Otamizning Shohligi Eshitadigan Quloqqa Ega

Iso qayiqdan turib Otamizning shohligi qanday kelishini oʻrgatadi: yoʻlga, toshloqqa, tikanlar orasiga va yaxshi tuproqqa tushgan urugʻ, chiroq, dehqon uxlayotganda oʻsadigan don, xantal urugʻi. Soʻng shogirdlari choʻktirib yuboradi deb ishongan boʻronni tinchitadi.

4-bob.

Iso yana koʻl boʻyida taʼlim berdi. Uning atrofiga shunchalik katta olomon toʻplandiki, U suvdagi qayiqqa chiqib oʻtirdi, butun olomon esa koʻl boʻyidagi quruqlikda qoldi. U ularga masallar bilan koʻp narsalarni oʻrgatdi va taʼlim berar ekan, ularga shunday dedi:

“Eshitinglar! Bir ekuvchi urugʻ ekish uchun chiqdi. U urugʻ sochayotganda, baʼzi urugʻlar yoʻl boʻyiga tushdi, qushlar kelib, ularni choʻqib yedi. Boshqa urugʻlar tuprogʻi kam toshloq joyga tushdi; tuproq chuqur boʻlmagani uchun darhol unib chiqdi. Quyosh koʻtarilganda, nihollar kuyib ketdi va ildizi boʻlmagani uchun qovjirab qoldi. Boshqa urugʻlar tikanlar orasiga tushdi; tikanlar oʻsib, ularni boʻgʻib qoʻydi va ular hosil bermadi. Boshqa urugʻlar esa unumdor tuproqqa tushdi va unib, oʻsib, ekilganidan oʻttiz, oltmish, yuz barobar hosil berdi.” Soʻng U dedi: “Eshitadigan qulogʻi borlar eshitsin!”

U yolgʻiz qolganda, atrofidagilar Oʻn ikki shogird bilan birga Undan masallar haqida soʻrashdi.

U ularga dedi: “Otamizning Shohligi siri sizlarga berilgan, tashqaridagilarga esa hamma narsa masallar bilan beriladi, toki «ular qarab tursalar-da, koʻrmasinlar; eshitib tursalar-da, tushunmasinlar; aks holda tavba qilib, kechirilgan boʻlar edilar.»”

U ularga dedi: “Shu masalni tushunmayapsizlarmi? Unda boshqa barcha masallarni qanday tushunasizlar? Ekuvchi kalomni ekadi. Baʼzi odamlar kalom ekilgan yoʻl boʻyiga oʻxshaydi: ular kalomni eshitishi bilan, shayton darhol kelib, ularga ekilgan kalomni olib qoʻyadi. Baʼzilari toshloq joyga ekilganlarga oʻxshaydi: ular kalomni eshitishi bilan, uni darhol xursandchilik bilan qabul qiladi. Lekin ularning oʻzida ildizi yoʻq, shuning uchun qisqa vaqtgina chidaydi. Kalom tufayli qiyinchilik yoki quvgʻin kelganda, ular darhol yoʻldan toyadi. Boshqalari tikanlar orasiga ekilganlarga oʻxshaydi. Bular kalomni eshitadigan odamlardir, lekin bu dunyoning tashvishlari, boylikning hiylasi va boshqa narsalarga boʻlgan hirslar kirib, kalomni boʻgʻib qoʻyadi, u esa hosil bermaydi. Baʼzilari esa unumdor tuproqqa ekilganlarga oʻxshaydi: ular kalomni eshitib, qabul qiladi va hosil beradi — oʻttiz, oltmish, yuz barobar.”

Chiroq Yoritish Uchun Qoʻyiladi

U ularga dedi: “Hech kim chiroqni olib kelib, uni savat yo karavot ostiga qoʻyadimi? Chiroqpoyaga qoʻyadi-ku? Oshkor boʻlmaydigan hech bir yashirin narsa yoʻq, maydonga chiqmaydigan hech bir sir yoʻq. Kimda eshitadigan quloq boʻlsa, eshitsin!”

U ularga dedi: “Nimani eshitayotganingizga eʼtibor beringlar. Qaysi oʻlchov bilan oʻlchasangiz, sizlarga ham shu oʻlchov bilan oʻlchab beriladi, hatto undan ham koʻproq qoʻshiladi. Chunki kimda bor boʻlsa, unga yana beriladi; kimda yoʻq boʻlsa, undagi bori ham olib qoʻyiladi.”

Urugʻ Oʻzidan-Oʻzi Oʻsadi

U dedi: “Otamizning Shohligi shunga oʻxshaydi: bir kishi yerga urugʻ sochadi. Kechasi-yu kunduzi, u uxlasa ham, uygʻoq boʻlsa ham, urugʻ unib, oʻsadi; qanday oʻsishini esa u bilmaydi. Yer oʻzidan-oʻzi hosil beradi: avval maysa, keyin boshoq, soʻng boshoqda toʻla don. Don pishib yetilgach, u darhol oʻroq soladi, chunki oʻrim-yigʻim vaqti kelgan boʻladi.”

Xantal Urugʻi

U dedi: “Otamizning Shohligini nimaga oʻxshatsak ekan yoki uni qanday masal bilan tasvirlasak ekan? U xantal urugʻiga oʻxshaydi: yerga ekilganda, u hamma urugʻlardan ham mayda boʻladi. Lekin ekilgandan keyin, u oʻsib, bogʻdagi barcha oʻsimliklardan ham baland boʻladi va shunday katta shoxlar chiqaradiki, osmondagi qushlar uning soyasida uya qura oladi.”

U shunga oʻxshash koʻplab masallar bilan, ularning eshitish quvvatiga qarab, kalomni soʻzlab berdi. U ularga faqat masallar bilan soʻzlardi, lekin yolgʻiz qolganda, Oʻz shogirdlariga hammasini tushuntirar edi.

Iso Boʻronni Tinchitadi

Oʻsha kuni kech tushganda, U ularga dedi: “Keling, koʻlning narigi tomoniga oʻtaylik.”

Shogirdlar olomonni qoldirib, Uni qaysi holatda boʻlsa, oʻsha holatda qayiqda olib ketishdi. Yonida boshqa qayiqlar ham bor edi. Shunda kuchli boʻron koʻtarildi. Toʻlqinlar qayiqqa urilib, qayiq suvga toʻla boshladi. Iso esa qayiqning orqa tomonida, yostiqqa bosh qoʻyib uxlab yotardi. Ular Uni uygʻotib dedi: “Ustoz! Halok boʻlayotganimiz Sizga baribirmi?”

U oʻrnidan turib, shamolga tanbeh berdi va koʻlga: “Tinchlan! Jim boʻl!” — dedi. Shunda shamol toʻxtadi va hammayoq butunlay tinchib qoldi. U ularga dedi: “Nega bunchalik qoʻrqasizlar? Hali ham imoningiz yoʻqmi?”

Ular dahshatga tushib, bir-birlaridan soʻrashdi: “U qanaqa inson ekanki, hatto shamol ham, koʻl ham Unga boʻysunadi?”