Markus 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Banjur padha tekan ing sabrange sagara, ing wilayah Gerasa. ²Bareng Gusti Yesus mudhun saka prau, sanalika ana wong kang kapanjingan roh reged methukake Panjenengane saka ing pakuburan. ³Wong mau manggon ing satengahe pakuburan, lan ora ana wong siji wae kang bisa mbanda dheweke maneh, sanadyan nganggo rante. ⁴Awit wong mau wis kerep dibanda nganggo blenggu lan rante, nanging rantene dipedhot lan blenggune diremuk—ora ana wong kang kuwat nelukake dheweke. ⁵Rina wengi, ing antarane pakuburan lan ing gunung-gunung, wong mau tansah bengok-bengok lan natoni awake dhewe nganggo watu. ⁶Bareng weruh Gusti Yesus saka kadohan, wong mau banjur mlayu lan sujud ing ngarsane. ⁷Kanthi bengok sora wong mau matur: “Punapa kersa Paduka dhateng kawula, dhuh Yesus, Putranipun Allah Ingkang Mahaluhur? Kawula nyuwun kanthi asmaning Allah, mugi sampun nyiksa kawula!”

⁸Awit Gusti Yesus wis ngandika marang roh mau: “He roh reged, metua saka wong iki!”

⁹Gusti Yesus ndangu: “Sapa jenengmu?” Wangsulane: “Nami kawula Legiun, awit kawula kathah.” ^a a v9 Sapasukan Legiun Romawi cacahe kira-kira enem ewu prajurit—jeneng iku nedahake yen wong iki disiksa dening ewon roh ala.

¹⁰Wong mau banjur ngesuk-esuk nyuwun marang Panjenengane, supaya roh-roh mau aja ditundhung metu saka wilayah kono. ¹¹Anadene ing lereng gunung kono ana pantha babi akeh banget kang lagi padha golek pangan. ¹²Roh-roh mau banjur padha nyuwun: “Kawula mugi kakengkena dhateng babi-babi punika; keparenga kawula lumebet ing babi-babi punika.”

¹³Gusti Yesus marengake. Roh-roh reged mau banjur padha metu lan lumebu ing babi-babi; pantha babi mau—kira-kira rong ewu—padha gumrudug mudhun saka pinggiring jurang ambyur ing sagara lan padha klelep ing sagara. ¹⁴Para pangon babi mau padha mlayu lan nyritakake lelakon iku ing kutha lan ing padhusunan; wong-wong banjur padha teka arep ndeleng apa kang kelakon. ¹⁵Banjur padha marani Gusti Yesus lan weruh wong kang maune kapanjingan dhemit—yaiku kang maune kalebon legiun mau—lungguh, wis manganggo lan waras pikirane; temah wong-wong mau padha wedi. ¹⁶Wong-wong kang padha nyipati dhewe banjur nyritakake marang wong-wong mau bab apa kang wis kelakon tumrap wong kang kapanjingan dhemit iku, lan bab babi-babi mau. ¹⁷Wong-wong mau banjur wiwit padha nyuwun marang Gusti Yesus supaya nilar wilayahe.

¹⁸Nalika Gusti Yesus arep minggah ing prau, wong kang maune kapanjingan dhemit mau nyuwun supaya diparengake ndherek Panjenengane.

¹⁹Nanging Gusti Yesus ora marengake, malah ngandika marang wong mau: “Muliha menyang omahmu, marang sanak kadangmu, lan kandhakna marang wong-wong mau sepira gedhene kang wis katindakake dening Rama kita marang kowe, lan kepriye anggone Panjenengane wis welas marang kowe.” ^b b v19 Ing terjemahan liya katulis “Gusti,” nanging FHB nyebut Rama kita—Gusti Yesus ngutus wong kang wis diwarasake mau mulih supaya nyritakake sih-rahmate Sang Rama, yaiku sih-rahmat kang banjur katon cetha ana ing Gusti Yesus dhewe.

²⁰Wong mau banjur lunga lan wiwit martakake ing tanah Dekapolis bab samubarang kang wis ditindakake dening Gusti Yesus tumrap dheweke, temah wong kabeh padha gumun. ^c c v20 Dekapolis—tegese “kutha sepuluh” ing basa Yunani—yaiku sawijining wilayah kang umume dienggoni bangsa-bangsa liya ing sakidul lan sawetane Tlaga Galilea.

Diwarasake dening Pracaya, Ditangekake dening Katresnan

²¹Bareng Gusti Yesus wis nyabrang maneh nganggo prau menyang sabrang, ana wong akeh banget nglumpuk ngrubung Panjenengane ing pinggir sagara. ²²Banjur ana salah sawijining pangarepe sinagoge, kang jenenge Yairus, teka lan bareng weruh Gusti Yesus, nuli nyungkemi sampeyane Panjenengane, ²³sarta nyuwun kanthi adreng: “Anak kawula estri ingkang taksih alit meh pejah. Mugi Paduka rawuh, karsaa numpangaken asta Paduka dhateng piyambakipun, supados saras lan gesang.”

²⁴Gusti Yesus banjur tindak bebarengan karo wong mau. Ana wong akeh banget padha ndherekake Panjenengane lan padha desak-desakan ngrubung Panjenengane. ²⁵Ing kono ana sawijining wong wadon kang wis rolas taun lara ngetokake getih. ²⁶Wong wadon mau wis nandhang sangsara banget marga ditambani dening akeh tabib, wis entek kabeh barang darbeke, nanging ora ana paedah apa-apa, malah saya mundhak abot larane. ²⁷Bareng krungu pawarta bab Gusti Yesus, wong wadon mau banjur nyedhaki saka burine ing satengahe wong akeh mau lan ndemek pangagemane. ²⁸Awit wong wadon mau tansah ngucap ing batin: “Angger aku bisa ndemek pangagemane wae, aku mesthi bakal waras.” ²⁹Sanalika iku uga mili getihe mandheg, lan wong wadon mau rumangsa ing badane yen wis waras saka larane.

³⁰Sanalika Gusti Yesus mirsa yen ana daya kang metu saka sarirane, banjur minger ing satengahe wong akeh mau lan ndangu: “Sapa kang ndemek pangagemanKu?”

³¹Para sakabate padha munjuk: “Paduka piyambak mirsa wong kathah sami desak-desakan ngrubung Paduka, kok Paduka ndangu: ‘Sapa kang ndemek Aku?’”

³²Nanging Panjenengane mirsani ing saubenge arep nggoleki sapa kang nindakake prakara iku. ³³Wong wadon mau kang wedi lan gumeter, marga ngreti apa kang wis kelakon ing awake, banjur maju lan sujud ing ngarsane Gusti Yesus sarta ngaturake sakabehe kanthi satemen-temene.

³⁴Pangandikane Gusti Yesus marang wong wadon mau: “He anakKu wadon, pracayamu wis nggawe kowe waras. Lungaa kanthi tentrem-rahayu, lan waras saka laramu.”

³⁵Nalika Gusti Yesus isih ngandika, ana wong-wong teka saka omahe pangarepe sinagoge mau, padha kandha: “Anak panjenengan estri sampun pejah. Punapa prelunipun ngribedi Guru malih?”

³⁶Nanging Gusti Yesus mireng apa kang dikandhakake wong-wong mau, banjur ngandika marang pangarepe sinagoge: “Aja wedi, mung pracayaa wae.”

³⁷Panjenengane ora marengake wong siji wae ndherek, kajaba Petrus, Yakobus, lan Yokanan sadulure Yakobus. ³⁸Banjur padha tekan ing omahe pangarepe sinagoge mau, lan Gusti Yesus mirsa swasana geger—wong-wong padha nangis lan sesambat sora.

³⁹Bareng lumebu, Panjenengane ngandika marang wong-wong mau: “Yagene kowe padha geger lan nangis? Bocahe ora mati, mung turu wae.”

⁴⁰Wong-wong mau malah padha nggeguyu Panjenengane. Nanging Gusti Yesus ngusir wong kabeh mau metu, banjur ngajak bapak lan biyunge bocah mau sarta para sakabat kang ndherekake, lumebu menyang panggonane bocah mau.

⁴¹Panjenengane banjur ngasta tangane bocah mau lan ngandika: “Talita kum,” kang tegese: “He bocah wadon, Aku kandha marang kowe, tangia!”

⁴²Sanalika bocah wadon mau ngadeg lan mlaku-mlaku—awit umure rolas taun—temah wong-wong sanalika padha kaeraman banget. ⁴³Panjenengane banjur dhawuh kanthi tegas, supaya aja ana wong kang dikandhani bab prakara iku, lan dhawuh supaya bocah mau diwenehi mangan.