اعمال رسولان 28

28 ¹چون به‌سلامت به خشکی رسیدیم، دانستیم که آن جزیره مالت نام دارد. ²مردمان آنجا مهربانیِ کم‌نظیری به ما نشان دادند؛ آتشی افروختند و همهٔ ما را پذیرا شدند، زیرا باران آغاز شده و هوا سرد بود. ³پولس دسته‌ای هیزم گرد آورد و بر آتش نهاد، که ناگاه از گرمای آتش افعی‌ای بیرون آمد و به دستش چسبید. ⁴چون بومیان آن جانور را آویخته از دستش دیدند، به یکدیگر گفتند: «این مرد بی‌گمان قاتل است؛ هرچند از دریا جان به در برد، عدالت نمی‌گذارد زنده بماند.» ⁵اما او آن جانور را در آتش تکاند و هیچ آسیبی ندید. ⁶آنان انتظار داشتند که او آماس کند یا ناگهان بیفتد و بمیرد. ولی چون مدتی دراز چشم به راهش ماندند و دیدند هیچ آسیبی به او نرسید، رأی خود را دگرگون کرده، او را خدایی خواندند.

⁷نزدیک آن مکان املاکی بود از آنِ بزرگِ آن جزیره که پوبلیوس نام داشت؛ او ما را پذیرفت و سه روز به مهربانی میزبانی‌مان کرد. ⁸پدرِ پوبلیوس بیمار افتاده بود و از تب و اسهالِ خونی رنج می‌برد. پولس نزد او رفت و دعا کرد و دست بر او نهاد و شفایش داد. ⁹پس از این، سایر بیمارانِ آن جزیره نیز آمدند و شفا یافتند. ¹⁰آنان ما را بسیار حرمت نهادند و چون بار سفر بستیم، هر آنچه نیاز داشتیم برایمان فراهم کردند.

ورود پولس به روم

¹¹پس از سه ماه، با کشتی‌ای اسکندریه‌ای که زمستان را در آن جزیره گذرانده بود و نشانِ برادرانِ توأمان را داشت، به دریا زدیم. ¹²در سیراکیوز لنگر انداختیم و سه روز آنجا ماندیم. ¹³از آنجا دور زده، به ریگیوم رسیدیم. یک روز بعد، بادِ جنوبی برخاست و روز دوم به پوتیولی رسیدیم. ¹⁴در آنجا برادران و خواهرانی یافتیم و از ما خواستند هفت روز نزدشان بمانیم؛ و بدین‌سان به روم آمدیم. ¹⁵برادران و خواهرانِ آنجا خبر ما را شنیدند و تا میدانِ آپیوس و سه‌میخانه به استقبالمان آمدند. پولس چون ایشان را دید، پدر ما را سپاس گفت و دلگرم شد.

پولس پادشاهی را اعلام می‌کند

¹⁶چون به روم درآمدیم، به پولس اجازه دادند که تنها، همراه سربازی که نگهبانش بود، به سر برد.

¹⁷سه روز بعد، بزرگانِ یهود را گرد آورد. چون جمع شدند، به ایشان گفت: «ای برادران، با آنکه من هیچ کاری بر ضدِ قومِ خود یا رسومِ پدرانمان نکرده بودم، همچون زندانی از اورشلیم به دستِ رومیان سپرده شدم. ¹⁸آنان پس از بازپرسیِ من، خواستند آزادم کنند، زیرا هیچ جرمی سزاوارِ مرگ در من نیافتند. ¹⁹اما چون یهودیان اعتراض کردند، ناچار شدم به قیصر شکایت برم، هرچند هیچ اتهامی بر ضدِ قومِ خود نداشتم. ²⁰به همین سبب خواستم شما را ببینم و با شما سخن گویم؛ زیرا به‌خاطرِ امیدِ اسرائیل است که این زنجیر را بر تن دارم.»

²¹به او گفتند: «ما نه نامه‌ای از یهودیه دربارهٔ تو دریافت کرده‌ایم و نه هیچ برادری که از آنجا آمده، خبری آورده یا سخنِ بدی دربارهٔ تو گفته است. ²²اما مایلیم بشنویم که تو چه می‌اندیشی، زیرا می‌دانیم که در همه‌جا بر ضدِ این فرقه سخن می‌گویند.»

²³پس روزی معین کردند و به تعدادِ بیشتری به منزلِ او آمدند. او از بامداد تا شامگاه برایشان شرح می‌داد و دربارهٔ پادشاهی پدر ما شهادت می‌داد و می‌کوشید از تورات موسی و انبیا ایشان را دربارهٔ عیسی متقاعد سازد. ²⁴برخی از گفته‌های او قانع شدند، اما دیگران ایمان نیاوردند. ²⁵و در حالی که میانِ خود اختلاف داشتند، پس از آنکه پولس این سخنِ آخر را افزود، پراکنده شدند: «روح‌القدس به‌درستی به‌واسطهٔ اِشعیای نبی به پدرانِ شما چنین گفت:

²⁶«نزدِ این قوم برو و بگو: به‌گوشِ خود خواهید شنید اما هرگز نخواهید فهمید، و به چشمِ خود خواهید دید اما هرگز درک نخواهید کرد.

²⁷‹زیرا دلِ این قوم سخت گشته، و گوش‌هایشان سنگین شده، و چشمانِ خود را بسته‌اند؛ مبادا با چشمانشان ببینند، و با گوش‌هایشان بشنوند، و با دلِ خود بفهمند، و بازگردند، و من شفایشان دهم.›

²⁸پس بدانید: نجاتِ پدر ما نزدِ ملت‌ها فرستاده شده است؛ ایشان خواهند شنید.» ^a a v28 کهن‌ترین نسخه‌ها در اینجا آیهٔ ۲۹ ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر می‌افزایند: «و چون این را گفت، یهودیان رفتند، در حالی که میانِ خود سخت مجادله می‌کردند.»

³⁰او دو سالِ تمام در خانهٔ اجاره‌ایِ خود ماند و همهٔ کسانی را که نزدش می‌آمدند می‌پذیرفت، ³¹و پادشاهی پدر ما را اعلام می‌کرد و دربارهٔ خداوند عیسی مسیح تعلیم می‌داد، با دلیری و بی‌هیچ مانع.