માર્ક 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹તેઓ સમુદ્રને પેલે પાર, ગેરાસેનીઓના પ્રદેશમાં આવ્યા. ²ઈસુ હોડીમાંથી ઊતર્યા કે તરત જ કબરોમાંથી એક અશુદ્ધ આત્મા વળગેલો માણસ તેમને મળ્યો. ³તે કબરોમાં રહેતો હતો, અને કોઈ તેને સાંકળથી પણ બાંધી શકતું નહોતું. ⁴કારણ, ઘણી વાર તેને બેડીઓ અને સાંકળોથી બાંધવામાં આવ્યો હતો, પણ તે સાંકળો તોડી નાખતો અને બેડીઓના ટુકડેટુકડા કરી નાખતો—કોઈનામાં તેને વશ કરવાની શક્તિ નહોતી. ⁵રાતદિવસ, કબરોમાં અને પહાડો પર, તે સતત બૂમો પાડતો અને પથ્થરોથી પોતાને ઘાયલ કરતો. ⁶જ્યારે તેણે દૂરથી ઈસુને જોયા, ત્યારે તે દોડીને તેમની આગળ પડ્યો. ⁷મોટેથી બૂમ પાડીને તેણે કહ્યું, “હે ઈસુ, પરાત્પર ઈશ્વરના પુત્ર, મારી સાથે તમારે શું કામ છે? હું તમને ઈશ્વરના સમ આપીને વિનંતી કરું છું, મને પીડા ન આપો!”

⁸કારણ, ઈસુ તેને કહેતા હતા, “ઓ અશુદ્ધ આત્મા, આ માણસમાંથી નીકળી જા!”

⁹ઈસુએ પૂછ્યું, “તારું નામ શું છે?” તેણે કહ્યું, “લિજ્યન, કારણ અમે ઘણા છીએ.” ^a a v9 રોમન લિજ્યનમાં આશરે છ હજાર સૈનિકો હતા—આ નામ દર્શાવે છે કે આ માણસ હજારો દુષ્ટ આત્માઓથી પીડાતો હતો.

¹⁰તે તેમને વારંવાર વિનંતી કરતો રહ્યો કે તેઓને એ પ્રદેશમાંથી બહાર ન કાઢે. ¹¹ત્યાં પહાડની ઢાળ પર ભૂંડોનું એક મોટું ટોળું ચરતું હતું. ¹²તેઓએ તેમને વિનંતી કરી, “અમને ભૂંડોમાં મોકલો; અમને તેઓમાં પેસવા દો.”

¹³તેમણે પરવાનગી આપી. અશુદ્ધ આત્માઓ નીકળીને ભૂંડોમાં પેઠા; અને આશરે બે હજારનું ટોળું ભેખડ પરથી સમુદ્રમાં ધસી પડ્યું અને સમુદ્રમાં ડૂબી ગયું. ¹⁴ભરવાડો નાસી ગયા અને નગરમાં તથા ગામડાંમાં એ વાત કહી; લોકો શું થયું તે જોવા આવ્યા. ¹⁵તેઓ ઈસુ પાસે આવ્યા અને જે માણસને ભૂતો વળગ્યાં હતાં, જેને લિજ્યન વળગ્યું હતું, તેને કપડાં પહેરેલો અને સ્વસ્થ મનનો ત્યાં બેઠેલો જોયો—અને તેઓ ડરી ગયા. ¹⁶જેઓએ નજરે જોયું હતું તેઓએ ભૂત વળગેલા માણસનું શું થયું અને ભૂંડો વિશે તેઓને કહ્યું. ¹⁷ત્યારે તેઓ ઈસુને તેમનો પ્રદેશ છોડી જવા વિનંતી કરવા લાગ્યા.

¹⁸ઈસુ હોડીમાં બેસતા હતા ત્યારે, જે માણસને અગાઉ ભૂત વળગ્યું હતું તેણે તેમની સાથે રહેવા વિનંતી કરી.

¹⁹પણ ઈસુએ ના પાડી, અને તેને કહ્યું, “તારા પોતાના લોકો પાસે ઘેર જા અને તેઓને કહે કે આપણા પિતાએ તારા માટે કેટલું બધું કર્યું છે, અને તેમણે તારા પર કેવી દયા કરી છે.” ^b b v19 જ્યાં બીજા અનુવાદો "પ્રભુ" વાંચે છે, ત્યાં FHB આપણા પિતાનું નામ આપે છે—ઈસુ સાજા થયેલા માણસને ઘેર મોકલે છે કે તે પિતાની દયા વિશે કહે, એ જ દયા જે માણસ પછી ઈસુમાં જ પ્રગટ થયેલી જુએ છે.

²⁰તે ગયો અને દિકાપોલિસમાં ઈસુએ તેના માટે જે બધું કર્યું હતું તે જાહેર કરવા લાગ્યો, અને સૌ કોઈ આશ્ચર્ય પામ્યા. ^c c v20 દિકાપોલિસ—ગ્રીકમાં "દસ નગરો"—ગાલીલ સમુદ્રની દક્ષિણે અને પૂર્વે મોટે ભાગે બિનયહૂદી નગરોનો પ્રદેશ હતો.

વિશ્વાસથી સાજા, પ્રેમથી સજીવન

²¹જ્યારે ઈસુ ફરીથી હોડીમાં સમુદ્રને પેલે પાર ગયા, ત્યારે સમુદ્રકિનારે તેમની આસપાસ મોટી ભીડ એકઠી થઈ. ²²સભાસ્થાનના આગેવાનોમાંનો યાઈરસ નામે એક આવ્યો, ઈસુને જોઈને તેમના પગે પડ્યો, ²³અને તેણે આગ્રહથી વિનંતી કરી, “મારી નાની દીકરી મરણપથારીએ છે. આવો, તેના પર તમારા હાથ મૂકો, જેથી તે સાજી થઈને જીવે.”

²⁴તેથી ઈસુ તેની સાથે ગયા. અને મોટી ભીડ તેમની પાછળ ચાલી અને તેમની આસપાસ ધસી આવી. ²⁵ત્યાં એક સ્ત્રી હતી જેને બાર વર્ષથી લોહીવા ચાલતો હતો. ²⁶ઘણા વૈદોના હાથે તેણે ખૂબ વેઠ્યું હતું, પોતાની પાસે જે હતું તે બધું ખરચી નાખ્યું હતું, કશો ફાયદો થયો નહોતો, અને તેની હાલત વધારે ખરાબ થતી ગઈ હતી. ²⁷ઈસુ વિશે સાંભળીને, તે ભીડમાં તેમની પાછળ આવી અને તેમના ઝભ્ભાને અડકી. ²⁸કારણ, તે કહેતી રહેતી હતી, “જો હું ફક્ત તેમનાં વસ્ત્રોને અડકું, તો હું સાજી થઈ જઈશ.” ²⁹તરત જ તેનો લોહીવા બંધ થઈ ગયો, અને તેને પોતાના શરીરમાં લાગ્યું કે તે પોતાની પીડાથી સાજી થઈ ગઈ છે.

³⁰તરત જ ઈસુ, પોતાનામાંથી પરાક્રમ નીકળ્યું છે એ જાણીને, ભીડમાં ફર્યા અને પૂછ્યું, “મારાં વસ્ત્રોને કોણ અડક્યું?”

³¹તેમના શિષ્યોએ તેમને કહ્યું, “તમે જુઓ છો કે ભીડ તમને દબાવી રહી છે, તોપણ તમે પૂછો છો, ‘મને કોણ અડક્યું?’”

³²એ કોણે કર્યું તે જોવા ઈસુ ચારે તરફ જોવા લાગ્યા. ³³પણ તે સ્ત્રી, ડરતી અને ધ્રૂજતી, પોતાના પર જે થયું હતું તે જાણીને, આવી અને તેમની આગળ પડીને તેમને આખી સાચી વાત કહી.

³⁴ઈસુએ તેને કહ્યું, “દીકરી, તારા વિશ્વાસે તને સાજી કરી છે. શાંતિએ જા, તારી પીડાથી સાજી થઈને.”

³⁵ઈસુ હજી બોલતા હતા, ત્યારે સભાસ્થાનના આગેવાનના ઘરેથી કેટલાક આવ્યા અને કહ્યું, “તારી દીકરી મરણ પામી છે. હવે ગુરુને શા માટે તસ્દી આપે છે?”

³⁶પણ તેઓ જે બોલ્યા તે ઈસુએ સાંભળી લઈને સભાસ્થાનના આગેવાનને કહ્યું, “બીશ નહિ, ફક્ત વિશ્વાસ રાખ.”

³⁷અને તેમણે પિતર, યાકૂબ તથા યાકૂબના ભાઈ યોહાન સિવાય બીજા કોઈને પોતાની સાથે આવવા દીધા નહિ. ³⁸તેઓ સભાસ્થાનના આગેવાનના ઘરે આવ્યા અને ઈસુએ ગરબડ જોઈ—લોકો રડતા અને મોટેથી વિલાપ કરતા હતા.

³⁹અંદર જઈને તેમણે તેઓને કહ્યું, “આ ધમાલ અને રડારોળ શા માટે? છોકરી મરી નથી ગઈ, પણ ઊંઘે છે.”

⁴⁰તેઓ તેમના પર હસ્યા. પણ તેમણે બધાને બહાર કાઢીને, છોકરીના પિતા તથા માતા અને પોતાની સાથેના લોકોને લઈને, જ્યાં છોકરી હતી ત્યાં ગયા.

⁴¹તેમણે તેનો હાથ પકડીને તેને કહ્યું, “ટલીથા કૂમ,” જેનો અર્થ થાય છે, “ઓ નાની છોકરી, હું તને કહું છું, ઊઠ!”

⁴²તરત જ છોકરી ઊઠીને ચાલવા લાગી—કારણ તે બાર વર્ષની હતી—અને તેઓ તરત જ ભારે આશ્ચર્યથી અભિભૂત થઈ ગયા. ⁴³આ વિશે કોઈને ન કહેવા તેમણે તેઓને સખત આજ્ઞા કરી, અને તેને કંઈ ખાવા આપવા કહ્યું.