Ota asirni ozod qiladi

Iso qabrlar orasida yashab, oʻzini kesib yurgan odamni ozod qiladi va uni Otamiz nima qilganini aytib berish uchun yuboradi; shahar ahli esa Undan ketishini yolvorib soʻraydi. Oʻn ikki yil qon ketishidan azob chekkan ayol Uning choponiga tegadi va shifo topadi. Motam tutuvchilar kulgandan keyin U Yoirning qizini tiriltiradi.

5-bob.

Ular dengizning narigi tomoniga, gerasaliklar yurtiga yetib keldilar. Iso qayiqdan tushishi bilan, qabrlar orasidan nopok ruhga chalingan bir odam shu zahoti Uni qarshiladi. U qabrlar orasida yashar, endi uni hech kim, hatto zanjir bilan ham bogʻlay olmasdi. Chunki uni koʻp bor kishan va zanjirlar bilan bogʻlashgan, biroq u zanjirlarni uzib, kishanlarni parchalab tashlardi; uni boʻysundirishga hech kimning kuchi yetmasdi. U kechayu kunduz qabrlar orasida va togʻlarda toʻxtovsiz baqirar, oʻzini toshlar bilan yaralardi. U uzoqdan Isoni koʻrgach, yugurib kelib, Uning oldida yerga yiqildi. U baland ovoz bilan baqirib dedi: “Mendan nima istaysiz, ey Iso, Xudoyi Taoloning Oʻgʻli? Xudo haqqi, Sizga yolvoraman, meni qiynamang!”

Chunki Iso unga: “Ey nopok ruh, bu odamdan chiq!” — deyayotgan edi.

Iso undan soʻradi: “Isming nima?” U: “Legion, chunki biz koʻpmiz”, — dedi. ^a

U oʻzlarini bu yurtdan quvib chiqarmasligini soʻrab, Isoga qayta-qayta yolvorardi. Oʻsha yerda, togʻ yonbagʻrida katta choʻchqa podasi oʻtlab yurardi. Ruhlar Unga yolvorib: “Bizni choʻchqalarga yuboring, ularning ichiga kiraylik”, — deyishdi.

Iso ularga ruxsat berdi. Nopok ruhlar chiqib, choʻchqalarning ichiga kirdilar; taxminan ikki mingga yaqin poda jarlikdan dengizga tomon otilib, dengizda gʻarq boʻldi. Choʻchqaboqarlar qochib, buni shaharu qishloqlarda soʻzlab berishdi; odamlar nima boʻlganini koʻrgani kelishdi. Ular Isoning oldiga kelib, jinlar chalgan — legionga ega boʻlgan — oʻsha odamni kiyingan va aql-hushi joyida oʻtirganini koʻrdilar-u, qoʻrqib ketishdi. Koʻrganlar jin chalgan odamga nima boʻlganini va choʻchqalar haqida ularga soʻzlab berishdi. Shunda ular Isodan ularning yurtini tark etishini soʻrab yolvora boshladilar.

Iso qayiqqa chiqayotganda, avval jin chalgan haligi odam U bilan birga boʻlishni soʻrab yolvordi.

Lekin Iso rozi boʻlmay, unga dedi: “Uyingga, oʻz yaqinlaringning oldiga bor va Otamiz sen uchun qanchalar buyuk ishlar qilganini, senga qanday rahm qilganini ularga soʻzlab ber.” ^b

Haligi odam ketib, Iso u uchun qilgan barcha ishlarni Dekapolis oʻlkasida eʼlon qila boshladi; hamma hayratga tushdi. ^c

Imon shifo berdi, sevgi tiriltirdi

Iso qayiqda yana narigi qirgʻoqqa oʻtganda, Uning atrofiga dengiz boʻyida katta olomon toʻplandi. Yoir ismli bir sinagoga boshligʻi kelib, Isoni koʻrgach, Uning oyoqlariga yiqildi va Unga qattiq yolvorib dedi: “Qizchaginam oʻlay deb turibdi. Kelib, qoʻllaringizni uning ustiga qoʻying, toki u shifo topib, yashasin.”

Shunda Iso u bilan ketdi. Katta olomon ham Uning ortidan ergashib, Uni oʻrab-siqib borardi. Oʻn ikki yildan beri qon ketishidan azob chekayotgan bir ayol bor edi. U koʻplab tabiblar qoʻlida koʻp azob chekkan, bor-budini sarflagan, ammo hech naf koʻrmagan, aksincha, ahvoli battar yomonlashgan edi. U Iso haqida eshitgach, olomon orasida Uning orqasidan kelib, choponiga qoʻl tegizdi. Chunki u oʻzicha: “Faqat kiyimlariga qoʻl tegizsam ham, shifo topaman”, — der edi. Shu zahoti uning qon ketishi toʻxtadi va u dardidan forigʻ boʻlganini tanasida his qildi.

Shu onda Iso Oʻzidan qudrat chiqqanini sezib, olomon ichida orqasiga oʻgirildi va: “Kim kiyimlarimga qoʻl tegizdi?” — deb soʻradi.

Shogirdlari Unga: “Olomon Sizni siqib turganini koʻrib turibsiz-ku, shunday boʻlsa-da, nega: «Kim Menga qoʻl tegizdi?» deb soʻraysiz?” — deyishdi.

Iso buni kim qilganini koʻrish uchun atrofga alangladi. Ayol esa oʻziga nima boʻlganini bilib, qoʻrquv ichida titragancha kelib, Uning oldida yiqildi va butun haqiqatni Unga aytib berdi.

Iso unga dedi: “Qizim, imoning seni sogʻaytirdi. Tinch-omon bor, dardingdan forigʻ boʻlding.”

Iso hali gapirib turganida, sinagoga boshligʻining uyidan odamlar kelib: “Qizingiz vafot etdi. Endi Ustozni nega ovora qilasiz?” — deyishdi.

Lekin Iso ularning gapini eshitib, sinagoga boshligʻiga: “Qoʻrqma, faqat ishon”, — dedi.

U Oʻzi bilan Butrus, Yoqub va Yoqubning ukasi Yuhannodan boshqa hech kimning ergashishiga yoʻl qoʻymadi. Ular sinagoga boshligʻining uyiga kelishdi va Iso toʻs-toʻpolonni — baland ovozda yigʻlab-siqtayotgan odamlarni koʻrdi.

U ichkariga kirib, ularga dedi: “Nega bu toʻs-toʻpolon, nega yigʻlayapsizlar? Bola oʻlgani yoʻq, u faqat uxlab yotibdi.”

Ular Isoning ustidan kulishdi. Lekin U hammani tashqariga chiqarib, bolaning ota-onasini hamda Oʻzi bilan kelganlarni olib, bola yotgan joyga kirdi.

U qizning qoʻlidan ushlab, unga: “Talita, qum!” — dedi. Bu: “Qizaloq, senga aytaman, oʻrningdan tur!” — degani edi.

Shu zahoti qiz oʻrnidan turib yura boshladi — chunki u oʻn ikki yoshda edi — va ular darhol gʻoyat katta hayratga tushdilar. Iso bu haqda hech kimga aytmasliklarini qatʼiy buyurdi va qizga yegani biror narsa berishni aytdi.