum

Sanggeus tilu bulan, kami balayar deui naek kapal ti Aleksandria anu meunang usum tiris di eta pulo, kapal anu make tanda Dua Saderek Kembar. Kami eureun di Sirakusa, tuluy cicing di dinya tilu poe. Ti dinya kami balayar deui nepi ka Regium. Sapoe sanggeusna, aya angin ti kidul niup, sarta dina poe kadua kami nepi ka Puteoli. Di dinya kami papanggih jeung dulur-dulur saiman, tuluy didesek supaya ngendong jeung maranehna tujuh poe. Ti dinya kami neruskeun lalampahan nepi ka Rum. Dulur-dulur saiman di Rum geus ngadarenge beja ngeunaan kami, tuluy daratang mapagkeun kami nepi ka Pasar Apius jeung tempat anu ngaranna Tilu Panginepan. Barang nenjo aranjeunna, Paulus ngahaturkeun nuhun ka Rama urang sarta ngarasa gede hate.

Paulus Ngawartakeun Karajaan

Waktu kami geus nepi ka Rum, Paulus meunang idin cicing sorangan, ditungguan ku hiji prajurit anu ngajaga anjeunna.

Tilu poe sanggeusna, anjeunna ngumpulkeun para pamingpin urang Yahudi. Sanggeus karumpul, anjeunna nyarios ka maranehna, “Dulur-dulur, sanajan sim kuring teu boga kasalahan naon-naon ka bangsa urang atawa ka adat karuhun urang, sim kuring geus diserenkeun jadi tahanan ti Yerusalem ka leungeun urang Rum. Sanggeus mariksa sim kuring, maranehna hayang ngaleupaskeun sim kuring, sabab sim kuring teu boga kasalahan anu pantes dihukum paeh. Tapi barang urang Yahudi ngabantah, sim kuring kapaksa ngajukeun banding ka Kaisar — sanajan sim kuring teu boga tudingan naon-naon pikeun ngadakwa bangsa sorangan. Ku sabab eta sim kuring menta supaya bisa panggih jeung ngobrol jeung aranjeun — sim kuring dirante kieu teh lantaran harepan bangsa Israil.”

Maranehna ngajawab, “Kami teu narima surat naon-naon ti Yudea ngeunaan anjeun, sarta teu aya saurang oge dulur anu datang ti ditu anu nyaritakeun atawa ngomongkeun anu goreng ngeunaan anjeun. Tapi kami hayang ngadenge kumaha pamadegan anjeun, sabab kami nyaho yen golongan ieu ditentang di mana-mana.”

Maranehna nangtukeun hiji poe, tuluy daratang ka tempat panginepan Paulus leuwih loba batan samemehna. Ti isuk nepi ka peuting, anjeunna nerangkeun bari mere kasaksian ngeunaan Karajaan Rama urang, sarta nyoba ngayakinkeun maranehna ngeunaan Yesus dumasar kana Kitab Toret Musa jeung kitab-kitab Nabi. Aya sabagian anu percaya kana omonganana, tapi aya oge anu teu daraek percaya. Ku sabab teu sapuk antara pada batur, maranehna baralik sanggeus Paulus nambahan hiji omongan panungtung, “Leres pisan anu diandikakeun ku Roh Suci ka karuhun aranjeun ngaliwatan Nabi Yesaya, kieu saurna,

“‘Indit ka ieu bangsa tuluy ucapkeun: Maraneh enya baris ngadenge tapi moal ngarti, jeung maraneh enya baris nenjo tapi moal paham.

Sabab hate ieu bangsa geus mendem, jeung ceulina geus torek, sarta panonna geus dipeureumkeun — bisi maranehna nenjo ku panonna, jeung ngadenge ku ceulina, jeung ngarti ku hatena, tuluy tarobat, sarta Kami nyageurkeun maranehna.’

Ku sabab eta kudu nyaho: kasalametan ti Rama urang geus dikirimkeun ka bangsa-bangsa sejen — maranehna bakal ngadarengekeun.” ^a

Paulus cicing dua taun pinuh di imah sewaanana sorangan, sarta narima sakabeh jalma anu datang ka anjeunna, bari ngawartakeun Karajaan Rama urang sarta ngawurukkeun ngeunaan Gusti Yesus Kristus, kalawan wani tur taya nu ngahalangan.